ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 5

ครั้งต่อมานางฉวยโอกาสตอนสิงฟู่อวี่อาบน้ำแอบเข้ามาในเรือนพักอีกครั้ง นางรื้อค้นในเสื้อผ้าที่เขาถอดออกมาแล้วก็เจอเหอเปา ครั้งนี้นางไม่กล้าโอ้เอ้ รีบจะดอดหนี ใครจะรู้นางเพิ่งก้าวออกไปได้ก้าวเดียว เท้าพลันถูกดึงรั้งมีอะไรพันไว้

ฉับพลันนั้นฟ้าหมุนแผ่นดินพลิก ร่างทั้งร่างของนางถูกแขวนห้อยอยู่กลางอากาศ

“นางหนู เหตุใดจึงมาซุกซนอีกแล้ว”

สิงฟู่อวี่เปลือยร่างท่อนบนเดินออกจากห้องอาบน้ำหลังฉากบังลม มองนางแล้วส่ายหน้าอย่างอับจนปัญญา จากนั้นก็ยื่นมือมาหิ้วร่างนางให้ตรง

อูอีเสวี่ยใช้แววตาราวกับเห็นผีมองจ้องเขา

“ตั้งใจจะจับหนู กลับจับได้เจ้า หนูตัวเล็กตัวนี้ ดีที่ข้าไม่ได้วางกับดัก หาไม่เจ้าต้องถูกยิงจนร่างเป็นรังผึ้งแล้ว หากเป็นเช่นนั้นอาคงจะปวดใจแย่” สิงฟู่อวี่ถอนใจอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับจนปัญญา

อูอีเสวี่ยอยากจะด่าออกมายิ่งนัก มีคนทำอะไรเกินเหตุเช่นเขาบ้าง เวลาอาบน้ำยังต้องวางกับดัก

“นางหนู เวลาอาอาบน้ำอยู่ ห้ามเข้ามาในเรือนรู้หรือไม่”

อูอีเสวี่ยค้อนปะหลับปะเหลือกอยู่ในใจ

ใครอยากดูท่านอาบน้ำกัน!

นางจ้องหน้าเขา ทำหน้าตูมไม่พูดไม่จา แต่พอนึกถึงว่าหลักฐานยืนยันอยู่ในมือแล้ว คงได้แต่กล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมนี้เอาไว้ อย่างไรเสียนางก็ยังเล็ก

สิงฟู่อวี่วางนางลง เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ออกไปเล่นข้างนอกเถิด รออาอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยไปเล่นกับเจ้า”

พอได้รับอิสระอีกครั้งนางก็รีบวิ่งออกไป แอบดีใจว่าตนไม่ถูกจับได้…เอ๋? ช้าก่อน เหตุใดเหอเปาจึงหายไปแล้ว

นางคลำหาไปทั่วตัว ในที่สุดก็คิดอะไรขึ้นมาได้ วิ่งกลับไปก็เห็นสิงฟู่อวี่เก็บเหอเปาใบนั้นขึ้นพอดี ที่แท้เหอเปาก็ถูกเขาเอาไปแล้ว นางโมโหจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

สิงฟู่อวี่เห็นนางวิ่งกลับมาอีก ทั้งยังถลึงตามองเขา คล้ายไม่คิดจะจากไป เขาพลันเกิดความคิดบางอย่าง แสร้งหัวเราะแล้วเอ่ยถาม “เหตุใดจึงกลับมาอีกแล้ว หรือว่าอยากอาบน้ำกับอา ก็ได้ มานี่เถิด” เขาพูดพลางทำท่าจะไปจับตัวนาง นางตกใจจนกระทืบเท้า

“หลงตัวเอง! ข้าไม่อาบน้ำกับท่านหรอก” อูอีเสวี่ยแลบลิ้นทำหน้าทะเล้น จากนั้นก็วิ่งหนีไปด้วยท่าทางโมโหฮึดฮัด แอบด่าเขาอยู่ในใจไปหลายรอบ

สิงฟู่อวี่ที่อยู่ด้านหลังอดหัวเราะไม่ได้ ในที่สุดก็ทำให้นางหนูตกใจจนหนีไปแล้ว

อูอีเสวี่ยยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ในเมื่อใช้วิธีขโมยไม่สำเร็จ ก็ได้แต่ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมแล้ว

ตกค่ำพอถึงเวลาเข้านอน อูอีเสวี่ยตั้งใจไปหาสิงฟู่อวี่เพื่อประจบออดอ้อน