ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

หลินฟางโจวมือข้างหนึ่งถือพัดใบลานผุพังพลางพัดไปด้วย ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ยื่นไปแตะที่หน้าผากเสี่ยวหยวนเป่า เมื่อแตะหน้าผากเขาก็พบว่ายังร้อนอยู่ นางจึงเอ่ย “ข้าเสียเงินไปแล้ว ต่อให้เป็นสารหนูเจ้าก็ต้องกลืนมันลงไปเพื่อข้า”

“อืม”

ขณะที่นั่งอยู่ข้างนอกหลินฟางโจวก็มองบ้านตนเอง ผนังที่ทรุดโทรม หลังคาที่มีรูรั่ว ใยแมงมุมห้อยตามขอบหน้าต่าง ผ้าม่านขาดๆ…นางจึงพูดกับเสี่ยวหยวนเป่าว่า “รอให้ถึงพรุ่งนี้ข้าจะไปหาคนมาซ่อมแซมบ้านหลังนี้สักหน่อย หลังจากนั้นค่อยสร้างห้องเพิ่มอีกห้องหนึ่ง เช่นนั้นก็จะไม่ต้องนอนเบียดกันสองคนบนเตียงหลังเดียวแล้ว”

เสี่ยวหยวนเป่ารีบพูด “ข้าไม่รังเกียจที่ท่านนอนกรนและละเมอเลย”

หลินฟางโจวกลอกตามองบนก่อนเอ่ย “ข้า! รังเกียจ! เจ้า!”

แม้เสี่ยวหยวนเป่าจะไม่นอนกรนและไม่ละเมอ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเด็กชายคนหนึ่ง หากหลินฟางโจวที่เป็น ‘สตรี’ นอนอยู่ข้างกายเขาตลอด อาจถูกเขารู้เข้าสักวันหนึ่งก็เป็นได้ นางมักเป็นกังวลว่าความลับของตนเองจะถูกเปิดเผย หลังจากนั้นอาจถูกไล่ให้ไปปลูกแตงโมที่ดินแดนตะวันตก

ตอนที่กังวลใจอยู่นั้นก็มีชายหนุ่มสวมหมวกฟางคนหนึ่งยกหาบเร่เดินผ่านมา เขาเดินไปด้วยตะโกนไปด้วย “แตงโม! แตงโมขอรับ!…เนื้อฉ่ำน้ำ หวานเหมือนน้ำผึ้ง แตงโมลูกใหญ่เพาะปลูกที่ดินแดนตะวันตกเชียวนะ ต้าหลาง เจ้าจะซื้อแตงโมสักลูกไปกินแก้กระหายหน่อยหรือไม่”

“ไม่ซื้อ!”

“ไม่ซื้อก็ไม่ซื้อสิ ต้าหลางจะโมโหอะไรเสียมากมาย” ชายหนุ่มสวมหมวกฟางรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง

เสี่ยวหยวนเป่าถามหลินฟางโจวเบาๆ “เป็นแตงโมที่มาจากดินแดนตะวันตกจริงหรือ”

หลินฟางโจวเอ่ยอย่างสบประมาทเล็กน้อย “หากเป็นแตงโมจากดินแดนตะวันตกจริงๆ ขนส่งมาถึงที่นี่จะไม่เน่าเสียไปก่อนหรือ เกรงว่าแตงโมนั่นคงกินไม่ได้ไปนานแล้ว”

“อาจไม่เป็นเช่นนั้นก็ได้ เพราะแตงโมสามารถใช้น้ำแข็งแช่เอาไว้ได้ ม้าเร็วก็ช่วยเพิ่มความเร็วในการขนส่ง ข้าจำได้ว่าองุ่นจากดินแดนตะวันตกก็ล้วนขนส่งมาเช่นนี้ทั้งสิ้น”

หลินฟางโจวมองเขาด้วยสายตาแทบไม่อยากเชื่อเป็นอย่างยิ่ง “เจ้าเป็นไข้จนสมองมีปัญหาไปแล้วกระมัง น้ำแข็ง? ม้าเร็ว? พวกนี้ต้องใช้เงินสักเท่าไรกัน รอจนแตงโมนั่นขนส่งมาถึงที่นี่จริง แล้วจะหาบเร่ขายแค่หนึ่งจินหนึ่งอีแปะได้หรือ คาดว่าหนึ่งจินหนึ่งตำลึงต่อลูกยังไม่พอเลย ข้าสิถึงจะกินแตงโมเช่นนั้นได้ ครอบครัวคนทั่วไปกินหนึ่งคำ ปากคงมีตุ่มใสขึ้นกันหมดแล้ว!”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” เสี่ยวหยวนเป่าโดนนางพูดใส่เช่นนี้กลับไม่มีอาการหัวเสียแต่อย่างใด เขาพยักหน้าพลางเอ่ย “ชีวิตคนล้วนต้องเรียนรู้”