ทดลองอ่าน เบื่อนักโจ๊กล่าปา ข้าไม่ย้อนเวลาอีกได้ไหม บทที่ 5-บทที่ 6

หลังจากมารดาไปเดินชมดอกไม้กับท่านย่าแล้ว นางก็เดินตามบิดาออกนอกบ้านไปพร้อมกัน นายท่านอวิ๋นเห็นบุตรสาวตามมาด้วย จึงถามยิ้มๆ ว่า “อวิ๋นเอ๋อร์จะออกไปข้างนอกเหมือนกันหรือ”

“เจ้าค่ะ แต่ข้ามีเรื่องหนึ่งที่อยากจะพูดกับท่านพ่อ”

“เรื่องใดกัน”

“เกี่ยวกับเรื่องการค้า”

นายท่านอวิ๋นเผยสีหน้าประหลาดใจ กวาดตามองนางอยู่หลายรอบ “อวิ๋นเอ๋อร์เริ่มสนใจเรื่องการค้าตั้งแต่เมื่อใดกัน” เขากล่าวต่อด้วยความยินดี “เมื่อคืนแม่เจ้ายังพูดกับพ่อว่า สกุลอวิ๋นมีเจ้าเป็นทายาทเพียงคนเดียว กิจการของเราในวันหน้าก็มีเจ้าเป็นผู้สืบทอด แต่วันๆ เจ้าเอาแต่เที่ยวเล่น ไม่สนใจเรื่องในบ้าน เดิมที…”

อวิ๋นจ้าวฟังแล้วก็หน้าแดง พอเห็นบิดาหยุดชะงัก หัวใจก็คันยุบยิบจนทนไม่ไหว นางถามขึ้นว่า “เดิมทีอะไรหรือ”

นายท่านอวิ๋นยิ้มบางๆ “เดิมทียังคิดว่ารอให้คุณชายสกุลลู่มาเป็นเขยของพวกเรา ก็จะมีคนควบคุมเจ้าแล้ว หรือต่อให้คุมไม่อยู่ กิจการของครอบครัวก็ยังมีคนคอยดูแล เพราะฉะนั้นพอเจ้ากับอู๋เซิงทะเลาะผิดใจกัน พวกเราก็กลัดกลุ้มไม่น้อย วันนี้เห็นเจ้ามีชีวิตชีวาเหมือนเดิม พ่อก็วางใจแล้ว”

ว่ากันว่าไม่มีบิดามารดาที่ไหนที่ไม่รักบุตรสาว อวิ๋นจ้าวที่ไม่เคยรู้ว่าพวกท่านเป็นห่วงถึงเพียงก็นี้รู้สึกแสบจมูกนิดๆ นางหัวเราะแล้วกล่าวว่า “พวกเราไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ท่านพ่อ ข้าจะคว้าลู่อู๋เซิงมาเป็นเขยของท่านให้จงได้ ท่านไม่ต้องร้อนใจไป”

นายท่านอวิ๋นฟังแล้วก็ตกตะลึง เขารู้ดีว่าบุตรสาวเป็นคนใจกล้า แต่ไม่คิดว่าจะกล้ามากขนาดนี้ เขาอดหัวเราะเสียงดังกังวานไม่ได้ สมแล้วที่นางเป็นบุตรสาวของสกุลอวิ๋น เขาเอ่ยเตือนว่า “ตรงไปตรงมาก็ดี แต่คำพูดนี้อย่าให้คนอื่นได้ยินเข้าเล่า โดยเฉพาะคุณชายลู่ พ่อกลัวว่าเขาจะตกใจหนีไปก่อน”

“เขาไม่หนีไปหรอก” อวิ๋นจ้าวพึมพำออกมา ใบหน้ายิ่งแดงก่ำดั่งพุทราสุก นางฝืนข่มกลั้นเอาไว้ ได้แต่หันไปหัวเราะอีกทางหนึ่ง แล้วกล่าวต่อ “ท่านพ่อ ความจริงที่ข้ากับลู่อู๋เซิงทะเลาะตัดขาดกัน ใช่ว่าจะไม่มีสาเหตุ”

นายท่านอวิ๋นเห็นนางทำท่าจะเล่าสาเหตุของเรื่องนี้ให้ฟัง เขาก็รู้สึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง แม้บุตรสาวจะเป็นคนตรงไปตรงมา แต่เมื่อเป็นเรื่องของตนเองแล้วกลับไม่เคยบอกใคร โดยเฉพาะเรื่องทุกข์ใจจะเก็บเอาไว้คนเดียว มีหรือจะมาคุยความในใจให้พวกเขาฟัง แต่วันนี้เพราะเรื่องของคุณชายลู่ นางกลับยอมเล่าออกมาแล้ว

นายท่านอวิ๋นดีใจ เพราะในที่สุดหม้อใบนี้ก็ตามหาฝาหม้อที่เข้าคู่กัน* ได้เสียที ไม่ใช่ประเดี๋ยวพอเดือดพล่านก็มีไอน้ำลอยออกมา ทำให้คนที่เห็นร้อนอกร้อนใจ

“อวิ๋นเอ๋อร์เล่ามาสิ พ่อรอฟังอยู่”