ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 7

ขณะพูดถึงตรงนี้ เยี่ยเหมยก็มองออกชัดเจนว่าสีหน้าของเยี่ยหย่วนปรากฏแววผ่อนคลายลง จึงยิ่งแต่งเรื่องได้ลื่นปาก “ข้าเคยบอกท่านแม่แล้วว่าอันที่จริงข้าตายไปแล้ว เพียงแต่ยมทูตหัววัวหน้าม้าสงสารที่ข้าตายอย่างไม่เป็นธรรมจึงส่งข้ากลับมาโลกมนุษย์อีกครั้ง หากแต่ข้าไม่ได้บอกท่านแม่ว่าก่อนยมทูตหัววัวหน้าม้าจะส่งข้ากลับมาได้ยัดบางอย่างเข้าในความทรงจำของข้า ขณะยัดย่อมเบียดความทรงจำส่วนหนึ่งออกไป ดังนั้นข้าถึงได้หลงๆ ลืมๆ บางอย่างไปบ้าง”

แม้เยี่ยหย่วนจะเคยเรียนพวกปรัชญาเมธีมาหลายปี แต่จะอย่างไรก็ยังเป็นแค่เด็ก ขณะพูดแววตาเยี่ยเหมยจริงใจไร้ใดเทียม…อย่างน้อยก็จริงใจในสายตาของเยี่ยหย่วน ด้วยเหตุนี้ความกังวลสงสัยในใจเขาจึงถูกคำพูดไม่กี่ประโยคนี้ ‘กวาด’ ทิ้งไป “จริงหรือ”

“จริงแท้ยิ่งกว่าทองเสียอีก!” เยี่ยเหมยทำท่าสาบาน

อันที่จริงในใจเยี่ยหย่วนรู้สึกว่าพี่รองในตอนนี้ดีกว่าพี่รองในสมัยก่อนมากเหลือเกิน ดังนั้นต่อให้คำอธิบายของเยี่ยเหมยไม่ได้เรื่องเพียงไร เขาก็ยังจะเลือกเชื่ออยู่ดี

พอถูกดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่เปล่งประกายวิบวับของเยี่ยเหมยจ้องมองอย่างตั้งอกตั้งใจ หน้าเยี่ยหย่วนก็กลายเป็นสีแดงก่ำอย่างรวดเร็ว หมุนตัวเดินออกจากตรอกไป “ท่านมิใช่จะซื้อผ้าหรือไร ตรอกทางนี้มีร้านผ้าอยู่ร้านหนึ่ง ได้ยินว่าสินค้าครบครัน ราคาก็ไม่เลว”

“อ้อ ไปสิ”

นี่คือผ่านด่านแล้วใช่หรือไม่

เยี่ยเหมยยิ้มจนดวงตางามโค้งขึ้น ยกชายกระโปรงเดินตามไปด้วยอารมณ์ลิงโลด

หลังเงาร่างสองพี่น้องหายลับไป ประตูที่ด้านหลังจุดที่เยี่ยเหมยยืนอยู่ก่อนหน้านี้ก็เปิดออกอย่างเงียบเชียบ จั่นอวิ๋นหยางปรากฏตัวยืนอยู่ข้างประตูประหนึ่งภูตผีเทวดา กระซิบพูดเสียงเบาว่า “เคยตายมาครั้งหนึ่งก็ปรุโปร่งเช่นนี้แล้ว? แค่เรื่องหลอกเด็กเท่านั้นกระมัง”

สายตาของเขาทอดมองไปไกล ทั้งๆ ที่มองไม่เห็นเงาหลังเล็กบอบบางของเยี่ยเหมยแล้ว แต่จั่นอวิ๋นหยางกลับรู้สึกเหมือนสามารถมองเห็นแววมีชีวิตชีวามั่นใจในตนเองในดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่โค้งขึ้นของนางได้ รู้สึกว่าทั้งตัวคนพลอยผ่อนคลายลงมากตามไปด้วย

เขาเดินตามสองพี่น้องต่อไป ออกท่องเที่ยวไปทั่วสารทิศมาหลายปี เขาชมตนเองได้เต็มปากว่ามีประสบการณ์ความรู้กว้างขวาง นี่กลับเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่ามีเรื่องแปลกใหม่ควรค่าแก่การให้ความสนใจจริงๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป…