ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

วันต่อมายามแสงแดดสว่างจ้า หลินฟางโจวก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเร่ขายหูปิ่ง นางสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมาทั้งที่ยังไม่ตื่นเต็มตาดี

เด็กโง่นั่นก็ตื่นแล้วเช่นกัน ไม่สิ ตอนนี้ไม่ควรเรียกเขาว่า ‘เด็กโง่’ แล้ว เขาดูฉลาดกว่าลิงเสียอีก

หลินฟางโจวหาวออกมาครั้งหนึ่งแล้วเอ่ยถามเขา “ข้าว่า…ข้ายังไม่รู้เลยว่าเจ้าชื่ออะไร”

“เจ้าอยากเรียกข้าว่าอะไรล่ะ” เด็กชายถามกลับไป

“เช่นนั้นข้าเรียกเจ้าว่า ‘หยวนเป่า’ นะ”

“…”

“ทำไม…ไม่ชอบ?”

“ช่วยเปลี่ยนได้หรือไม่”

“อ้อ เช่นนั้นก็ ‘เอ้อร์ถ่ง’ แล้วกัน” นางเสนอชื่อขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

เด็กชายตอบกลับไปอย่างว่องไว “ข้าขอเลือกหยวนเป่า”

ยามที่หลินฟางโจวลุกขึ้นนั่ง นางก็ยังได้ยินคนขายหูปิ่งตะโกนอยู่ด้านนอกด้วยเสียงดังฟังชัดเป็นอย่างยิ่ง “หูปิ่งขอรับ หูปิ่งเพิ่งขึ้นมาจากเตา หูปิ่งทั้งหอมทั้งกรอบและเมล็ดงาใหญ่มาก!”

นางกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่งก่อนจะตะโกนออกไปทางช่องหน้าต่าง “คนขายหูปิ่ง!”

“แม่นางอยากจะซื้อหูปิ่งหรือ”

“แม่นางบิดาเจ้าสิ! ถ่างตาถั่วๆ ของเจ้าดูให้ดี!”

คนขายหูปิ่งคิดในใจ เจ้าอยู่หลังหน้าต่าง ต่อให้ข้าตาดีแค่ไหนก็ถ่างตาไม่เห็นเจ้าอยู่ดี เดิมทีเขาเป็นคนอารมณ์ดีและไม่โต้เถียงกับลูกค้า ขณะนั้นจึงทำเพียงแค่ยิ้มอย่างเอาใจพลางเอ่ย “ข้าน้อยมีตาแต่หามีแววไม่ ท่านอย่าได้ลดตัวลงมาทะเลาะกับข้าน้อยเลย ท่านต้องการหูปิ่งกี่ชิ้นขอรับ”

“เจ้ามีอยู่กี่ชิ้น”

“ยังเหลืออีกห้าชิ้นขอรับ วันนี้เหลือเพียงเท่านี้ ขายหมดก็กลับบ้านแล้ว”

“หนึ่งชิ้นราคาเท่าไร”

“หนึ่งชิ้นสองอีแปะ สามชิ้นห้าอีแปะ หากท่านเหมาหมด ข้าน้อยยังสามารถลดให้ได้อีกเล็กน้อย”

“ข้ามีแค่หนึ่งอีแปะ ช่วยขายให้ข้าครึ่งหนึ่งได้หรือไม่”

“…”

“ได้หรือไม่”

“ไม่ได้!”

“ให้ข้ากัดหนึ่งคำก็ได้”

“ไสหัวไป!”