ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 1

หมอหวงอาศัยอยู่ที่ถนนฝั่งตะวันออกนี้เอง ซึ่งห่างจากบ้านของหลินฟางโจวไปไม่ไกลนัก ทว่าคนที่ไปให้เขารักษาโรคนั้นกลับมีอยู่ไม่มาก สาเหตุก็มาจากที่เขาเป็นใบ้

ตอนที่หลินฟางโจวเคาะประตูบ้านหมอหวง เขากำลังบดยาอยู่ กลิ่นยาอบอวลไปทั่วห้อง ภรรยาพาบุตรชายและบุตรสาวสองคนกลับไปอยู่ที่บ้านมารดาตั้งแต่เย็นแล้ว ตอนนี้ภายในบ้านจึงมีเขาอยู่เพียงคนเดียว

หลินฟางโจวบอกเหตุผลที่มาในครั้งนี้อย่างชัดเจน หมอหวงไม่รีรอรีบแบกล่วมยาไว้บนหลังแล้วตามนางกลับไปที่บ้าน

เมื่อมาถึงบ้านของหลินฟางโจว หมอหวงก็ตรวจร่างกายเด็กชายหนึ่งรอบ

ข่าวดี…อวัยวะภายในไม่ได้รับการกระทบกระเทือน

ข่าวร้าย…สมองกระทบกระเทือน

หลินฟางโจวเอ่ยถามด้วยความหดหู่ใจอยู่บ้าง “เขาจะมีชีวิตรอดหรือไม่”

หมอหวงยกมือทำท่าทางอยู่รอบหนึ่ง โชคดีที่หลินฟางโจวกับเขาเป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปี ยามสื่อสารจึงไม่ได้ลำบากอะไร นางพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยทวนสิ่งที่เขาจะบอกซ้ำอีกครั้ง “ภายในสามวันได้สติก็คือรอดชีวิต หากไม่ได้สติก็จัดงานศพให้เร็วเท่าที่จะเป็นไปได้ มิเช่นนั้นจะมีหนอนขึ้น?”

หมอหวงพยักหน้า

หลินฟางโจวโมโหเสียจนกลอกตามองบน “ท่านช่างคิดได้รอบคอบเสียจริง!”

เขายังถามนางว่าเด็กน้อยเป็นเด็กบ้านไหน เหตุใดถึงได้มีสภาพเช่นนี้ นางเป็นคนทำใช่หรือไม่

หลินฟางโจวโบกมือปฏิเสธ “ไม่ใช่ข้าแน่นอน ข้าช่วยชีวิตคน…ท่านอย่าได้ถามมั่วๆ เช่นนี้สิ”

สุดท้ายหมอหวงก็ไม่ได้เขียนใบสั่งยาให้นาง ประการแรก สรรพคุณของยาไม่อาจช่วยรักษาอาการกระทบกระเทือนทางสมองได้ ประการที่สอง หลินฟางโจวยากจนเสียจนแทบไม่มีข้าวกิน ได้ยินว่าตอนกลางวันของวันนี้ยังให้หญิงชราขายชุยปิ่งลงบัญชีไว้อยู่เลย หากเขาเขียนใบสั่งยาให้นางไป เกรงว่านางจะต้องให้เขาลงบัญชีไว้เป็นแน่…

หลังจากส่งหมอหวงกลับไปแล้วหลินฟางโจวก็กลับมานั่งลงที่บนเตียง นางมองไปยังเด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงอย่างคิดไม่ตก “เจ้าจะตายก็ตายไปเสีย หากจะรอดก็จงรอด เหตุใดยังต้องรอให้ถึงสามวันด้วย อีกสามวันข้าจึงจะหาข้าวมาใส่หม้อได้หรือ! ไม่เช่นนั้นข้าเอาเจ้าไปตุ๋นไม่ดีกว่าหรือไร กินได้ไปสิบวัน ไม่ก็ครึ่งเดือนเชียวนะ!”

ช่างเถอะๆ ไม่ว่าเขาจะเป็นหรือตาย พรุ่งนี้ค่อยไปถามว่ามีเด็กบ้านไหนหายตัวไปก็ได้ หลินฟางโจวทำได้แค่ถอนหายใจ

ถึงอย่างไรเด็กชายคนนี้ก็มีค่ามากกว่าศพแล้วกัน เมื่อคิดได้เช่นนี้หลินฟางโจวก็ตะแคงร่างนอนลงที่บนเตียง