ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

หลินฟางโจวใช้เรี่ยวแรงไปกับการทำงานตลอดทั้งวัน นางเหน็ดเหนื่อยจนรู้สึกเหมือนจะได้ไปพบกับมารดาของตนเองแล้ว ตอนที่กินอาหารเสร็จนางก็ไม่กล้าเอาชุยปิ่งใส่ในอกเสื้ออีก ด้วยกลัวว่าเสี่ยวหยวนเป่าจะหิว สุดท้ายนางจึงทำหน้าหนาให้ถึงที่สุดเสียเลย ในปากพลันคาบชุยปิ่งหนึ่งชิ้นแล้วเดินอาดๆ ออกมา

คนคุมงานจ้องมองหลินฟางโจวจนดวงตาแทบจะแข็งค้างไปแล้ว ในที่สุดก็ทำอะไรคนหน้าไม่อายผู้นี้ไม่ได้

ฟ้ายังสว่างอยู่ หลินฟางโจวจึงกลับบ้านไปหาหลัวมาใบหนึ่ง จากนั้นก็ไปตกปลาที่ริมแม่น้ำซึ่งอยู่นอกเมือง ถือว่านางยังมีโชคอยู่ ตกปลาหนีชิว และกุ้งมาได้หลายตัว และยังมีปลาจี้ ตัวใหญ่เท่าฝ่ามืออีกตัวหนึ่ง

หลินฟางโจวดีใจยิ่งนัก เมื่อสะพายหลัวขึ้นบนหลังแล้วก็เดินครวญเพลงกลับบ้าน ตอนกลับถึงบ้านนางก็เห็นเสี่ยวหยวนเป่ากำลังยกน้ำไปเทใส่โอ่ง หลินฟางโจวเดินเข้าไปใกล้แล้วก้มลงมอง เห็นในโอ่งมีน้ำอยู่แล้วครึ่งหนึ่ง

“ใครใช้ให้เจ้ายกน้ำ” หลินฟางโจวเงยหน้าขึ้นมาถาม

เสี่ยวหยวนเป่าบอกตามจริง “ข้าอยากหาอะไรทำบ้าง”

“เช่นนั้นเจ้าก็ไปทำการบ้านสิ”

“ทำเสร็จหมดแล้ว”

หลินฟางโจวหมดคำพูดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “น้ำเต็มถังนี้เจ้ายกไหวด้วยหรือ”

“ยกไม่ไหวหรอก ทุกรอบข้าจะตักน้ำมาแค่ครึ่งถัง”

หลินฟางโจวลูบคางพลางเอ่ย “ก็ดี ให้เจ้าได้ออกกำลังเสียบ้าง มิเช่นนั้นหากเจ้ายังรูปร่างเล็กเยี่ยงนี้ ภายหลังเจ้าคงเป็นแค่บัณฑิตที่ ‘ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง’ คนหนึ่ง”

หลินฟางโจวยกหลัวเดินเข้าไปในห้องครัว นางเห็นมันหมูก้อนหนึ่งวางอยู่บนเตาทำอาหารก็แปลกใจยิ่งนัก “มันหมูมาจากที่ใด”

“คนขายเนื้อแซ่เฉินเพิ่งเอามาให้ เขาบอกว่าพรุ่งนี้เฉินเสี่ยวซานก็ต้องไปเข้าเรียนที่สำนักศึกษาแล้ว ให้เฉินเสี่ยวซานไปด้วยกันกับข้าเลย”

หลินฟางโจวเอาปลาหนีชิวและกุ้งลงไปต้มรวมกันในหม้อเล็กก่อนจะเพิ่มมันหมูลงไปเล็กน้อย รวมกับชุยปิ่งที่ถูกกัดไปแล้วคำหนึ่งอีกหนึ่งชิ้น นี่ก็คืออาหารเย็นของเสี่ยวหยวนเป่า หลินฟางโจวชี้ไปที่ชุยปิ่งพลางเอ่ย “กว่าข้าจะนำชุยปิ่งออกมาให้เจ้าได้เช่นนี้ก็ต้องเสี่ยงโทษตาย เจ้ายังกล้ารังเกียจของที่ข้ากัดไปแล้วหรือไม่!”