ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 8

ทว่านางเองก็รู้ว่าร่างนี้ขี้โรคอ่อนแอ จำต้องไปหาหมอ หลังก้มหน้ากล่าวขอบคุณแล้วจึงหมุนตัวเดินไปทางโรงหมอแห่งนั้นทันที

หลังออกจากโรงหมอ เยี่ยเหมยไม่อาจไม่ดีใจกับตนเองที่เด็กคนนี้มีพลังชีวิตกล้าแข็ง ตามคำของหมอบอกว่าร่างกายนี้ของนางได้รับการบำรุงไม่เพียงพออย่างรุนแรง ไม่นานมานี้ถูกความเย็น ปราณเย็นยังสะสมอยู่ในร่างกาย ถ้าประสบเหตุไม่คาดฝันอะไรอีก ไม่แม่ก็ลูกมิแคล้วต้องตาย ยังดีที่นางมาหาหมอทันเวลา อีกทั้งหมอที่หาก็เป็นมือเทพด้านนรีเวช เขาเขียนใบสั่งยาบำรุงครรภ์มาให้สามเทียบ หลังฟังคำแนะนำเยี่ยเหมยก็สบายใจขึ้นมาก

เยี่ยเหมยมองดูรอบๆ ไม่พบเห็นเงาของจั่นอวิ๋นหยางก็ผ่อนลมหายใจโล่งอกทันที จากนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา บางทีอาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญจริงๆ คุณชายจั่นแค่เห็นก็รู้ว่ามิใช่ผู้ที่ชาวบ้านธรรมดาจะเกาะแกะข้องแวะด้วยได้ อีกอย่างเขายังมีภรรยาที่สูงส่งงดงามอย่างสะใภ้ใหญ่จั่นอยู่ทั้งคน จะมาถูกตาต้องใจบุปผาดอกน้อยอย่างตนเองได้อย่างไร นางจะคิดเข้าข้างตนเองเกินไปหน่อยแล้วจริงๆ

อันที่จริงเยี่ยเหมยไม่ได้คิดเข้าข้างตนเองสักนิด จั่นอวิ๋นหยางตั้งใจจะตามไปดูแลนางในโรงหมอด้วย เพียงแต่เพิ่งจะยกเท้าก็ถูกคนรั้งตัวไว้พอดี

“นายน้อยจั่น เจ้ามาทำอะไรตรงนี้” ด้านข้างโรงหมอเป็นโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ปากประตูโรงเตี๊ยมมีบุรุษหน้าเด็กผู้หนึ่งยืนอยู่ เขามองมายังจั่นอวิ๋นหยางด้วยความประหลาดใจ “จัดการเรื่องในบ้านเรียบร้อยแล้ว?”

คราวนี้จั่นอวิ๋นหยางถึงค่อยได้สติกลับมาประหนึ่งว่าได้คนคลายมนตร์สะกดให้ หางตาเหลือบเห็นเยี่ยเหมยเดินเข้าห้องตรวจคนไข้แล้วจึงนวดหว่างคิ้วน้อยๆ ก่อนหมุนตัวเดินไปหาบุรุษหน้าเด็ก “กู่จวิ้น ข้าเคยบอกแล้วว่ามาเมืองเซิ่งโจวต้องระมัดระวังทุกเรื่อง เจ้า…”

“เอาน่าๆ ก็ข้าดีใจที่เจอเจ้านี่นา” กู่จวิ้นมองไปรอบๆ รอบหนึ่งก่อนกะพริบตา “วางใจเถอะ ยังไม่มีใครสังเกตเห็นความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับข้า ยิ่งกว่านั้นพวกเราก็เป็นแค่คนสองคนที่ไม่ได้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก มีอะไรน่าระวังกัน”

จั่นอวิ๋นหยางก้าวเท้ายาวยิ่ง คล้ายว่าต้องการจะสลัดท่าทีใจลอยที่เกิดจากสตรีแปลกหน้าเมื่อครู่นี้ทิ้งไปให้หมด เดินตามกันเข้าห้องในโรงเตี๊ยมกับกู่จวิ้น

กู่จวิ้นถอนหายใจเบาๆ อยู่ด้านหลังเขา “เฮ้อ เจ้าเสแสร้งต่อไปเถอะ”

กู่จวิ้นไม่โมโหอะไรจั่นอวิ๋นหยางแล้ว เดิมทีขณะเพิ่งรู้จักกันยังเห็นว่าอายุเท่าๆ กันเลยมีความคิดแข่งขัน แต่ยิ่งอยู่ด้วยกันนานวันก็ยิ่งเข้าใจกันมากขึ้น เขาจึงไม่สนใจจะเอาตัวขึ้นไปเทียบกับอีกฝ่ายอีก ปล่อยให้จั่นอวิ๋นหยางกลายเป็น ‘ลูกบ้านอื่น’ ในคำพูดของบิดาไปตามสบาย

ตัวของจั่นอวิ๋นหยางคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด บิดาคือคหบดีจั่นผู้มั่งคั่งที่สุดในเมืองเซิ่งโจว มารดาเป็นสตรีทรงความรู้ความสามารถจากตระกูลบัณฑิต มีชาติกำเนิดดีนั้นช่างเถอะ แต่เขายังดันเป็นอัจฉริยะด้วย สามขวบอ่านออกเขียนได้ ห้าขวบเข้าเรียนในสำนักศึกษา แปดขวบท่องสี่ตำราห้าคัมภีร์ได้คล่องปาก ถ้ามิใช่เพราะซิ่วไฉสิบขวบชวนให้โลกตะลึงเกินไป จึงถูกอาจารย์ใหญ่แห่งสำนักศึกษาปั้นซานผู้เป็นอาจารย์ของเขาห้ามไว้จนไม่อาจไปสอบ บางทีอาจจะไม่ใช่ได้ชื่อว่าเป็นซิ่วไฉตอนอายุสิบสองแล้ว

อาจเป็นเพราะตอนต้นของชีวิตราบรื่นไร้อุปสรรค จึงกลายเป็นสร้างนิสัยประหลาดชอบท้าทายสิ่งใหม่ให้จั่นอวิ๋นหยาง เขาไม่ชอบให้คนพูดว่าเขาเป็นบุตรชายของคหบดีจั่น จึงสร้างภาพพจน์ตนเองเป็นคุณชายสุยเฟิงหนอนหนังสือผู้ไร้อำนาจอิทธิพล แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ชื่อของคุณชายสุยเฟิงก็ยังโด่งดังขึ้นทุกวันจนถึงขั้นเป็นที่รู้จักทุกหัวระแหง