ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

หนูตัวนั้นคงจะคุ้นชินแล้วจึงไม่ได้กลัวคน พอมันถูกหลินฟางโจวเตะไปครั้งหนึ่งก็พลิกตัวกลับมามองซ้ายมองขวารอบหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดให้มันกินจริงๆ จึงได้เดินเชิดหน้าจากไปอย่างสง่าผ่าเผย

หลินฟางโจวคิดในใจว่าบ้านนางต้องเป็นสถานที่ที่มีเบื้องลึกเบื้องหลังอันเลิศล้ำเป็นแน่ เพราะกระทั่งหนูยังได้รับการขัดเกลาจนมีท่าทีที่สง่างามเช่นนั้นได้

ในที่สุดนางก็หามีดเล่มนั้นพบ นางถือมีดทำครัวเดินเข้าไปในห้องนอน คนที่อยู่บนเตียงกำลังนอนอย่างสบาย เขาไม่ขยับราวกับเป็นคนตายอย่างไรอย่างนั้น เป็นไปได้มากว่ากำลังนอนหลับลึกอยู่ หลินฟางโจวมือหนึ่งชูมีดขึ้น อีกมือหนึ่งจับที่ไหล่เขาเบาๆ นางรู้สึกหวาดผวาอยู่บ้างจึงเอ่ยเรียกเขาเสียงเบา “เจ้าเด็กโง่ เด็กโง่ เจ้านอนหลับไปแล้วหรือ”

เขาไม่ขยับและไม่ตอบอะไรนางสักนิด

ฝ่ามือของหลินฟางโจวชื้นเหงื่อและสั่นเล็กน้อย นางบอกกับตนเองอยู่ภายในใจไม่หยุดว่า ฆ่าเขาเลย เขาเป็นโจรกบฏนะ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องตาย ฆ่าเขาแล้วเอาเขาไปฝังไว้ เทพไม่รู้ผีไม่รู้ ทุกอย่างก็จะกลับคืนสู่ความสงบสุข

ฆ่าเขาซะ!

นางกัดฟัน มือที่ถือมีดค่อยๆ กดลงมา

จู่ๆ คนที่นอนอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นมา

ภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาดำขลับสดใสคู่นั้นมองมาที่นางอย่างนิ่งสงบ

ลมหายใจของหลินฟางโจวรัวเร็วขึ้นเล็กน้อย มีดทำครัวที่ชูขึ้นอยู่กลางอากาศนั้นราวกับมีของที่มองไม่เห็นซึ่งหนักนับพันจวิน* มาขวางกั้นเอาไว้ ทำให้นางไม่อาจกดมีดลงไปได้

หลังจากยืนค้างเช่นนี้อยู่ครู่หนึ่ง หลินฟางโจวก็โยนมีดทิ้งไปอย่างแรง สุดท้ายนางก็ไม่กล้าลงมือ…

นางล้มตัวลงบนเตียงพลางพูดอย่างไม่พอใจ “นอน!”

วันถัดมาหลินฟางโจวก็นึกวิธีใหม่ขึ้นมาได้

เหตุผลที่หลินฟางโจวไม่กล้าแจ้งกับทางการเป็นเพราะว่านางช่วยชีวิตโจรกบฏเอาไว้ ทั้งยังให้ที่พักพิงแก่เขาอีก แต่ใครจะรู้เรื่องเหล่านี้กันเล่า นางก็แค่กล่าวอ้างไปว่าจู่ๆ เจ้าเด็กโง่นี่ก็โผล่เข้ามาในบ้านของนางและยังขโมยของของนางไปด้วย หลังจากที่จับตัวเขาไว้ได้ก็รู้สึกสังหรณ์ใจว่าเขาอาจเป็นโจรกบฏจึงได้ไปแจ้งเรื่องแก่ทางการ…เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วไม่ใช่ว่านางสามารถส่งความหายนะนี้ออกไปพ้นตัวได้หรอกหรือ

หลินฟางโจวหาเชือกมามัดเจ้าเด็กโง่แล้วผลักเขาลงไปบนเตียง จากนั้นก็ออกไปข้างนอกมุ่งไปยังที่ว่าการ