ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 5

บทที่ห้า

หลังจากอูอีเสวี่ยพบว่าแม้ตนเองจะกลายเป็นเด็กหญิงอายุหกขวบ ก็ยังสามารถทำให้สิงฟู่อวี่สยบอยู่ใต้กระโปรงทับทิม* ของนางได้ แน่นอนนางย่อมใช้ประโยชน์จาก ‘รูปโฉม’ ของตนอย่างไม่เกรงใจ

ทุกครั้งที่มีโอกาสนางก็จะเกาะติดสิงฟู่อวี่ประจบออดอ้อน ทำตัวใกล้ชิดเขาอย่างเปิดเผย มีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะสิงฟู่อวี่กับลูกน้องปรึกษาหารือกันอยู่ในเรือนพัก นางจงใจจะวิ่งเข้าไปข้างใน แต่ทหารที่เฝ้าอยู่นอกประตูขวางนางไว้ นางก็เค้นน้ำตาเม็ดโตเท่าเม็ดถั่วร้องไห้ให้พวกเขาดู ในที่สุดก็ร้องไห้จนสิงฟู่อวี่ที่อยู่ในเรือนต้องออกมาดู

นางแหงนหน้าขึ้น นัยน์ตากลมโตสุกใสดุจลูกกวางน้อยกะพริบปริบๆ มองเขาอย่างน่าสงสาร หยาดน้ำตาร่วงเผาะๆ เป็นเม็ดๆ ส่วนเขาก็ก้มลงมองนางด้วยสีหน้าสับสนยุ่งยากใจ ในดวงตายังมีประกายดิ้นรนต่อสู้กันอยู่ภายใน สุดท้ายเขาก็ต้านทานต่อหยาดน้ำตาของนางไม่ไหว ถอนหายใจออกมา แล้วอุ้มนางขึ้นมาพาเดินเข้าไปในเรือนพัก

ตั้งแต่นั้นมานางก็สามารถเข้าออกเรือนพักของสิงฟู่อวี่ได้อย่างอิสระ แม้ในเวลาที่เขากำลังปรึกษางาน ทหารที่อยู่นอกประตูก็ไม่กล้าขวางนางไว้

วันนี้นางยังคงฉวยโอกาสตอนสิงฟู่อวี่กำลังปรึกษางานแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เล่นอย่างเพลิดเพลินอยู่ในเรือนของเขา สิงฟู่อวี่เคยชินจนไม่เห็นเป็นเรื่องแปลก สุดท้ายก็จำต้องปล่อยตามใจนาง

นางนั่งเล่นอยู่บนตั่งพลางลอบปรายตามอง เห็นสิงฟู่อวี่กับที่ปรึกษาทัพกำลังถกปัญหากันอยู่ ไม่ได้ใส่ใจนาง นางจึงแอบปีนลงจากตั่ง ย่องเข้าไปในห้องด้านใน

ครั้งก่อนเหอเปาที่ใส่ป้ายหยกม่วงถูกเขาเก็บคืนไปแล้ว ไม่ได้วางอยู่บนโต๊ะ นางคิดไปคิดมา ไม่แน่เขาอาจเอาไปเก็บไว้ในห้องแล้ว จึงแอบเข้าไปในห้องด้านใน มองหาบนโต๊ะเตี้ย รื้อๆ ดูในหีบ ค้นตรงนั้นหาตรงนี้ สุดท้ายก็หาไปถึงบนเตียงและพบเหอเปาอยู่ใต้หมอน

นางเปิดออกดู ข้างในมีป้ายหยกม่วงของนางอยู่ เพิ่งจะดีใจก็พบว่าตนเองจู่ๆ ก็ถูกคนอุ้มขึ้นมา

“นางหนู ซุกซนอีกแล้ว ของนี่เอาไปไม่ได้” ฝ่ามือใหญ่ของสิงฟู่อวี่ยื่นมาคว้าสิ่งของยืนยันในมือนางไปอีกครั้ง

อูอีเสวี่ยสะดุ้งตกใจ เขาไม่ใช่กำลังปรึกษางานอยู่หรือ ไม่นึกว่านางแอบมาค้นบนเตียงเขาก็ยังสังเกตเห็น

อูอีเสวี่ยได้แต่มองป้ายหยกม่วงที่หาพบแล้วถูกเขาคว้าเอาไปตาปริบๆ นางเสียดายยิ่งนัก นั่นก็ช่างเถิด นางยังถูกเขาพาตัวไปนั่งอยู่ห้องด้านนอก ส่วนเขาก็ปรึกษางานกับที่ปรึกษาทัพต่อ

คล้ายว่าเพื่อจะป้องกันไม่ให้นางเที่ยวซุกซนไปทั่ว นางจึงถูกบังคับให้นั่งอยู่บนตักของเขา ยังถูกแขนข้างหนึ่งของเขากักตัวไว้ นางรู้ต่อให้จะเอาแต่ใจก็ต้องมีขอบเขต หาไม่เกิดทำให้สิงฟู่อวี่รำคาญขึ้นมา ต่อไปก็จะไม่มีโอกาสเข้ามาในเรือนของเขาอีก

นางจำต้องนั่งอยู่บนตักเขาแต่โดยดี หยิบหยกประดับที่สายรัดเอวเขามาเล่นด้วยท่าทางเบื่อหน่ายเป็นที่สุด ไม่เป็นไร ครั้งนี้ล้มเหลวยังมีครั้งต่อไป นางจะเพียรพยายามต่อไปอย่างไม่ระย่อท้อถอย