ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 6

แรงงานวัยฉกรรจ์คนหนึ่งในหมู่บ้านเกาจยา หนึ่งวันจะหาเงินได้สามสิบอีแปะ สามารถซื้อข้าวกล้องซึ่งคุณภาพต่ำที่สุดได้สิบห้าชั่ง แต่ถ้าใช้แลกเป็นเนื้อจะได้เพียงสามชั่ง ทว่าในเมืองเซิ่งโจวนั้นต่างออกไป แรงงานวัยฉกรรจ์หนึ่งวันสามารถหาเงินได้หกถึงเจ็ดสิบอีแปะ เยี่ยหย่วนทำงานช่วยคนเขียนจดหมาย ถ้าโชคดีอาจได้ถึงเจ็ดแปดสิบอีแปะ มิน่าเขาถึงกล้าหนีออกจากบ้าน ทั้งยังกล้าพูดว่าจะหาเลี้ยงนาง

‘รุ่ยจี้’ คือชื่อของโรงรับจำนำที่เยี่ยหย่วนแนะนำแก่เยี่ยเหมย ทว่าพอมายืนอยู่หน้าประตูโรงรับจำนำจริงๆ เยี่ยหย่วนกลับไม่ยอมเข้าไป ซ้ำยังขัดขวางเยี่ยเหมยด้วย

เยี่ยหย่วนถามขึ้นด้วยความระแวงสงสัย “ท่านมีของอะไรที่เอามาจำนำได้ ถ้าไม่มีเงินจริงๆ พวกเราก็ไปหาอี๋เหนียงให้ช่วยคิดหาวิธี ท่านไม่ต้องเอาแม้แต่เสื้อผ้าที่ใส่มาจำนำ”

คำพูดนี้ทำให้เยี่ยเหมยอบอุ่นในใจ “อาหย่วน เจ้าวางใจได้ พี่รองยังไม่ถึงขั้นจำนำเสื้อผ้าหรอก เด็กดี หลบไปหน่อย พอจำนำได้เงินมาก็จะส่งเจ้าไปสำนักศึกษาอีกครั้งได้”

“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่ไป” เยี่ยหย่วนแค่นเสียงเย็น แต่กลับขยับหลบไปด้านข้างอย่างบังคับตนเองไม่ได้ “ท่านไม่เชื่อว่าข้าจะหาเลี้ยงท่านได้ใช่หรือไม่”

“เชื่อสิ น้องชายของข้าพูดอะไร ข้าก็เชื่อทั้งนั้น มีน้องชายคอยเป็นห่วงเป็นใยช่างดีโดยแท้ เพียงแต่ตอนนี้เจ้ายังเด็กอยู่ รอโตแล้วค่อยมาเลี้ยงข้าก็ยังไม่สาย” เยี่ยเหมยพูดพลางก้าวข้ามธรณีประตูไปพร้อมรอยยิ้มเบิกบาน รู้สึกจากใจจริงว่าการทะลุมิติมานี้ไม่นับว่าแย่นัก

เยี่ยหย่วนกำลังยกเท้าจะก้าวเข้าโรงรับจำนำ หูกลับได้ยินเยี่ยเหมยพูดกลั้วหัวเราะขึ้นอีกครั้งว่า “มีน้องชายคอยเป็นห่วงเป็นใยช่างดีโดยแท้” ฝีเท้าจึงซวนเซ สะดุดธรณีประตูสูงและหวิดจะล้มคะมำเข้าด้านใน

เมื่อเป็นเช่นนี้ ในโรงรับจำนำก็มีคนหัวเราะเยาะออกมา เยี่ยหย่วนจึงอายจนหูแดงอีกครั้ง

ผู้ที่หัวเราะเยาะเยี่ยหย่วนคือสตรีอายุยี่สิบสองนางที่อยู่ทางฝั่งขวาภายในโรงรับจำนำ พวกนางสวมเสื้อคลุมกันเปื้อนผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดสีเขียวคราม ในมือกอบถั่วลิสง ยืนประกบซ้ายขวาอยู่ข้างเก้าอี้ตัวหนึ่ง บนเก้าอี้มีเด็กผู้หญิงตัวอ้วนกลมอายุสองสามขวบคนหนึ่งกำลังก้มตัวฟุบกับโต๊ะด้านหน้าเก้าอี้ มือเล็กขาวผ่องอ่อนนุ่มกำลังเขี่ยถั่วลิสงบนโต๊ะไปมา

“อาหย่วน ระวังหน่อย” เยี่ยเหมยเห็นสตรีสองนางนั้นแกะถั่วลิสงโยนใส่ปากเสร็จก็ทิ้งเปลือกลงพื้น พอเห็นนางกับเยี่ยหย่วนเข้าประตูมาก็ขยับเข้าหากัน กระซิบกระซาบนินทาพวกตน ไม่มีมารยาทแม้แต่น้อยนิด นางจึงอดจะขมวดคิ้วถลึงตาใส่สตรีสองนางนั้นไม่ได้ “มองอะไรกัน ดูเด็กของบ้านพวกเจ้าให้ดี อย่าปล่อยให้นางเล่นถั่ว”

“พวกไส้แห้ง!” สตรีริมฝีปากบางทางด้านซ้ายสบถด่าเบาๆ ก่อนหันไปมองเด็กผู้หญิงแวบหนึ่ง พร้อมกันนั้นก็ตะคอกใส่สตรีอีกคน “ดูคุณหนูเล็กหน่อย”

“ไส้แห้งก็ยังดีกว่าเป็นบ่าวรับใช้แล้วกัน” เยี่ยเหมยแค่นเสียงออกจมูก ก่อนเดินตรงไปยังโต๊ะกั้นที่ติดรั้วลูกกรงไว้ครึ่งหนึ่งทางด้านซ้ายมือ ยกมือล้วงในอกเสื้อ เตรียมจะหยิบหยกเขียวรูปปลาคู่ที่อาจจะเป็น ‘ค่าค้างคืน’ ชิ้นนั้นออกมา