ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 7

เยี่ยเหมยถูกการตอบสนองของเขาทำให้ขบขัน จึงเอียงศีรษะพยักหน้า จงใจพูดว่า “เจ้าบอกว่าสุภาพบุรุษต้องมีความน่าเชื่อถือ ข้าไม่ใช่สุภาพบุรุษ จะเชื่อถือได้หรือไม่เกี่ยวอะไรกันด้วย”

เห็นสีหน้าท่าทางเหมือนถูกโจมตีอย่างหนักของเยี่ยหย่วนแล้ว เยี่ยเหมยก็ตัดสินใจจะละเว้นเขาสักครั้ง ตบบ่าเขาเบาๆ กำลังคิดจะเย้าเยี่ยหย่วนอีกประโยคว่า ‘ซื่อตรงเกินไปจะเหนื่อยกับชีวิต’ กลับพลันมีเสียงพูดแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง…

“แม่นางตั้งใจจะหลอกผู้แซ่จั่นจริงๆ หรือ”

ไม่ว่าดูอย่างไรจั่นอวิ๋นหยางก็เห็นว่าเยี่ยเหมยไม่เหมือนคนพรรค์นั้น ทว่าเยี่ยหย่วนก็พูดมีเหตุผลนัก หรือว่าตนเองจะสายตาแย่จริงๆ คิดถึงตรงนี้สีหน้าจั่นอวิ๋นหยางก็ไม่สู้ดีแล้ว เขาไม่ทำเป็นอมพะนำอีก ส่งเสียงพูดออกมาด้วยความไม่พอใจทันที

เยี่ยหย่วนคิดไม่ถึงว่าเจ้าทุกข์จะเดินตามหลังพวกตนมา จึงตกใจจนสั่นไปทั้งตัว ทว่าแม้เขาจะกลัว แต่กลับยังคงกางสองมือเอาตัวบังเยี่ยเหมย “คุณชายท่านนี้ พี่สาวของข้ามิได้มีเจตนาจะหลอกท่าน พวกเราจะคืนเงินให้ท่านเดี๋ยวนี้” พูดจบก็หันมาแบมือไปทางเยี่ยเหมย

เยี่ยเหมยเห็นดังนั้นก็ตีฝ่ามือเขาดังเพียะ ก่อนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เอาล่ะๆ พี่รองหลอกคน แต่คนที่โดนหลอกคือเจ้า รถสองคันนั้นเดี๋ยวกลับไปวาดแบบกับหาช่างไม้ฝีมือดีสักคนก็ทำออกมาได้แน่นอน เจ้าวางใจได้เลย”

จากนั้นเยี่ยเหมยก็หันมาทางอีกฝ่าย “คุณชายจั่น ท่านคงมิใช่ตามมาเพื่อจะทวงเงินกลับไปกระมัง” ลำพังเห็นการแต่งกายของจั่นอวิ๋นหยางกับสะใภ้ใหญ่จั่นเมื่อก่อนหน้านี้ เยี่ยเหมยก็รู้แล้วว่าสองคนนี้มิใช่คนที่สนใจเศษเงินเพียงเท่านี้แน่ ดังนั้นนางจึงไม่คิดว่าเขาจะไล่ตามมาเพื่อเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

“แน่นอน…ว่าไม่ใช่” จั่นอวิ๋นหยางเองก็อธิบายได้ไม่ชัดเช่นกันว่าตามมาด้วยเหตุใด จึงเพียงแต่พินิจมองร่างผ่ายผอมอ่อนแอของเยี่ยเหมยอีกครั้ง

เขามีความรู้สึกคุ้นเคยอันน่าแปลกใจต่อเยี่ยเหมย ราวกับเคยพบเจอกันมาก่อน ทว่านัยน์ตาสุกใสเป็นประกายที่ทอแววมั่นใจในตนเองคู่นั้น ตามหลักแล้วแค่เขาได้เห็นก็ไม่มีทางลืมเด็ดขาด แต่เขาเค้นสมองแล้วกลับยังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นเยี่ยเหมยที่ไหน

“แม่นางบ้านอยู่ที่ใด ก่อนหน้านี้เจ้ากับข้าเคยพบกันหรือไม่” สุดท้ายจั่นอวิ๋นหยางก็อดไม่ไหวเอ่ยถามออกมา

รูปแบบการตีสนิทที่ไร้ชั้นเชิงเพียงนี้ดันเป็นของคุณชายผู้สูงศักดิ์ร่ำรวย เยี่ยเหมยจึงไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไรแล้ว

กลับเป็นเยี่ยหย่วนที่แม้จะอายุเพียงใกล้สิบสาม แต่ก็รู้ความอย่างมาก จึงเอาตัวบังเยี่ยเหมยไว้ด้านหลังอย่างมิดชิดกว่าเก่า “ชื่อเสียงของสตรีเป็นเรื่องใหญ่หลวง คุณชายระวังวาจาด้วย”