ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 15

เรื่องรักษาอาการป่วยให้ลูกทั้งสองสะใภ้ใหญ่จั่นมิได้บอกอะไรกับคนสกุลจั่นมาก ลูกสองคนกับบ่าวไพร่ราวสิบคนก็ย้ายไปอยู่เรือนเล็กที่จัดไว้ให้เยี่ยเหมยก่อนหน้านี้อย่างเงียบเชียบเช่นกัน เรือนเล็กๆ จึงเบียดเสียดยัดเยียดขึ้นมาทันที

ดีที่เยี่ยเหมยคุ้นเคยกับรูปแบบโครงสร้างของที่นี่แล้ว เมื่อคนเหล่านี้มาถึงก็ถูกนางจัดให้พักที่เรือนหลักและเรือนปีกตะวันออก ส่วนนางกับเกาซื่อฮวาและภรรยาต้าเหอยังคงครอบครองปีกตะวันตก

เรือนปีกตะวันออกตะวันตกต่างมีครัวของตนเอง เยี่ยเหมยอนุญาตให้เพียงจั่นชิงฮุยกับจั่นเยี่ยเอ๋อร์กินข้าวกับพวกตน นอกจากเฝิงหมัวมัวกับชุนหลันแล้ว คนที่เหลือถ้าไม่มีธุระก็ห้ามเข้ามาในเรือนปีกตะวันตกเด็ดขาด

แสงอาทิตย์ต้นฤดูใบไม้ผลิมีประโยชน์ต่อคนมากที่สุด หลังจากจั่นชิงฮุยและจั่นเยี่ยเอ๋อร์ย้ายมาอากาศถ่ายเทค่อนข้างดี เช้าวันรุ่งขึ้นดวงอาทิตย์ลอยขึ้นทางตะวันออกแต่เช้าตรู่ สาดส่องภายในลานเรือนจนเป็นสีทอง

เกาซื่อฮวาเคยชินกับการยกม้านั่งยาวออกมานอนในวันอากาศเช่นนี้แล้ว ด้านหน้าอาบแดดเสร็จก็พลิกตัวอาบด้านหลัง พอแสงอาทิตย์เริ่มแรงขึ้นก็ยังถอดรองเท้าถุงเท้าให้มือเท้าได้โดนแดด ถ้ามิใช่เพราะนางเริ่มโตแล้ว เยี่ยเหมยอาจจะให้นางอาบส่วนก้นด้วย

ภรรยาต้าเหอต้มน้ำเต้าหู้เข้มข้นอยู่ในครัว และยังต้มไข่ไก่อีกหม้อเล็ก เยี่ยเหมยตื่นขึ้นมาท่ามกลางกลิ่นหอมของน้ำเต้าหู้ ลูบท้องน้อยที่นูนขึ้นมานิดๆ แล้ว เมื่อแน่ใจว่าตนเองยังคงอยู่ในสมัยราชวงศ์ต้าฉี่และทักทายลูกในท้องแล้วก็ค่อยๆ สวมเสื้อผ้าเดินลงจากเตียง

ขณะล้างหน้าบ้วนปาก เยี่ยเหมยมองลอดหน้าต่างออกไปเห็นเกาซื่อฮวาที่รู้ความก็อดจะแย้มยิ้มไม่ได้ ก่อนจะร้องบอกไปทางห้องครัวที่อยู่ไม่ไกลว่า “อาสะใภ้ต้าเหอ ยกข้าวเช้าไปกินข้างนอกพลางอาบแดดกันเถอะ”

เพิ่งจะเดินออกจากห้อง เยี่ยเหมยก็เห็นด้านล่างระเบียงทางเดินฝั่งตรงข้ามมีสาวใช้สองสามคนกำลังยืนขดตัวอยู่ในมุมประหนึ่งกลัวผิวโดนแดด พลางชี้ไม้ชี้มือซุบซิบนินทามาทางนี้

นางขมวดคิ้วมองไปทางห้องใหญ่ก็ไม่เห็นความเคลื่อนไหวใดๆ อย่างที่คิดไว้ จึงได้แต่ประคองเอวลุกขึ้นเดินไปหน้าประตูห้องใหญ่ “เฝิงหมัวมัว พาคุณชายน้อยกับคุณหนูเล็กของท่านออกมาตากแดดกินข้าวเช้าได้แล้ว”

“คุณชายน้อยกับคุณหนูเล็กของพวกข้าไม่เหมือนกับครอบครัวชาวนาอย่างพวกเจ้า ผิวอ่อน ทนแดดไม่ได้” เฝิงหมัวมัวอุ้มจั่นเยี่ยเอ๋อร์วางลงในรถเข็นเด็กที่เยี่ยเหมยทำมาเรียบร้อยพลางเบะปาก คิดในใจว่าคนบ้านนอกไม่พิถีพิถันเอาเสียเลย

“เฝิงหมัวมัว ท่านว่าเยี่ยเอ๋อร์เป็นเจ้านายหรือท่านเป็นเจ้านาย” เยี่ยเหมยนั่งลงข้างเกาซื่อฮวา หรี่ตามองไปทางห้องใหญ่ก่อนพลันถามขึ้น

“คุณหนูเล็กย่อมจะเป็นเจ้านายอยู่แล้ว” เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัย ใครกล้าแสดงอาการไม่เคารพต่อคุณชายน้อยและคุณหนูเล็กแม้แต่นิดเดียว กลับไปล้วนไม่มีทางมีจุดจบที่ดีแน่