ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

ท่าทางของเขาเหมือนกับพวกคุณชายที่โอ้อวดความรู้ตามสำนักศึกษายิ่งนัก เห็นแล้วหลินฟางโจวยังต้องส่ายหน้า

เสี่ยวหยวนเป่าถามอีกครั้ง “หนึ่งตำลึงเท่ากับกี่อีแปะหรือ”

หลินฟางโจวคิดว่าที่ตนเองคิดว่าเสี่ยวหยวนเป่าโอ้อวดความรู้คงจะยกย่องเขาเกินจริงไปสักหน่อย เขาเหมือนกับพวกคนโง่ยิ่งกว่า

เมื่อยาต้มเสร็จแล้ว สีก็ดำเข้มไปทั้งชาม เห็นแล้วน่าคลื่นเหียนไม่น้อย หลินฟางโจวบังคับให้เสี่ยวหยวนเป่าดื่มลงไป

รอกระทั่งเขาดื่มหมดแล้วนางจึงเอ่ยถาม “ดื่มยาแล้วรู้สึกไม่ดีบ้างหรือไม่”

“ข้าไม่เคยดื่มยาที่ขมเช่นนี้มาก่อนเลย”

“เช่นนั้นหลังจากนี้ก็อย่าป่วยอีก”

“อืม”

หลินฟางโจวนำขนมที่เอากลับบ้านมาเมื่อคืนออกมาจากในบ้าน นางประคองไว้ในมือทั้งสองข้างก่อนจะยื่นให้เสี่ยวหยวนเป่า “ขนมพวกนี้มีรสหวานทั้งหมด สามารถล้างความขมของยาได้”

ผิวนอกเป็นแป้งเนื้อขาว ข้างในเป็นไส้หลากหลายชนิด ใช้แม่พิมพ์ทำออกมาแล้วทาด้วยสี รูปร่างมีทั้งเสือ กระต่าย และยังมีสาวงามตัวน้อย ทว่าเสือไม่มีหาง กระต่ายก็ไม่มีหูแล้ว มีเพียงแค่สาวงามตัวน้อยที่อยู่ในสภาพครบถ้วน

ดังนั้นเสี่ยวหยวนเป่าจึงเลือกสาวงามมากิน

หลินฟางโจวพูดกลั้วหัวเราะ “อายุยังน้อยก็เจาะจงเลือกสาวงามแล้ว ถ้าโตไปต้องเป็นพวกบ้ากามแน่”

เสี่ยวหยวนเป่าได้ยินหลินฟางโจวพูดเช่นนั้นก็หน้าแดง และไม่รู้ว่าควรจะโต้แย้งกลับไปอย่างไร

ขณะเดียวกันเฉินเสี่ยวซานก็กอดห่อผ้าห่อหนึ่งเดินเข้ามา เขาเดินพร้อมกับตะโกนเรียกหลินฟางโจวไปพลาง “พี่หลิน!”

“เจ้าอย่าเรียกข้าว่าพี่หลินเลย หากยังเรียกอีก พ่อเจ้าคงถือมีดหั่นเนื้อตรงไปหาเจ้าแน่”

เฉินเสี่ยวซานทำได้เพียงเรียกนางว่า “อาหลิน”

หลินฟางโจวพยักหน้ารับแล้วชี้ไปที่เสี่ยวหยวนเป่าซึ่งอยู่ข้างกายพร้อมกับพูด “ข้าคืออาหลินของเจ้า แล้วจากนี้เขาก็คืออาหลินคนเล็กของเจ้า”

“เขาดูเด็กกว่าข้าด้วยซ้ำ!”

“แต่ลำดับญาติโตกว่าเจ้าแล้วกัน”

เฉินเสี่ยวซานจำต้องฝืนใจเรียกคราหนึ่ง เสี่ยวหยวนเป่านั่งตัวตรงวางมาดเป็นผู้ใหญ่กว่า เขาพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม หลังจากนั้นเขาก็นำขนมที่อยู่ในมือของหลินฟางโจวมาแบ่งเป็นชิ้นแล้วยื่นให้เฉินเสี่ยวซาน

หลินฟางโจวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เสี่ยวหยวนเป่าอธิบาย “คนที่อายุมากกว่าต้องให้ของขวัญสำหรับการพบกันครั้งแรกแก่คนที่อ่อนเยาว์กว่า”