ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 5

สิงฟู่อวี่ไม่บีบบังคับนาง เดินเรื่อยเฉื่อยตามนางอยู่ข้างหลัง

อูอีเสวี่ยตั้งใจไว้แล้วจะไม่แยแสสนใจเขา เขาอยากตามก็ตาม แล้วแต่เขา ตัวนางเองก็เดินไปเรื่อยเปื่อย ออกจากหมู่บ้านมาไกลขึ้นทุกทีและไม่มีทิศทาง แต่ไม่ว่านางจะเดินไปไกลแค่ไหน หรือเดินไปทิศทางใด สิงฟู่อวี่ก็คล้อยตามนาง ไม่ห้ามปราม

อูอีเสวี่ยในเวลานี้เป็นเด็กหญิงอายุหกขวบ ไม่มีพลังวัตร เรี่ยวแรงและกำลังกายย่อมไม่อาจเทียบกับผู้ใหญ่ ไม่ถึงครึ่งชั่วยามนางก็เดินเหนื่อยแล้ว จึงนั่งพักอยู่บนพื้นด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด ส่วนสิงฟู่อวี่ก็ไม่รังเกียจว่าสกปรก ยกชายเสื้อคลุมนั่งลงกับพื้นข้างกายนาง นางไม่พูดเขาก็ไม่ถาม นางพักผ่อนพอแล้วก็ลุกขึ้นมาเดินต่อ เขาจึงเดินตามต่อไป

นางตัวเล็ก บางครั้งก็มีกิ่งไม้ยื่นออกมาขวางทางนาง เขาก็ยื่นมือไปช่วยจับออกให้นาง ถ้ามีใยแมงมุม เขาก็จะก้าวเข้าไปก่อนนางก้าวหนึ่งสะสางให้เรียบร้อย

นางแสร้งทำเป็นไม่เห็น ไม่รับน้ำใจ คิดในใจว่าเขาเบื่อแล้วก็คงจากไปเอง แต่กระทั่งตะวันบ่ายคล้อยเขาก็ยังเดินตามอยู่ ส่วนนางกลับเหนื่อยจนเดินไม่ไหว ท้องก็หิวแล้ว พอหันกลับไปมองเส้นทางตอนขามา ระยะทางนี้นางเดินมานานเพียงใด ตอนกลับก็ต้องเดินนานเท่ากัน นางเหนื่อยจนไม่อยากเดินอีกแล้ว แต่ก็ไม่อยากเอ่ยปากขอร้องเขา จึงนั่งลงกับพื้นไม่พูดไม่จาเสียเลย

สิงฟู่อวี่ลงนั่งยองๆ มองนาง เห็นนางเม้มปากไม่พูด ยังคงแง่งอนอยู่ ก็ไม่ใส่ใจยื่นมือมาอุ้มนางขึ้น

นางก็ไม่ได้ประท้วง เพราะตอนนี้นางทั้งหิวทั้งเหนื่อย แม้แต่เรี่ยวแรงจะต่อต้านก็ไม่มีแล้ว จึงอิงซบอยู่กับร่างของเขาเนื้อตัวอ่อนระทวยราวกับหุ่น แล้วแต่เขาจะจับวาง

สิงฟู่อวี่อุ้มนางเดินกลับไปช้าๆ ทั้งสองคนนิ่งเงียบเช่นนี้ กระทั่งเขารู้สึกว่าบนบ่าเปียกชุ่มจึงอดตื่นตะลึงไม่ได้

นางหนูเสวี่ยร้องไห้แล้ว เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นนางร้องไห้เช่นนี้ ไม่ได้ร้องโฮๆ อาละวาดแบบเด็กทั่วไป หากแต่หลั่งน้ำตาเงียบๆ นางที่เป็นเช่นนี้ทำให้หัวใจของเขาที่แต่ไรมาแข็งกระด้างเย็นชาเจ็บปวดขึ้นมาอย่างประหลาด

“นางหนูเสวี่ย คิดถึงบ้านแล้วหรือ”

คิดถึงบ้าน? นางไม่เพียงคิดถึงบ้าน ยังคิดถึงอาจารย์ คิดถึงผู้คุมกฎทั้งสี่ คิดถึงผู้คนในหุบเขาของนาง คิดถึงหุบเขาหมื่นบุปผาที่บุปผานานาพรรณผลิบานสะพรั่ง…ใช่แล้ว นางคิดถึงบ้าน คิดถึงมาก

“ข้าอยากกลับบ้าน…” นางเอ่ยเสียงสะอึกสะอื้น

สิงฟู่อวี่นึกขึ้นมาได้ในฉับพลัน นางหนูเสวี่ยจะอย่างไรก็ยังเล็ก ตลอดทางที่ผ่านมาก็ระเหเร่ร่อน ชีวิตลำบากยากแค้น คิดถึงบ้านก็เป็นเรื่องธรรมดา นางยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง…

“บ้านอยู่ที่ใดหรือ”

“บ้านไม่มีแล้ว”

คำพูดนี้ทำให้คนฟังแล้วเศร้าใจ ในดวงตาของสิงฟู่อวี่เต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูและปวดใจ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ศีรษะของนาง กล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแผ่วเบา “บ่าของอาก็คือบ้านของเจ้า ต่อไปถ้าอยากร้องไห้ ก็มาร้องที่อานี่เถิด”