ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

พานเหรินเฟิ่งรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกล้อเล่นก็โมโหอย่างมาก “ยังกล้าพูดจาต่อปากต่อคำอีก? เอาคืนมา!”

“ขอรับ!” หลินฟางโจวเกือบจะถูกพานเหรินเฟิ่งขู่จนตกใจตายแล้ว นางรีบร้อนควักชุยปิ่งในอกเสื้อออกมา “ขะ…ข้าน้อยล้อเล่น ข้าน้อยใส่ชุยปิ่งเข้าไปก็เพราะกลัวว่าตอนทำงานได้สักพักหนึ่งแล้วจะหิวขึ้นมา ข้าน้อยจะกินมันให้หมดตอนนี้แหละ ใต้เท้าใจเย็น โปรดใจเย็นก่อน”

พานเหรินเฟิ่งหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ก่อนสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

คนคุมงานหันไปทางกลุ่มคนพร้อมกับเอ่ย “เห็นกันหมดแล้วใช่หรือไม่ ข้าจะรอดูว่าในพวกเจ้ายังมีใครกล้าขโมยอาหารของทางการอีก”

ทุกคนต่างพูดว่าไม่กล้าทั้งสิ้น

หลินฟางโจวรู้แก่ใจว่าพานเหรินเฟิ่งต้องการใช้นางมาเชือดไก่ให้ลิงดู ครั้งนี้ไม่ลงโทษตีนางสักรอบก็ถือว่าเป็นความเมตตาแล้ว แม้บอกว่าเหตุผลเป็นเช่นนี้ แต่ให้นางอับอายต่อหน้าผู้คนมากมายนางยากจะกล้ำกลืน จึงอดที่จะก่นด่าบิดามารดาขุนนางสุนัขผู้นั้นอยู่ในใจไม่ได้

หลังจากที่พานเหรินเฟิ่งเดินออกมาแล้วก็ยังโมโหไม่หาย เขาเดินไปด้วยสบถไปด้วย “หลินฟางโจวผู้นั้น…ตายไปไม่สำนึกผิดจริงๆ!…ไม่ใช่ว่าหลายวันก่อนเขาเพิ่งได้รับเงินรางวัลสิบตำลึงหรอกหรือ เหตุใดยังวิ่งมาขโมยกินอาหารที่นี่อีก”

หวังต้าเตาได้ยินพานเหรินเฟิ่งถามเช่นนี้ก็รีบตอบไป “ใต้เท้า ยังมีบางเรื่องที่ท่านไม่รู้ เมื่อคืนหลินต้าหลางเล่นอยู่ที่ลานพนันจนดึกดื่นถึงได้กลับบ้าน เงินล้วนเสียไปหมดแล้วขอรับ”

“นะ…นี่…” พานเหรินเฟิ่งส่ายหน้าเอ่ย “หากข้ามีบุตรชายเช่นนี้ ข้าจะต้องจัดการสั่งสอนเขาอย่างแน่นอน!”

หวังต้าเตากับหลินฟางโจวมีความสัมพันธ์ที่ถือว่าไม่แย่เลย เมื่อเห็นพานเหรินเฟิ่งโกรธเคืองอีกฝ่ายเช่นนี้ เขาจึงพูดออกไป “แต่ใต้เท้าขอรับ มีความจริงเรื่องหนึ่งที่ข้าน้อยไม่รู้ว่าควรหรือไม่ควรพูดออกมา”

“พูดมา”

“ประโยคนั้นของหลินต้าหลางไม่ได้พูดผิดไปเลย เขาเก็บเด็กคนหนึ่งได้จริงๆ”

“หา?”

หวังต้าเตาจึงอธิบายความเป็นมาของหลินฟางซือให้ฟัง เมื่อพานเหรินเฟิ่งได้ฟังแล้วสีหน้าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยพลางเอ่ย “เจ้านั่นยอมรับญาติห่างๆ ผู้โชคร้ายมาเลี้ยงเช่นนี้ก็ถือว่ามีเมตตา”

“เขายังให้เด็กน้อยไปเข้าสำนักศึกษาด้วยขอรับ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ค่าเล่าเรียนหนึ่งปีก็สองตำลึงเชียวนะ!”

พานเหรินเฟิ่งเบิกตาโตจ้องมองหวังต้าเตา “หากไม่เอาเงินไปส่งเด็กน้อยนั่นเข้าเรียน เจ้าจะให้หลินฟางโจวเอาเงินไปใช้ในลานพนันทั้งหมดเลยหรือไร!”

“ที่ใต้เท้าพูดก็ถูกขอรับ” หวังต้าเตารับคำเสียงอ่อย