ทดลองอ่าน เบื่อนักโจ๊กล่าปา ข้าไม่ย้อนเวลาอีกได้ไหม บทที่ 7-บทที่ 8

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อก่อนลู่อู๋เซิงก็พบปะกับใต้เท้าลิ่นมาก่อน ก็ล้วนปลอดภัยไร้เรื่องราวมิใช่หรือ เหตุใดตอนนี้เขาถึงจะวางแผนลอบทำร้ายได้เล่า

อวิ๋นจ้าวส่ายหน้าปฏิเสธ นางคงจะคิดมากไปเอง

เพียงแต่พอคิดเช่นนี้แล้ว ชีวิตของลู่อู๋เซิงก็นับว่ามีอันตรายรอบด้านจริงๆ

อวิ๋นจ้าวก็รู้สึกใจหาย ไม่ทราบเพราะเหตุใดจู่ๆ นางก็มีความคิดที่น่าหวาดกลัวผุดขึ้นมา หรือที่ลู่อู๋เซิงพลัดตกหน้าผาในอีกสิบปีข้างหน้า จะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ?

ความคิดที่พรั่งพรูออกมาโดยฉับพลันนี้กระแทกหัวใจนางอย่างโหดร้าย เพราะเรื่องนี้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว

นางหัวเราะเย้ยหยันตนเอง จะใช่หรือไม่ก็ล้วนไม่ใช่เรื่องสำคัญ ตอนนี้นางกลับมาแล้ว มีโอกาสได้เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของลู่อู๋เซิง

นางจะต้องช่วยเขาให้ได้ ไม่ว่าจะยากเย็นเพียงใดก็ตาม เพราะว่านางชอบเขา

อวิ๋นจ้าวสูดลมหายใจเข้าลึกยาว ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ซึ่งพอจะบรรเทาความรู้สึกตื่นตระหนกของตนเองไปได้บ้าง ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางจวนว่าการเจ้าเมืองอีกครั้ง

ใกล้ถึงยามอู่แล้ว ประตูบานใหญ่หน้าจวนว่าการยังคงเปิดกว้าง ทว่าด้านในกลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่มีการเปิดศาลไต่สวนคดีแต่อย่างใด นางยืนรออยู่ในตรอกครู่หนึ่งก็เห็นมือปราบวั่นเดินออกมาจากประตู นางจึงป้องปากเลียนเสียงร้องนกกาเหว่าสองสามครั้ง

มือปราบวั่นที่เดินออกมาพร้อมทุกคนชะลอฝีเท้าช้าลงไปสองก้าว เพียงครู่เดียวก็ถูกมองผ่านเลยไป จนกระทั่งเขาแอบหลบมาถึงส่วนลึกของหัวมุมถนนที่อวิ๋นจ้าวซ่อนตัวอยู่

มือปราบวั่นอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี แววตาของเขาดูไม่เหมือนชายหนุ่มทั่วไป ผิวพรรณเป็นสีเข้มดุจทองแดง ยามที่เขาสวมชุดมือปราบและมีดาบเล่มใหญ่ห้อยอยู่ข้างเอวเช่นนี้ ยิ่งทำให้เขาดูมีอายุมากกว่าความเป็นจริงพอสมควร

หลังจากวั่นเสี่ยวเซิงรู้จักกับอวิ๋นจ้าวโดยบังเอิญแล้ว เขาก็มักจะเปิดเผยข่าวในจวนว่าการให้นางรู้ล่วงหน้า เพื่อที่จะหารายได้เล็กๆ น้อยๆ เพราะอย่างไรนางก็ไม่เคยถามถึงความลับสำคัญในจวนมาก่อน ข่าวประเภทที่จะช้าหรือเร็วก็ต้องถูกเปิดเผยสู่ภายนอกจึงถูกเขานำมาแลกเปลี่ยนเป็นเงินส่วนนี้ นับว่าเป็นประโยชน์กับทั้งสองฝ่าย

อวิ๋นจ้าวเห็นหน้าเขาก็ขมวดคิ้ว “วั่นเสี่ยวเซิง เห็นพวกเจ้าเอ้อระเหยเช่นนี้ นี่คงไม่ได้ขึ้นเขาไปจับคนร้ายกระมัง”

วั่นเสี่ยวเซิงเหลือบมองซ้ายขวาแล้วก็ถอนสายตากลับมา ก่อนจะเอนร่างไปข้างหลังพิงกำแพงไปครึ่งหนึ่ง “คุณหนูใหญ่ ท่านรู้หรือไม่ว่าการแจ้งความเท็จทำลายชื่อเสียงเพียงใด”

อวิ๋นจ้าวสะดุ้งตกใจ “แจ้งความเท็จอะไรกัน”

วั่นเสี่ยวเซิงปรายตามองนางแวบหนึ่ง “ท่านบอกว่าบนเขามีพวกโจรร้ายอยู่ ทั้งที่ข้าไม่เชื่อ ทว่าท่านกลับยืนยันอย่างหนักแน่นว่ามี ข้าจึงกล้ำกลืนความลำบากใจแล้วไปรายงานให้ใต้เท้าทราบเรื่อง สุดท้ายพวกเราก็ยกขบวนกันไปดักซุ่มอยู่เป็นนาน อย่าพูดถึงโจรเลย กระทั่งลูกสมุนสักคนก็ไม่เห็น”

“เป็นไปไม่ได้!”