ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

งานเลี้ยงดำเนินมาจนถึงกลางดึก หลินฟางโจวดื่มจนเมามาย นางเดินโซซัดโซเซกลับบ้าน ตอนที่เข้าประตูบ้านนางก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแปลกๆ ดังมาจากในห้องครัว นางจึงเดินไปตรวจดูที่นั่น ที่แท้เสียงนั้นก็ดังมาจากเตาทำอาหาร

“ผีหรือ”

หากเป็นยามปกตินางคงตกใจจนเหงื่อแตกพลั่กไปนานแล้ว ทว่าตอนนี้ด้วยความเมามาย ตัวนางที่รู้สึกเหมือนลอยล่องกลายเป็นเทพเซียนไปแล้วย่อมดูถูก ‘ผี’ เหล่านี้เป็นธรรมดา

ในหม้อมีสิ่งที่ทำเสียงปึงปังๆ ด้วยกำลังชนฝาหม้ออยู่

นางเปิดฝาหม้อขึ้น สิ่งดำๆ อย่างหนึ่งพลันพุ่งพรวดตรงออกมาแล้วก็บินจากไป

“หรือเป็นผีบินได้”

หลินฟางโจวเดินกลับไปที่ห้องนอน เห็นเสี่ยวหยวนเป่านอนหลับอยู่ภายในความมืดมิด นางเลิกผ้าห่มของเขาขึ้นพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง “ดูสิ ดูนี่สิ ข้าเอาอะไรกลับมาให้เจ้าบ้าง”

นางพูดไปพลางควักขนมทั้งหมดออกมา ทว่าเสี่ยวหยวนเป่ายังคงนิ่งไม่ขยับ

หลินฟางโจววางขนมทั้งหมดไว้บนโต๊ะ “พรุ่งนี้ตอนเช้าค่อยกินแล้วกัน!” นางพูดพร้อมกับล้มตัวลงนอนบนเตียง

เมื่อนอนอยู่ข้างกายเสี่ยวหยวนเป่า นางก็รู้สึกว่าตัวเขากำลังสั่นเทา นางสะกิดเขาด้วยความประหลาดใจ “เป็นอะไรไป”

เขาพูดเพ้อเลื่อนลอยออกมาอย่างไม่ได้สติ “หนาว…”

หลินฟางโจวจึงดึงตัวเขามาโอบไว้ในอ้อมกอด “เช่นนี้คงไม่หนาวแล้วกระมัง”

ตอนเสี่ยวหยวนเป่าตื่น แวบแรกที่เขาเห็นก็คือบานหน้าต่างผุพังในห้องนอน ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว บานหน้าต่างนั้นถูกแสงแดดส่องจนสว่างเป็นสีขาวทั้งบาน เขาหรี่ตาลง รู้สึกว่าร่างกายแข็งทื่อ อยากจะดันร่างลุกขึ้นเขาก็พบว่าร่างของตนเองอยู่ในอ้อมกอด…ใครสักคน

หลินฟางโจวราวกับเห็นเขาเป็นหมอนข้างไปแล้ว ขาข้างหนึ่งก่ายมาทับช่วงเอวเขาไว้ แขนรัดรอบร่างเขา คางกดอยู่บนไหล่ของเขา ทั้งยังส่งเสียงกรนออกมาเบาๆ

เสี่ยวหยวนเป่าตกตะลึงเล็กน้อย

แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีคนนอนกอดเขาเช่นนี้ ตั้งแต่เกิดมาเขาก็นอนคนเดียว มีบางครั้งที่แม่นมจะอุ้มเขาพร้อมกับเดินด้วย แต่เขารู้ว่าตอนที่พวกนางอุ้มเขาอยู่นั้นในใจกลับหวาดกลัว พวกนางล้วนไม่กล้าใกล้ชิดกับเขามากเกินไป ทั้งไม่กล้าไม่ใส่ใจมากเกินไป คอยรักษาระยะห่างกับเขาด้วยความระมัดระวัง เป็นระยะห่างที่ทำให้ในใจพวกนางรู้สึกปลอดภัย

ข้างนอกหน้าต่างมีเสียงเร่ขายหูปิ่งดังมาอีกแล้ว