ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 7

ครั้นจั่นอวิ๋นหยางได้ยินก็ส่ายหน้า “ไม่ต้อง หยกลายปลาคู่เป็นของที่มีเฉพาะสกุลจั่น เรื่องนี้มีคนรู้มากเกินไป ข้าไม่อยากให้ใครรู้ว่าข้ามีความสัมพันธ์กับรุ่ยจี้ ถ้ามิใช่กลัวว่าจะมีใครนำมาจำนำจนดึงดูดความสนใจของท่านพ่อกับพี่ใหญ่ของข้า ข้าก็คงไม่มาที่รุ่ยจี้ให้ท่านรู้ฐานะของข้าหรอก”

ลุงหูเองก็ถอนหายใจเบาๆ ตามไปด้วย “นั่นสิขอรับ ใครจะไปรู้ว่าโรงรับจำนำรุ่ยจี้ที่มีสาขาทั่วทั้งอาณาจักรต้าฉี่อันที่จริงจะเป็นกิจการส่วนพระองค์ขององค์หญิงใหญ่ในรัชกาลปัจจุบัน ทั้งยังมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าคุณชายสุยเฟิงผู้โด่งดังแห่งเมืองเซิ่งโจวจะเป็นท่านรองของบ้าน ‘คหบดีจั่น’ แห่งเซิ่งโจว”

จั่นอวิ๋นหยางลูบแขนเสื้อ ลุกขึ้นยืนก่อนยิ้มเยาะตนเอง “โชคดีที่ไม่เคยป่าวประกาศนามบิดา มิเช่นนั้นหลังสอบตกไหนเลยจะไม่ทำให้ ‘คหบดีจั่น’ กลายเป็นตัวตลกให้คนหัวเราะเยาะ!”

“นายน้อยโปรดเดินระวัง” ลุงหูส่งจั่นอวิ๋นหยางออกนอกประตูใหญ่โรงรับจำนำอย่างเคารพนบนอบแล้วกลับมีคำพูดหนึ่งติดอยู่ในใจโดยตลอด อย่างไรก็ไม่ได้พูดออกมา ลุงหูคิดในใจว่าถ้าคุณชายสุยเฟิงตกยากจนต้องออกพเนจรเร่ร่อนจริงๆ องค์หญิงใหญ่มีหรือจะมอบของแสดงฐานะในการควบคุมดูแลรุ่ยจี้ให้เขา

จั่นอวิ๋นหยางเดินทอดอารมณ์ไปบนถนน ตามหลังเยี่ยเหมยสองพี่น้องไปอย่างไม่กระโตกกระตาก เขาเองก็ไม่รู้ว่าตนเองเกิดเป็นอะไรขึ้นมาถึงได้อยากรู้นักว่าเยี่ยเหมยเชื่อฟังคำเขา ไปหาหมอขอยาที่โรงหมอซึ่งอยู่ไม่ไกลหรือไม่ จะอย่างไรข้างกายนางก็มีหนุ่มน้อยตามอยู่คนเดียว ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาอีก…

“ท่านบ้าไปแล้วหรือ” ดีที่เด็กยังไม่โตเต็มวัยอย่างเยี่ยหย่วนสามารถอดทนจนออกจากโรงจำนำ เดินมาถึงที่เปลี่ยวถึงค่อยสะบัดมือระเบิดอารมณ์ออกมา “ลูกของผู้อื่นถูกถั่วติดคอก็ย่อมมีหมอมาช่วยเอง ท่านแล่นไปอวดความสามารถอะไร ถ้าเกิด…ถ้าเกิด…อีกอย่าง ที่คนเขามีเงินมากขนาดจ้างแม่นางสิบคนแปดคนมาอุ้มลูกเดินได้มันเกี่ยวอะไรกับท่าน จู่ๆ ไปรับเงินเขามา ถึงเวลาถ้าทำของออกมาไม่ได้ ข้าจะดูซิว่าท่านจะชี้แจงกับคนเขาอย่างไร”

เยี่ยหย่วนร้อนใจจนใบหน้าลำคอแดงก่ำ เยี่ยเหมยกลับกำลังอารมณ์ดี ดวงตารูปเมล็ดซิ่งโค้งขึ้น หยิกสองแก้มป่องๆ ของเขา “เอาล่ะๆ พี่รองรู้ว่าอาหย่วนเป็นห่วง แต่ตอนนี้เรื่องมิใช่กำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดีหรือไร ส่วนคำชี้แจงอะไรที่เจ้าว่า…ขอถามว่าเมื่อครู่เจ้าได้ยินข้าบอกชื่อแซ่และที่อยู่ของพวกเราออกไปหรือไม่”

เยี่ยหย่วนเพิ่งจะหลบมือก่อกวนของนางได้ก็ได้ยินนางพูดเหมือนว่าจะเบี้ยวผู้อื่น จึงกระโดดถอยหลังออกมาสามก้าว ใช้นิ้วที่สั่นระริกชี้นาง เป็นครึ่งค่อนวันกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ “สุภาพบุรุษต้องมีความน่าเชื่อถือ ท่าน…ถึงกับหลอกต้มคน!”