ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

ตอนเช้าเสี่ยวหยวนเป่าตื่นขึ้นมาค่อนข้างเร็วเนื่องจากสำนักศึกษาอยู่ห่างจากบ้านค่อนข้างมาก ประการแรกเพราะไม่มีเกี้ยว ประการที่สองเพราะไม่มีม้า หลินฟางโจวเองก็ทำใจไม่ได้ที่จะใช้เงินจ้างรถม้าให้กับเขา และแน่นอนว่าตอนนี้ต่อให้อยากจ้างก็จ้างไม่ไหวแล้ว…สรุปคือเขาทำได้เพียงเดินไปสำนักศึกษาเท่านั้น

เสี่ยวหยวนเป่าล้างหน้าบ้วนปากและสวมเสื้อผ้าอย่างเบามือเบาเท้า เขาได้จัดเตรียมพวกเครื่องเขียนและตำราเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อมองเสื้อผ้า เครื่องเขียน และตำราใหม่เอี่ยมแล้วก็พลันเข้าใจขึ้นมาว่าเพราะอะไรหลินฟางโจวต้อง ‘ถือโอกาสตอนที่เงินยังใช้ไม่หมด’ รีบซ่อมแซมบ้านและซื้อของเช่นนี้ เพราะหลินฟางโจวมีความสามารถในการใช้เงินที่มีให้หมดได้ภายในหนึ่งคืนจริงๆ

เสี่ยวหยวนเป่ากำลังจะออกไปก็เห็นหลินฟางโจวเดินออกมาจากห้องพอดี อีกฝ่ายเดินไปด้วยขยี้ตาไปด้วย

หลินฟางโจวเอ่ยถาม “น้องชายข้าเล่า”

เสี่ยวหยวนเป่ายกมือขึ้นพร้อมกับพูด “อยู่นี่”

หลินฟางโจวกวาดตามองมาที่เขา “ใครหมายถึงเจ้ากัน ข้าหมายถึงจิ่ววั่นต่างหาก”

“ต้องให้จิ่ววั่นพักผ่อนบ้าง” เสี่ยวหยวนเป่ารู้ว่าหลินฟางโจวมีความคิดอะไรอยู่ในหัว คงไม่พ้นจะให้มันออกไปหาอะไรมาให้กินอีก

หลินฟางโจวมองเสี่ยวหยวนเป่าตั้งแต่หัวจรดเท้ารอบหนึ่ง เขาสวมชุดสะอาดที่พอดีตัวแล้วก็ยิ่งขับให้ใบหน้าของเขาโดดเด่นยิ่งขึ้น กิริยาท่าทีก็น่าเอ็นดู นางค่อนข้างพอใจจึงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ยังพอได้เรื่องอยู่บ้าง”

“ข้าไปล่ะ” เสี่ยวหยวนเป่าเอ่ยลา

“ช้าก่อน” หลินฟางโจวเรียกเขาเอาไว้แล้วพูดขึ้นมา “เจ้าไปกินอาหารเช้าที่ร้านป้าอ้วนนะ กินให้มาก กินให้อิ่มหน่อย กินเสร็จแล้วบอกป้าอ้วนว่าหากข้ามีเวลาว่างจะไปจ่ายเงินให้ ตอนกลางวันเจ้าก็อดทนหน่อยแล้วกัน แล้วค่อยกลับมากินอาหารเย็น”

“แล้วท่านเล่า”

“วันนี้ข้ามีธุระ เจ้าไม่ต้องสนใจข้าหรอก”

“อืม” เสี่ยวหยวนเป่าแสดงท่าทีรับรู้แล้วเดินจากไป