ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

หลินฟางโจวหยิบหมั่นโถวออกมาลูกหนึ่งและจงใจแกล้งเขา “จะกินหรือเปล่า อยากกินหรือไม่”

เดิมทีนางนึกว่าเขาจะกระโจนเข้าใส่เหมือนสุนัขพันธุ์ห่าปา เสียอีก ที่ไหนได้ เขากลับนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม แม้แววตาจะเต็มไปด้วยความปรารถนา แต่ร่างกายเขากลับไม่ขยับเคลื่อนไหวเลยสักนิด ทั้งท่านั่งยังสง่าตัวตรง แม้อยู่บนเตียงหลังเก่าก็ยังรู้สึกได้ว่าท่าทางของเขานั้นหาใช่คนธรรมดา…แต่เป็นลูกหลานของชนชั้นสูง

หลินฟางโจวพลันหมดสนุก นางโยนหมั่นโถวที่อยู่ในมือทั้งหมดไปให้เขา “ข้าให้รางวัลเจ้า”

เขารับหมั่นโถวมากิน เพราะหิวมากจึงดูกินเร็วไปบ้าง

หลินฟางโจวนั่งไขว่ห้างบนเตียงพลางมองเขาและเอ่ยขึ้นมา “ข้ารู้แล้วว่าเจ้าเป็นใคร”

เขาไม่ได้ตอบอะไรนาง เพียงก้มหน้ากินหมั่นโถวต่อไป

“วันนี้ตอนที่ข้ากลับเข้ามาในเมือง” หลินฟางโจวเอาแต่พูดอยู่คนเดียว “เห็นที่หน้าประตูเมืองมีคนท่าทางโหดเหี้ยมอยู่หลายคน ข้าคิดว่าพวกเขาน่าจะเป็นคนที่มาเพื่อจับตัวเจ้า ขนาดข้ายังเจอพวกเขา ข้าว่าพวกคนของทางการก็ต้องเจอด้วยเช่นกัน แต่พวกเขากลับไม่ได้ไล่คนท่าทางโหดเหี้ยมพวกนั้นไป ถึงขั้นไม่ซักถามอะไรเลยด้วยซ้ำ…เจ้าว่าแปลกหรือไม่ คำอธิบายเพียงอย่างเดียวที่ข้ารู้ก็คือพวกเขากับพวกคนของทางการเป็นพวกเดียวกัน พวกนั้นต้องการจับตัวเจ้าโดยไม่ให้ผู้ใดรู้ อาจถึงขั้นฆ่าเจ้าทิ้ง…เจ้าที่สวมชุดเกราะและปรากฏตัวที่หย่งโจวโดยไม่มีกองกำลังใดๆ คอยติดตามเช่นนี้ บางทีเจ้าอาจจะเป็น…” แววตาของนางพลันจริงจังขึ้นมา “โจรกบฏ”

เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาดำขลับแวววาวจับจ้องมาที่นาง

“ทำไม ข้าพูดถูกแล้ว?” หลินฟางโจวมีท่าทางกระหยิ่มใจอยู่บ้าง

เด็กชายยังคงไม่พูดอะไร เขาเพียงยกมือขึ้นก่อนจะค่อยๆ สอดมือเข้าไปในห่อกระดาษไข แล้วหยิบหมั่นโถวออกมาหนึ่งลูก

หลินฟางโจวเห็นอีกฝ่ายไม่พูดอะไรก็ยิ้มหยัน “ดูเหมือนข้าจะปล่อยเจ้าไปไม่ได้แล้ว”

ยามกลางคืนหลินฟางโจวนอนพลิกตัวอยู่หลายครั้ง ในหูได้ยินเสียงลมหายใจของคนข้างกายเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขานอนนิ่งสงบราวกับกำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝันอันแสนหวาน นางลุกขึ้นมาแล้วลงจากเตียงไปอย่างเงียบเชียบ

แสงจันทร์ส่องทะลุผ่านม่านสีขาวที่ขาดรุ่ยเข้ามา หลินฟางโจวอาศัยแสงจันทร์นี้เพื่อเดินออกไปข้างนอก นางจำได้ว่าตนเองมีมีดทำครัวที่เป็นสนิมอยู่หนึ่งเล่ม

ขณะที่หามีดอยู่นั้นนางไม่ทันระวังไปเตะถูกหนูตัวหนึ่งเข้า ด้วยความตกใจทำให้นางสบถออกมาเสียงเบา “เจ้ามันสัตว์ไม่รู้ความ ข้าวสารสักเม็ดข้าก็ไม่มีหรอกนะ แต่บนเตียงข้ามีก้อนเนื้อติดมันอยู่ เจ้าคาบเขาไปเสียเลยสิ!”