ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 7

“ในเมื่อคุณชายท่านนี้เป็นคนท้องที่ เช่นนั้นข้าบอกท่านก็ได้ว่าข้าเพิ่งเคยมาเมืองเซิ่งโจวเป็นครั้งแรก เมื่อก่อนอยู่แต่ในบ้านที่ตำบลหยางหลิ่วในอำเภอฉีเซี่ยนไม่เคยออกไปไหน” นางสืบประวัติของเยี่ยเหมยคนก่อนมาจนปรุโปร่งก่อนแล้ว เป็นไปได้อย่างไรที่จะรู้จักคนเมืองเซิ่งโจว

“อืม เช่นนั้นก็เป็นผู้แซ่จั่นดูผิดไป” จั่นอวิ๋นหยางตอบกลับ พลางเอามือไพล่หลังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน

ถนนนี้เป็นของทุกคน ผู้อื่นยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับมิได้หมายความว่าเยี่ยเหมยจะไม่ขยับตามไปด้วย นางยิ้มและโบกมือ “คุณชายจั่น ท่านค่อยๆ ยืนไป พวกข้าขอตัวไปก่อนละ คำสัญญามีค่าดั่งทอง หายอมให้ความตกยากทำลายได้ไม่ อีกสามวันพวกข้าจะนำรถเข็นเด็กไปส่งที่คฤหาสน์สกุลจั่นทางทิศใต้ของเมืองแน่นอน” เยี่ยเหมยรู้สึกว่าคนเราใกล้ชาดเปื้อนแดง ใกล้หมึกเปรอะดำ จริงๆ ตอนอยู่ที่หมู่บ้านเกาจยา คุยกับภรรยาต้าเหอ นางเป็นเหมือนหญิงชนบททั่วไป แต่พออยู่กับเยี่ยหย่วน นางถึงกับสำบัดสำนวนเป็นแล้ว

หารู้ไม่ว่าทั้งเยี่ยหย่วนทั้งจั่นอวิ๋นหยางต่างก็ซาบซึ้งสะเทือนใจอย่างมากต่อคำพูดของนาง

หลังสองพี่น้องเดินจากมาไกลแล้ว เยี่ยหย่วนก็พลันรั้งตัวเยี่ยเหมยให้หยุด

“เจ้า…เจ้าไม่ใช่พี่รองของข้า!” กลางวันแสกๆ แต่เยี่ยหย่วนกลับรู้สึกเย็นสันหลังวาบ

ยังจำได้ว่ากลางคืนไม่กี่วันก่อนแม้เขาจะใช้เรื่องผีสางเทพยดามาปกป้องเยี่ยเหมย แต่ในใจกลับคิดว่า ‘ปัญญาชนไม่พูดเหลวไหลเรื่องเหนือธรรมชาติ’ ทว่าเวลานี้เห็นเยี่ยเหมยที่เชิดหน้ายืดอก ท่าทางดูกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาที่ตรงหน้า เขากลับขนลุกซู่ขึ้นมา

เยี่ยเหมยตกใจ แววตาของเยี่ยหย่วนแสดงชัดว่ามองอะไรออกแล้ว ยังดีที่สถานที่ที่คนทั้งสองอยู่เป็นตรอกเปลี่ยว นอกจากลมหนาวที่พัดมาเป็นครั้งคราวก็ไม่มีอะไรอื่น นางสำรวมใจ จินตนาการถึงท่าทางอ่อนแอขี้ขลาดของเจ้าของร่างเดิม ก่อนจะก้มหน้าลงพูดเจือสะอื้น “อาหย่วน ไฉนเจ้าจึงพูดเช่นนี้”

“พี่รองของข้าไม่ได้ใจกล้าเท่าเจ้า พี่รองของข้าไม่กล้าเงยหน้าพูดจา พี่รองของข้าเจอเรื่องอะไรก็รู้จักแต่ร้องไห้ พี่รองของข้าไม่มีทางช่วยคน พี่รองของข้าไม่มีทางทำรถอะไรเป็น พี่รองของข้ายิ่งวาดภาพไม่เป็น พูดจาคมคายไม่เป็น…” เยี่ยหย่วนยิ่งพูดยิ่งหนักแน่น แววตาที่จ้องเยี่ยเหมยยิ่งคมปลาบ

เยี่ยเหมยคิดไม่ถึงว่าจะแสดงพิรุธมากขนาดนี้จึงจนคำพูดไปชั่วขณะ จะอธิบายอย่างไรดี หรือต้องบอกหนุ่มน้อยตรงหน้านี้ว่าพี่สาวแท้ๆ ของเขาสิ้นใจไปตอนถูกถ่วงน้ำแล้ว บัดนี้ข้างในร่างของพี่สาวของเขามีวิญญาณใหม่ที่มาจากต่างภพ? อย่าว่าแต่เยี่ยหย่วนจะรับได้หรือไม่เลย แม้แต่เยี่ยเหมยเองก็ยังรู้สึกพิกล

ในสมองมีความคิดสารพัดวาบผ่าน ด้วยอารามเร่งรีบเยี่ยเหมยได้แต่หยิบมุกเดิมที่เคยพูดมาเอาตัวรอดอีกครั้ง ทำมือเป็นท่า ‘หยุด’ ใส่เยี่ยหย่วน จากนั้นก็พูดเสียงเข้มก่อนเขาจะสติแตกไป “อาหย่วน ข้าคือพี่รองของเจ้าจริงๆ ทว่ามีเพียงคนที่เคยตายที่รู้ว่าความตายมีรสชาติเช่นไร หลังตายสามารถมองเห็นอะไร ประสบพบเจออะไร”