ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 6

นางช่างโชคร้ายเสียจริง ถึงกับเจอโจรปล้นกลางวันแสกๆ ปล้นสะดมควรต้องเลือกเวลากลางคืนมิใช่หรือ การค้าไม่ดีถึงเพียงนี้เชียว โจรคนหนึ่งในเรือมองสบตากับนางเข้าพอดี นางร้องในใจว่าแย่แล้ว

“ตรงโน้นมีหญิงสาว!” โจรร้องตะโกนขึ้น

สิ่งที่พวกปล้นสะดมชอบที่สุดคือเงินกับหญิงสาว ต่อให้ไม่มีเงิน แย่งหญิงสาวมาก็เอาไปขายได้เหมือนกัน เห็นโจรหันหัวเรือมุ่งมาทางนาง อูอีเสวี่ยคิดในใจว่าด้วยพละกำลังของนางไม่นานก็ต้องถูกฝ่ายตรงข้ามไล่ทัน นางตัดสินใจในฉับพลัน นั่งอยู่ในเรือตั้งมั่นออมกำลังเพื่อรับมือข้าศึกที่บุกเข้ามาเสียเลย รอพวกเขาพายเข้ามาเอง

เรือของโจรเข้ามาใกล้ หลังเห็นรูปร่างหน้าตานางชัดถนัดตาก็ตะโกนขึ้น “อ่า เป็นเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง!”

โจรอีกคนหัวเราะพลางเสริมขึ้น “ทั้งยังเป็นเด็กหญิงที่งดงามอีกด้วย”

อูอีเสวี่ยมองพวกเขาด้วยใบหน้าทึ่มทื่อไร้เดียงสา ในใจคิดคำนวณ ฝ่ายตรงข้ามมีด้วยกันทั้งหมดสามลำเรือ ลำหนึ่งเข้ามาขวางเรือของนาง ที่เหลืออีกสองลำกำลังขนสินค้าที่ชิงมาได้

โจรเห็นนางเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง ความระแวดระวังจึงลดลงไม่น้อย เข้าใจว่าเป็นแพะอ้วนที่อยู่ในมือ รีบกระโดดขึ้นเรือของนาง คนหนึ่งจับตัวนางไว้ อีกคนหนึ่งหยิบห่อสัมภาระของนางมาตรวจดู

อูอีเสวี่ยฉวยจังหวะนี้ชักกระบี่อ่อนที่เอวออกมา ตวัดกระบี่ออกกระบวนท่า สะบั้นเอ็นมือเอ็นเท้าของโจรทั้งสองทันที แล้วผลักพวกเขาตกแม่น้ำไป จากนั้นก็หมุนตัวมาเจาะเรือพวกเขาทะลุ ไม่รอให้โจรบนเรืออีกสองลำทันได้สติ นางก็รีบคว้าห่อสัมภาระพายเรือหนีเอาชีวิตรอด

แม้นางจะสูญเสียพลังวัตร แต่ก็ไม่ได้ลืมกระบวนท่าเพลงยุทธ์ ขอเพียงไม่ได้ต่อสู้กันด้วยพลังวัตร เพียงรับมือกับโจรทั่วไปที่รู้จักแต่ฟาดฟันดาบ นางยังมั่นใจว่าเอาชนะได้

ลงมือครั้งเดียวจัดการโจรไปได้สองคน เจาะเรือพวกเขารั่วไปหนึ่งลำ เรืออีกสองลำที่เหลือบรรทุกสินค้าอยู่ หากคิดจะไล่ตามนาง ก็ต้องเอาสินค้าโยนทิ้งจึงจะไล่ตามทัน นางคาดเดาว่าฝ่ายตรงข้ามคงไม่ทำเช่นนั้น ถึงได้กล้าลงมือ

โจรเหล่านั้นจะต้องนึกไม่ถึงว่านางเด็กอายุหกขวบคนหนึ่งจะใช้กระบี่เป็น นอกจากกระทืบเท้าร้องด่าอยู่กับที่ หรือไม่ก็ไปช่วยสหายที่ถูกนางตัดเอ็นมือเอ็นเท้าและผลักตกน้ำแล้ว ก็คงได้แต่มองนางหนีไปตาปริบๆ

ขณะที่นางเข้าใจว่าได้คำนวณทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว กลับคิดไม่ถึงว่าหนึ่งในหมู่โจรจู่ๆ กลับใช้วิชาตัวเบา หลังจากพุ่งกระโดดไม่กี่ครั้งก็กระโดดมาถึงเรือของนาง

อูอีเสวี่ยตื่นตะลึง คนผู้นี้ไม่ใช่โจรทั่วไป หากแต่เป็นผู้ฝึกฝนที่เป็นวรยุทธ์อย่างแท้จริง อีกทั้งฝีมือยังไม่อ่อนด้อย

“นางหนูรนหาที่ตาย!” ดวงตาทั้งสองของฝ่ายตรงข้ามจ้องนางอย่างเยียบเย็นน่าสะพรึงกลัว เพียงพูดประโยคนี้ออกมาประโยคเดียว ดาบในมือก็ฟันลงมาที่นางแล้ว

อูอีเสวี่ยรีบยกกระบี่ขึ้นต้าน แต่นางที่ไร้ซึ่งพลังวัตรไหนเลยจะต้านรับพลังที่ฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรงนี้ได้