ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 6

เดิมเข้าใจว่านางไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ใครจะรู้ ฉับพลันนั้นสายลมรุนแรงขุมหนึ่งก็จู่โจมเข้ามาที่ด้านหลังศีรษะของเขา เขาฉากหลบไปข้างๆ มีดเล็กเล่มหนึ่งเฉียดผ่านใบหู พุ่งไปปักบนประตูไม้

เขาหันขวับมา นัยน์ตาคมดุจกระบี่ นางกล้าลอบจู่โจมเขาจริงๆ

ครั้งแรกไม่สำเร็จ ยังมีครั้งที่สอง เก้าอี้ไม้ที่พุ่งเข้ามาถูกเขาซัดแตกในฝ่ามือเดียว จากนั้นลมแรงหอบหนึ่งก็กวาดเข้ามา ปิ่นปักผมเงินอันหนึ่งพุ่งเข้ามาที่หว่างคิ้วของเขา

สิงฟู่อวี่เบี่ยงหน้าหลบ พร้อมกันนั้นก็ปัดปิ่นเงินในมือนางทิ้งไป ฝ่ามือใหญ่คว้าออกรวบมือทั้งสองของนางไว้แน่นพร้อมตวาดขึ้น

“พอแล้ว!”

“เจ็บ!” อูอีเสวี่ยสีหน้าเจ็บปวด น้ำตาคลอขังเป็นประกาย

สิงฟู่อวี่ได้ยินนางร้องเจ็บก็คลายมือด้วยสัญชาตญาณ กลับคิดไม่ถึงว่านางจะฉวยโอกาสนี้จู่โจมเข้ามาอีกครั้ง ฝ่ามือวาดขวาง แต่ก็ถูกเขาสกัดไว้

“ยังไม่หยุดหรือ!” เขาตวาดด้วยความโมโห รวบข้อมือทั้งสองของนางไว้แล้วบิดไปด้านหลัง ข้อมือนางถูกบิดจนเจ็บ

“เจ็บยิ่งนัก…”

“ยังจะเสแสร้ง!”

“ครั้งนี้เป็นเรื่องจริง! เจ็บยิ่งนัก รีบปล่อยมือ!” นางสีหน้าซีดขาว หน้าผากมีเหงื่อเย็นซึม เจ็บจนน้ำตาไหลออกมาแล้ว

สิงฟู่อวี่ย่นหัวคิ้ว ดึงมือนางมาข้างหน้าตรวจดู พบว่าครั้งนี้ไม่ได้หลอก เมื่อครู่เขาใช้แรงมากไป ไม่ระวังบิดข้อมือขวาของนางจนหลุดจากเบ้า

เดิมทีเขาโมโหที่นางลอบจู่โจมครั้งแล้วครั้งเล่า จึงคิดจะสั่งสอนนางให้รู้สำนึกบ้าง แต่พอเห็นดวงหน้าน้อยทุกข์ทรมานเพราะความเจ็บปวด น้ำตาร่วงเผาะๆ เป็นเม็ดๆ ใบหน้าซีดขาวดูน่าเวทนาสงสาร หัวใจของเขาพลันสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างประหลาด ไม่อาจทำใจแข็งจัดการนางได้

ทุกครั้งที่นางแพ้แล้วก็จะร้องไห้เช่นนี้ให้เขาดู นางที่เป็นแม่หนูน้อยเป็นเช่นนี้ นางที่เปลี่ยนเป็นหญิงสาวก็ยังเป็นเช่นนี้ ทำให้เขาไม่อาจปั้นหน้าดุดันต่อไปได้อีก เขาช่วยขยับข้อมือนางกลับเข้าที่ พลางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

“เจ้าฉวยโอกาสตอนข้าถ่ายทอดพลัง ซัดข้าหนึ่งฝ่ามือ ข้ายังไม่ร้องเจ็บ”

หยาดน้ำตาของอูอีเสวี่ยร่วงเผาะๆ ดุจไข่มุกที่ขาดจากสาย ยิ่งไหลก็ยิ่งมาก ทั้งยังเริ่มสะอึกสะอื้น ท่าทางประหนึ่งได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง

เขาทางหนึ่งช่วยนวดข้อมือที่เขียวช้ำของนาง ทางหนึ่งก็ร้องอุทธรณ์ “เจ้ายังใช้ปิ่นปักผมแทงหว่างคิ้วข้า คิดจะสังหารข้า เหี้ยมโหดยิ่งนัก”

อูอีเสวี่ยที่ใช้หยาดน้ำตาร้องทุกข์กล่าวโทษถลึงตาใส่เขาทีหนึ่งพลางโต้แย้งขึ้น “จะอย่างไรท่านก็หลบพ้น ไม่ได้แทงถูก อูย…ท่านเบามือหน่อย! คิดจะทำให้มือข้าใช้การไม่ได้หรืออย่างไร!”

สิงฟู่อวี่ไม่รู้ควรโกรธหรือหัวเราะดี นางแม้จะกลายเป็นหญิงสาว แต่นิสัยกลับไม่ต่างกับแม่หนูน้อยคนหนึ่ง หลอกเขามานานเพียงนี้ ไม่เพียงไม่หวาดผวา ยังจะมีเหตุผลอีกด้วย

เมื่อครู่ตอนเขารู้ว่านางก็คืออูอีเสวี่ยนางมารแห่งซีซาน แม้จะเดือดดาลแต่ก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายนาง เขายั้งมือไว้ไมตรีให้นางมาโดยตลอด ตอนนี้ก็เพียงทำนางข้อมือหลุดเท่านั้น เขายังเป็นฝ่ายช่วยนางนวดข้อมือ ทว่านางกลับยังจะบ่นว่าเขา

“เจ้าจะร้องไห้ทำไม ข้ายังไม่ได้สอบปากคำทรมานเจ้าเลย เจ็บแค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือไร”

อูอีเสวี่ยก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงอยากร้องไห้ หลังจากเขาพบว่านางก็คืออูอีเสวี่ย แววตาที่ไร้ความปรานีนั่นทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจ อยากจะหลั่งน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่