ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

เสี่ยวหยวนเป่ารีบคุกเข่าโขกศีรษะให้แก่หลินฟางโจว “พี่ฟางโจว อย่างไรก็ช่วยชีวิตข้าด้วยเถอะ!”

ป้าอ้วนซับน้ำตาพลางเดินมาพูด “ต้าหลาง เช่นนั้นเจ้าก็รับเลี้ยงเขาไปสิ ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารยิ่งนัก ทั้งยังฉลาดด้วย หากเจ้ารับเขาไว้ ค่าอาหารมื้อนี้ข้าจะไม่คิดเงินเจ้าเลย”

ลูกค้ารอบๆ ก็ค่อยๆ พากันเอ่ยขอร้องหลินฟางโจวไปด้วย

ด้วยการผลักดันของพวกเขา หลินฟางโจวจึง ‘รับเลี้ยง’ ขอทานที่ชื่อเสี่ยวหยวนเป่าผู้นี้ไว้

นางพาเสี่ยวหยวนเป่าออกมา เมื่อเดินไปถึงที่ปลอดคน ทั้งสองก็ยิ้มให้กัน

หลินฟางโจวพูดขึ้นมาในที่สุด “เจ้าแสดงได้ไม่เลวเลย”

เสี่ยวหยวนเป่าอมยิ้มพูด “ท่านก็เช่นกัน”

ตอนที่กลับมาถึงบ้านหลินฟางโจวเอาแต่ยืนอยู่ตรงประตู นางทำท่าทางลังเลไม่ยอมเดินเข้าไปเสียที

เสี่ยวหยวนเป่าทนไม่ไหวจึงเอ่ยถามขึ้น “มีอะไรหรือ”

“มีผี” หลินฟางโจวตอบเสียงสั่น

“เหตุใดท่านถึงได้แน่ใจว่ามีผีเช่นนี้”

“ข้าเห็นกับตาตัวเองเลย”

“ที่ไหน”

“อยู่ที่…” หลินฟางโจวทบทวนความจำของตนเองอยู่ครู่หนึ่ง “อยู่ในหม้อ บินออกมาจากหม้อในห้องครัว!”

“…” เสี่ยวหยวนเป่าไม่ได้พูดอะไร เขายืนพิงผนังพร้อมกับหัวเราะออกมา แสงแดดยามเช้าอันอ่อนโยนส่องลงมายังรูปหน้างดงาม ฟันสีขาว และดวงตายิ้มของเขา ทั้งที่เขายังดูป่วยอยู่ แต่แววตาไม่ได้เลื่อนลอยเช่นก่อนหน้านี้อีกแล้ว ยามนี้เขากลับเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวาและความสดใส

เสี่ยวหยวนเป่ายังคงหัวเราะ เขามองมาที่นางพลางเอ่ย “นั่นไม่ใช่ผี เป็นนกเค้าแมวน่ะ”

พูดแล้วเขาก็อธิบายเรื่องราวไปหนึ่งรอบ

หลินฟางโจวได้ฟังแล้วก็โมโหจนกระทืบเท้า มือทั้งสองข้างของนางกำรอบคอเขาพลางยกเข้าไปในบ้าน เดินไปด้วยพูดด้วยความเดือดดาลไปด้วย “เจ้ามันเด็กน่าเกลียด ยังกล้ามาล้อข้าเล่น วันนี้ข้าจะให้เจ้ากินนกเค้าแมวไม่ก็ตุ๋นหนูกิน!”

“นกเค้าแมวบินหนีไปแล้ว”

“ข้าไม่กลัว ยังมีหนูอีก”

“ข้ากินหนูเสร็จแล้วก็นอนอยู่ข้างท่านนะ”

“…”

“ตอนกลางคืนยามที่ท่านนอนก็จะฝันเห็นหนูนอนอยู่ข้างตัวด้วย” น้ำเสียงของเสี่ยวหยวนเป่าแสร้งจริงจัง

“ข้าไม่ควรรับเจ้ามาเลี้ยงเลย! ไสหัวกลับไปขอทานเถอะ!”

“ช้าไปแล้วกระมัง”