ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 6

“รถเข็นเด็กคือรถคันเล็กที่สามารถวางเด็กไว้ข้างในแล้วผู้ใหญ่ก็เข็นเดินได้ ส่วนรถหัดเดินก็สามารถวางเด็กไว้ข้างในแล้วให้เด็กก้าวสองเท้าเดินเองได้อิสระ ไม่ต้องให้ผู้ใหญ่คอยอุ้มอยู่ตลอด” เยี่ยเหมยอธิบายพร้อมกับทำท่าประกอบอย่างตั้งอกตั้งใจ

จะอย่างไรเยี่ยหย่วนก็ยังเด็ก เคยได้ยินได้เห็นอะไรมาไม่มาก ทว่าถ้าเป็นของที่แม้แต่หลงจู๊ที่ดูฉลาดเฉียบแหลม สายตากว้างไกลยังไม่เคยเห็น เยี่ยเหมยก็คิดว่าบางทีนี่อาจจะเป็นหนทางหาเงินก็เป็นได้

“มีรถเช่นนี้ด้วยหรือ” หลงจู๊ฟังอยู่ครู่ใหญ่ก็ยังมีสีหน้างุนงง จึงเอียงศีรษะมองไปยังมุมทางขวามือ “หลายปีมานี้ข้าอยู่แต่ที่เมืองเซิ่งโจวโดยตลอด กลับเป็นนายน้อยที่เดินทางไปเล่าเรียนอยู่ข้างนอก ไม่ทราบเคยเห็นของเช่นนี้หรือไม่ขอรับ”

“ไม่เคย”

เสียงทุ้มต่ำนุ่มหูของบุรุษดังลอยมา เยี่ยเหมยมองไปตามเสียงถึงได้พบว่ามีประตูลับบานหนึ่งซ่อนอยู่ตรงมุมที่ไม่สะดุดตา เงาร่างสูงในชุดแพรตัวยาวสีนิลร่างหนึ่งเอนตัวพิงวงกบประตู ตัวเขาสูงจนเกือบเท่าประตูข้างบานเล็กบานนั้น เขามีคิ้วดาบพาดเฉียง ดวงตาเจิดจ้าเป็นประกาย จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง เมื่อรวมกันก็กลายเป็นใบหน้าที่หล่อเหลา น่าเสียดายที่ริมฝีปากบางที่เม้มอยู่นั้นกลับให้ความรู้สึกเคร่งขรึมเย็นชา

“ของที่เจ้าพูดทำออกมาได้จริงๆ ใช่หรือไม่” ขณะเยี่ยเหมยยังถูกบุคลิกลักษณะของชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่า ‘นายน้อย’ ทำให้หลงใหลอยู่นั้นเอง เขาก็เดินมายกชายชุดลงนั่งบนเก้าอี้ตัวที่เด็กผู้หญิงนั่งอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ท่าทางดูงามสง่าสบายๆ อย่างยิ่ง จากนั้นเขาก็เลื่อนสายตาไปขมวดคิ้วให้คนหนุ่มที่ด้านหลังหลงจู๊ “ยกเก้าอี้ให้แขก”

“หา? ขอรับ” ลูกจ้างตะลึงไป ก่อนจะรีบทำตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัว แต่ทว่าลูกจ้างกลับไม่รู้จักคุณชายที่เดินออกมาจากประตูข้างบานเล็ก

จะว่าไปคุณชายท่านนี้เพิ่งเข้าร้านมาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม แต่พอได้ยินว่าเขามา หลงจู๊ก็เชื้อเชิญให้เขาไปเรือนด้านหลังอย่างเคารพนบนอบแล้ว เพียงไม่นานสะใภ้ใหญ่ของสกุลจั่นก็พาคนกลุ่มหนึ่งเดินพรึ่บเข้ามา หลังปล่อยบุตรสาวกับแม่นมสองคนไว้ในโถงแล้วก็ตามเข้าไปที่เรือนด้านหลัง

ลูกจ้างเดิมคิดจะขวาง แต่ในเมืองเซิ่งโจวมีใครกล้าขวางสะใภ้ใหญ่จั่นท่านนี้บ้างเล่า นางมีบิดาที่เป็นเจ้าเมืองเซิ่งโจวหนุนหลังอยู่ มิหนำซ้ำเห็นสะใภ้ใหญ่จั่นมีสีหน้าท่าทางเหมือนมาหาเรื่องคน ใครเลยจะกล้าเข้าไปแหย่หนวดเสือ

เรื่องที่ทำให้คนคิดไม่ถึงคือสะใภ้ใหญ่จั่นเดินวนรอบเรือนด้านหลังแล้วไม่พบคนจึงฮึดฮัดจากไป แต่คุณชายท่านนี้กลับเดินออกมาจากประตูข้างบานเล็กของโรงรับจำนำ

ลูกจ้างกำลังบ่นว่าแปลกอยู่ในใจ แต่กลับย้ายเก้าอี้สองตัวมาวางลงข้างเยี่ยเหมยสองพี่น้องได้อย่างคล่องแคล่ว หลังวางเรียบร้อยถึงได้เกาศีรษะมองไปทางผู้เป็นหัวหน้าอย่างความรู้สึกช้า ในใจลอบคิดว่าแย่แล้ว เมื่อครู่เขาได้ยินคำสั่งของคุณชายท่านนี้ก็จัดการทันทีโดยไม่ได้ถามความเห็นของหลงจู๊ก่อน

ยังดีที่หลงจู๊ไม่มีท่าทีจะเอาผิดตน เพียงแต่โบกมือบอกให้เขาไปอยู่ด้านข้าง

โปรดติดตามตอนต่อไป…