ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

หลินฟางโจวให้เสี่ยวหยวนเป่าไปนอนพักที่เตียงก่อน ส่วนนางออกไปข้างนอกเพื่อให้หมอหวงจัดยาให้

หมอหวงอารมณ์ค่อนข้างดี เพราะพานเหรินเฟิ่งนำทุกส่วนของเสือตัวนั้นออกมาขาย บอกว่าเงินที่ขายได้จะนำไปซ่อมแซมกำแพงเมือง แต่หมอหวงซื้อกระดูกเสือไม่ไหว พออยากจะซื้อกระเพาะเสือ หมออีกคนก็อยากซื้อกระเพาะเสือ ทั้งยังให้ราคาพอๆ กับเขา เป็นเพราะพานเหรินเฟิ่งสงสารที่เขาเป็นใบ้ ดังนั้นจึงตัดสินใจขายกระเพาะเสือให้แก่เขา

ตอนที่หลินฟางโจวมาถึงก็เห็นเขากำลังนำกระเพาะเสือที่ล้างสะอาดแล้วมาตัดเป็นชิ้นๆ จากนั้นก็วางตากภายใต้แสงแดด

หลินฟางโจวเอ่ยปาก “หมอหวง เอายามาชุดหนึ่ง”

หมอหวงถามว่านางเป็นอะไรด้วยการยกไม้ยกมือ

“ข้าไม่เป็นไร เด็กน้อยที่บ้านข้าอาบน้ำเย็นแล้วเป็นไข้”

หมอหวงเข้าใจแล้ว หลังล้างมือเสร็จก็จัดยาให้กับหลินฟางโจว

หลินฟางโจวมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยถามหมอหวงเสียงเบา “เรื่องที่บ้านข้ามีเด็กน้อยอยู่คนหนึ่ง…ท่านไม่เคยบอกกับผู้อื่นใช่หรือไม่”

หมอหวงมองค้อนนาง หลังจากนั้นก็ชี้ไปที่ปากของตนเอง ความหมายคือ ข้าเป็นใบ้ ข้าจะพูดกับใครได้

หลินฟางโจวพยักหน้า “อืม หลังจากนี้ก็อย่าไปพูดกับใครว่าท่านเคยเจอเขามาก่อนแล้วกัน ข้าก็ไม่อยากพูดให้ท่านตกใจหรอกนะ แต่หากเรื่องนี้รั่วไหลออกไปเพียงเล็กน้อย ไม่ต้องพูดถึงท่านหรอก ชีวิตลูกเมียท่านต่างก็ต้องเจอภัยตามไปด้วย พวกเราไม่มีใครสักคนที่จะหนีพ้น”

เมื่อหมอหวงได้ยินแล้วสีหน้าก็พลันเปลี่ยน หลังจากจัดยาให้กับหลินฟางโจวเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ยอมรับเงินของนาง

หลินฟางโจวเอ่ยด้วยความโมโห “ข้าบอกเรื่องนั้นกับท่านไม่ใช่เพื่อมารีดไถท่านนะ”

หลังจากนั้นหลินฟางโจวก็ไม่รอให้หมอหวงได้ปฏิเสธ นางตัดสินใจโยนเงินแล้วเดินออกมาเลย

เพื่อจะต้มยาให้เสี่ยวหยวนเป่า หลินฟางโจวจึงผ่าฟืนอยู่ด้านนอก ทว่านางใช้เวลานานแล้วไฟก็ยังไม่ติด ฝีมือนางในยามนี้ตกไปเล็กน้อย ทำได้เพียงให้ควันหนาล่องลอยราวกับปีศาจกำลังบำเพ็ญเพียรอย่างไรอย่างนั้น

เสี่ยวหยวนเป่าไม่อาจทนนอนอยู่ในบ้านได้อีกต่อไป เขาวิ่งออกมานั่งลงข้างๆ หลินฟางโจวและมองการต้มยาอันน่ากลัวนั้น เขาลังเลอยู่เล็กน้อยก่อนเอ่ย “ข้าคิดว่าข้าดีขึ้นบ้างแล้ว ไม่จำเป็นต้องกินยาหรอก”