ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 3

บทที่ 3

เมื่อได้พบเยี่ยเซิ่ง เยี่ยเหมยก็รู้สึกแปลกใจอย่างมาก เขาไปขอภรรยาที่งดงามปานหยกปานบุปผามาได้อย่างไรตั้งห้าคน

เยี่ยเซิ่งที่อายุสี่สิบมีร่างอ้วนกลม ตาเล็ก จมูกใหญ่ ริมฝีปากหนา สวมชุดผ้าไหมตัวยาวสีสด ไม่ว่ามองอย่างไรก็เหมือนพ่อค้าขายเนื้อ

พอไม่เห็นความหวาดกลัวและความอ่อนแอขี้ขลาดจากในดวงตาของเยี่ยเหมย แต่กลับสบเข้ากับนัยน์ตาที่เปิดเผยไร้กังวลคู่หนึ่งก็ทำให้เยี่ยเซิ่งงุนงงอยู่บ้าง จึงหันหน้าไปมองภรรยาที่นั่งอยู่ข้างกายรวมถึงอี๋เหนียงสามและอี๋เหนียงสี่ที่ด้านหลังนาง พลางเอ่ยถาม “เรื่องนี้มีคนรู้มากเพียงไร”

“ก่อนหน้านี้มีคนรู้แค่ข้ากับน้องหญิงไม่กี่คน แต่เมื่อคืนอาหย่วนกลับได้ยินข่าวแล้วตามมา ตอนนี้มีคนรู้เท่าไรข้าก็ไม่ทราบชัดแล้วเจ้าค่ะ” มีฐานะเป็นฮูหยินของบ้าน หนึ่งบุตรหนึ่งธิดาล้วนแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ตำแหน่งฐานะมีความมั่นคง จึงจัดการเรื่องราวต่างๆ ได้ค่อนข้างยุติธรรมเสมอมา แต่เรื่องของเยี่ยเหมยไม่เคยมีตัวอย่างมาก่อน นางจึงไม่รู้ไปชั่วขณะว่าควรจัดการอย่างไร ถึงได้มีเหตุการณ์ถ่วงน้ำเช่นเมื่อคืนเกิดขึ้น ภายหลังมาย้อนคิดดู ในใจนางอันที่จริงก็นึกเสียใจอยู่ไม่น้อย

อย่างที่คิดไว้ เยี่ยเซิ่งเพิ่งจะฟังนางพูดจบก็ตวาดออกมาทันที “ไม่เข้าท่า! เดิมทีจัดการเงียบๆ ก็จบแล้ว แต่ดันทำให้คนอื่นรู้เรื่อง พวกเราปิดปากคนในที่นี้ได้หมดหรือ ข้าก็ว่าแล้วว่าเหตุใดวันนี้มาถึงก็เห็นคนพวกนั้นมองด้วยแววตาชอบกลเพียงนั้น ไม่แน่คงจะนินทากันลับหลังว่าข้าปกครองบ้านไม่เข้มงวด ซ้ำยังใจดำอำมหิต เรื่องถ่วงน้ำเป็นการเอาชีวิตคนเชียวนะ แล้วยิ่งเป็นการจัดการลูกสาวของตนเองอีก ถ้าถูกคนเอาไปแจ้งทางการก็มีโทษฐานทำร้ายชีวิตคน ล้วนแต่โง่กันทั้งนั้น! เป็นใครที่ออกความคิดโง่ๆ นี้มา”

ฮูหยินไม่ได้ตอบ แต่เลื่อนสายตาไปที่อี๋เหนียงสาม

อี๋เหนียงสามส่งสายตาหวานให้เยี่ยเซิ่งก่อนอธิบายเจือสะอื้นทันที “ผู้น้อยอนุภรรยาก็แค่คิดถึงชื่อเสียงของนายท่านกับอนาคตของเหล่านายน้อยและคุณหนูในคฤหาสน์เท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

หากไม่นับภรรยาเอกของเยี่ยเซิ่งที่แต่งเข้ามาด้วยฐานะเท่าเทียมกัน ในบรรดาอนุทั้งสี่คนมีเพียงอี๋เหนียงสามที่มาจากตระกูลที่ดีหน่อย ที่เหลือล้วนเป็นเขาใช้เงินซื้อตัวมา ทว่าสตรีผู้นี้กลับแท้งลูกเพราะเขาเป็นต้นเหตุ เมื่อรวมกับว่านางหน้าตาดี ปกติจึงได้รับความรักใคร่โปรดปรานจากเยี่ยเซิ่งที่สุด ด้วยเหตุนี้พอนางส่งสายตาหวานอีกทั้งทำท่าทางออดอ้อน เยี่ยเซิ่งก็ทนทำบึ้งตึงไม่ไหว “ข้าไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าจะเอาโทษใคร ถึงอย่างไร…นางลูกคนนี้ก็ยังไม่ตาย”

จากความรวนเรของเขาสามารถมองออกได้ว่าเยี่ยเซิ่งไม่ได้มีความทรงจำกับเยี่ยเหมยผู้เป็นบุตรสาวเสียเท่าไร แต่ไม่ว่าจะมีความทรงจำลึกซึ้งหรือไม่ เยี่ยเหมยก็ยังคงเป็นบุตรสาวของเขา เรื่องมาถึงบัดนี้ก็ย่อมต้องคิดหาวิธีแก้ปัญหา