ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 3

“เสือตัวนั้นก็ไม่ได้มีเขางอกแปดเขาหรือมีขาหกขาเสียหน่อย เทียบกับหมู วัว แกะแล้วก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไร เหตุใดคนขายเนื้อแซ่เฉินจะชำแหละมันไม่ได้เล่า”

“เหตุผลของเจ้านี่นะ” พานเหรินเฟิ่งส่ายหน้า ในที่สุดเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ตอนที่คนขายเนื้อแซ่เฉินแบกเสือกลับมา พอได้ยินว่าพานเหรินเฟิ่งมอบหมายให้เขาชำแหละเสือต่อหน้าผู้คนทั่วทั้งอำเภอ เขาก็รู้สึกเป็นเกียรติและตื่นเต้นยิ่งนัก แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นกังวลและไม่สบายใจไปด้วย

หลินฟางโจวตบบ่าของเขาพลางเอ่ย “พี่เฉิน ถือโอกาสอันดีนี้ทำให้ตัวท่านเป็นที่รู้จักเถอะ ภายหลังท่านก็จะได้เป็นผู้เชี่ยวชาญการใช้มีดอันดับหนึ่งของหย่งโจวแล้ว”

“น้องชาย ข้ารู้ว่าเรื่องนี้เจ้าต้องมีส่วนช่วยเหลือด้วยแน่ จากนี้มีอะไรเจ้าก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว หากมีเวลาว่างก็ไปดื่มสุราที่บ้านข้าเถอะ”

“ได้เลย ไม่มีปัญหา…พี่สะใภ้เป็นสตรีที่ขี้อาย เป็นผู้ช่วยท่านครั้งนี้จะไม่มีปัญหาใช่หรือไม่”

“นางขี้อายยามที่มีคนอยู่มากๆ เช่นนี้ ข้าเองก็ไม่รู้จะทำเช่นไรดีเหมือนกัน แค่ให้นางช่วยล้างทำความสะอาดพวกเนื้อให้ คิดว่าไม่น่ามีปัญหานะ”

“ข้าจะเป็นคนดีให้ถึงที่สุดแล้วกัน” หลินฟางโจวตบๆ ลงไปบนแขนของคนขายเนื้อแซ่เฉิน “ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นข้าจะคอยเป็นผู้ช่วยท่านกับพี่สะใภ้อีกแรงนะ”

คนขายเนื้อแซ่เฉินซาบซึ้งใจอย่างมาก “เจ้าเป็นน้องชายที่ดีนัก”

ช่วงเวลากลางวันคนขายเนื้อแซ่เฉินซึ่งตระเตรียมเครื่องมือไว้เรียบร้อยแล้วก็ไปยังที่โล่งริมแม่น้ำ เขาจัดวางโต๊ะสำหรับการชำแหละเสือ ที่นั่นมีพื้นที่กว้างเหมาะกับการให้ผู้คนมารับชมยิ่งนัก

คนทั่วทั้งอำเภอต่างก็ตื่นเต้น ใครที่เดินไหวก็ล้วนแห่มาดูกัน ฝูงชนแน่นขนัดเป็นอย่างมาก และยังมีบางส่วนถือโอกาสนี้ขายเมล็ดทานตะวัน ถั่วเขียวต้มน้ำตาลแช่เย็น และขนมอื่นๆ อีกมากมาย ผู้คนเดินกันขวักไขว่ เรื่องใหญ่เช่นนี้พอที่จะเขียนบันทึกลงในเรื่องราวประจำอำเภอแล้ว

คนขายเนื้อแซ่เฉินกรีดท้องเสือและดึงอวัยวะภายในออกมาวางไว้ด้านข้างให้หมดเสียก่อน ต่อมาก็เริ่มถลกหนังและเลาะกระดูก หลินฟางโจวอยู่อีกด้านหนึ่ง นางคอยช่วยภรรยาคนขายเนื้อเก็บอวัยวะภายในใส่ชามแล้วนำไปล้างที่ริมแม่น้ำ

ผู้คนส่วนใหญ่ต่างชอบดูการถลกหนังและเลาะกระดูกมากกว่า คนที่แทรกเข้าไปไม่ได้จึงมาดูการล้างอวัยวะภายในนี้แทน

หลินฟางโจวประคองชามแล้วเดินกลับมาเก็บอวัยวะภายในของเสือกับคนขายเนื้อแซ่เฉินอีกครั้ง นางม้วนแขนเสื้อขึ้นก่อนจะยื่นมือไปหยิบอวัยวะที่ดูกลมอวบอ้วนชิ้นหนึ่งใส่ลงไปในชาม มันแทบจะเต็มชามเล็กทั้งชามแล้ว นางจึงเอ่ยถามคนขายเนื้อแซ่เฉิน “นี่คืออะไรหรือ”

“นั่นคือกระเพาะเสือ ทำเป็นยาได้”

“อ้อ เช่นนั้นกระเพาะนี้ให้พี่สะใภ้ผ่าเองเลยดีหรือไม่ ใช้มีดเล่มไหนดี”