ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 5

“ท่านอา ข้ากลัวผี” นางเดินเข้ามาชิดข้างเตียงด้วยท่าทางน่าสงสาร กะพริบดวงตาที่ชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำตาคลอขัง

สิงฟู่อวี่งงงวย “ผีหรือ”

นางรีบพยักหน้า “มีผีกำลังร้อง น่ากลัวมาก”

สิงฟู่อวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเข้าใจว่าผีที่นางหนูเสวี่ยพูดถึงน่าจะเป็นเสียงลม ค่ำคืนนี้ลมค่อนข้างแรงจริงๆ

เขาใจอ่อนยวบ คิดในใจว่านางยังเป็นเด็กเล็กๆ คนหนึ่ง มิน่าถึงได้กลัว ก่อนจะบอก “ขึ้นมาสิ อาจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”

อูอีเสวี่ยดีใจมาก ที่นางรออยู่ก็คือคำพูดประโยคนี้! นางรีบปีนขึ้นไปบนเตียง ซุกตัวอยู่ข้างกายเขา ท่าทางหาที่พึ่งพิง

สิงฟู่อวี่ช่วยห่มผ้าให้นาง พลางเอ่ยปลอบ “นอนเถิด”

“ท่านอา ข้าไม่ง่วง เล่านิทานให้ข้าฟังหน่อย” นางเอาปลายคางวางแนบไปบนหน้าอกของสิงฟู่อวี่ นัยน์ตาสุกใสคู่นั้นเบิกกว้าง กะพริบปริบๆ มองจ้องเขา

ท่าทางยามออดอ้อนคนของเจ้าตัวน้อยน่ารักเกินไปแล้ว สิงฟู่อวี่ใจไม่แข็งพอจะปฏิเสธ จึงเล่านิทานให้นางฟังเรื่องหนึ่ง

ทว่าอูอีเสวี่ยหรือจะอยากฟังนิทาน นางเพียงคิดจะฉวยโอกาสนี้เบี่ยงเบนความสนใจของเขา จะได้ลอบวางยาเขาได้

เวลานี้ที่นางจงใจนอนคว่ำอยู่บนตัวเขาก็เพื่อสะดวกแก่การวางยา ยานี้ไร้สีไร้กลิ่น ทาอยู่บนเสื้อผ้าของนาง สูดดมแล้วทำให้คนหมดสติ ไม่ใช่ทันทีทันใด หากแต่ช้าๆ ทีละน้อย

คนที่ถูกวางยาจะคิดว่าตนง่วงและสูญเสียความระแวดระวังตัว ด้วยเหตุนี้นางจึงเลือกวางยาในเวลานี้ ส่วนนางเองได้กินยาถอนพิษไว้ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นจึงไม่กลัว

นางแอบกระหยิ่มยิ้มย่อง รอให้สิงฟู่อวี่หมดสติไปแล้ว นางไม่เพียงจะเอาหลักฐานยืนยันของนางคืน ยังจะดูดพลังวัตรของนางกลับคืนมาอีกด้วย

นางเข้าใจว่าวางแผนได้รัดกุม ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของนาง ใครจะรู้ชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อนางก็พบว่าหนังตาของตนเริ่มหนัก

ไม่กระมัง ถึงกับง่วงนอนในเวลานี้หรือ ไม่ได้ๆ ไม่อาจหลับเด็ดขาด หลับแล้วจะจัดการงานสำคัญได้อย่างไร

นางพยายามถ่างหนังตาไว้ กลับยิ่งง่วงมากขึ้นทุกที ยิ่งไม่อาจครุ่นคิดมากขึ้นทุกที กระทั่งเสียงของสิงฟู่อวี่คล้ายยิ่งไกลออกไป ฟังไม่ได้ยิน

“นางหนู”

สิงฟู่อวี่เขย่าตัวนางเบาๆ เห็นแม่หนูน้อยนอนคว่ำอยู่บนหน้าอกของเขาหลับปุ๋ยไปแล้ว ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้แม้แต่น้อย

เขาลุกขึ้นมานั่ง อุ้มนางขึ้นมาอย่างนุ่มนวลวางลงที่ข้างกาย ห่มผ้าให้นาง สีหน้าที่อ่อนโยนพลันหม่นขรึมลง

“เข้ามา”

พอได้ยินใต้เท้าเรียก คนที่เฝ้ายามช่วงกลางคืนรีบเข้ามาในเรือน

“ใต้เท้า”

“เรียกซูจิ่งเข้ามา”

“ขอรับ”

ซูจิ่งเป็นหนึ่งในคนสนิทของสิงฟู่อวี่ พอได้ยินว่าใต้เท้าเรียกหาในยามค่ำคืนก็รีบเร่งรุดมาทันที

สิงฟู่อวี่แสดงท่าทีให้ซูจิ่งเข้ามาใกล้ๆ กระซิบสั่งการ “มีคนเอายาสลบทาบนเสื้อผ้าอาเสวี่ย ใช้นางเป็นเครื่องมือมาทำให้ข้าหมดสติ ก่อนจะจับคนผู้นั้นได้ ไม่อาจให้ใครรู้เรื่องนี้ เจ้าไปตรวจสอบดูเงียบๆ ว่ามีคนแอบปะปนเข้ามาหรือว่ามีคนทรยศ”

ซูจิ่งฟังแล้วสีหน้าเคร่งเครียด กล่าวเสียงต่ำ “ผู้น้อยจะไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้”

หลังจากซูจิ่งออกไปแล้ว สิงฟู่อวี่ก็เอาตัวนางหนูเสวี่ยที่ถูกเขาจี้จุดหลับมาซ่อนไว้ใต้เตียง ตนเองกลับไปนอนบนเตียงแสร้งทำเป็นหลับ ความจริงแล้วตื่นอยู่ตลอดทั้งคืน รอผู้อยู่เบื้องหลังปรากฏตัวขึ้น

คนที่คิดจะใช้ยาทำให้เขาหมดสติคงไม่มีอะไรมากไปกว่าต้องการจะสังหารเขา หรือไม่ก็จับตัวเขา แต่รอจนฟ้าสว่างก็ไม่มีใครบุกเข้ามา ลูกน้องของเขาก็ซุ่มซ่อนตัวอยู่รอบเรือนพัก รอมาทั้งคืนก็ไม่พบอะไรผิดปกติ แม้แต่ซูจิ่งที่ตรวจสอบมาทั้งคืนก็ไม่พบใครน่าสงสัย