ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

ผ่านไปหลายวันหลินฟางโจวนำของขวัญและเงินที่ห่อไว้อย่างดีไปที่ห้องเรียนชั้นต้นใกล้ๆ แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีเด็กเรียนอยู่สิบกว่าคนกับอาจารย์หนึ่งท่าน อาจารย์ผู้เฒ่าไว้เคราแพะ เขามองหลินฟางโจวซึ่งพาเสี่ยวหยวนเป่ามาอยู่ตรงหน้าเขา เขาลูบเคราพร้อมกับคิดในใจ เด็กบ้านนี้ต่างเกิดมาหน้าตาดี

อาจารย์กวาดตามองเสี่ยวหยวนเป่าแวบหนึ่งแล้วเอ่ยถาม “ชื่ออะไร”

หลินฟางโจวรีบตอบแทนเสี่ยวหยวนเป่าอย่างว่องไว “หลินฟางซือ”

“อายุเท่าใดแล้ว”

“สิบขวบ”

“อืม สิบขวบนับว่าเริ่มต้นค่อนข้างช้าไปหน่อยแล้ว แต่ว่าการจะรู้จักหลักการย่อมมีลำดับขั้นตอน เมื่อได้เรียนรู้จึงจะเข้าใจถึงข้อบกพร่องของตนเอง นั่นคือความเหมาะสม”

“ชะ…ใช่” หลินฟางโจวรีบเอ่ยตอบรับ ทั้งที่จริงนางฟังแล้วไม่เข้าใจเลยสักนิด คิดอยู่ครู่หนึ่งนางจึงรีบเอ่ยเสริม “แต่ก่อนตอนที่เขาอยู่บ้านก็เคยเรียนในสำนักศึกษามาบ้างเหมือนกัน”

“เช่นนั้นข้าจะลองทดสอบดู” อาจารย์หยิบหนังสือขึ้นมา จากนั้นก็เริ่มทดสอบเสี่ยวหยวนเป่า

หลินฟางโจวดื่มชาอยู่อีกด้านหนึ่ง เดิมทีนางอยากแสร้งทำเป็นตั้งใจฟังการทดสอบนั้นดู กระทั่งตั้งใจฟังจริงๆ นางก็รู้สึกว่าบทกวีและสำนวนเหล่านั้นราวกับแมลงนับร้อยนับพันตัวที่ชวนให้ง่วงงุนพุ่งตรงมาที่หูและทะลุเข้าไปในสมองนาง ในเวลาอันรวดเร็วนางก็ผล็อยหลับไปบนโต๊ะโดยไม่ทันรู้สึกตัวเลยสักนิด

หลังจากนั้นก็เป็นเสี่ยวหยวนเป่าที่มาเขย่าตัวนางเพื่อปลุกให้ตื่น

หลินฟางโจวขยี้ตาพลางเอ่ยถาม “ทดสอบเสร็จแล้ว?”

เสี่ยวหยวนเป่าพยักหน้า เขาเหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูดพร้อมกับมีสีหน้าที่รู้สึกผิดเล็กน้อย

หลินฟางโจวเห็นสีหน้าของเขาก็รู้ว่าไม่ดีแน่แล้ว สีหน้านางพลันเคร่งเครียดขึ้นมาพลางเอ่ยตำหนิ “สอบไม่ได้? ข้าสอนเจ้าที่บ้านว่าอย่างไร!”

“เอาเถอะ เจ้าไม่ต้องสั่งสอนเขาแล้ว” อาจารย์ผู้เฒ่ามีสีหน้าค่อนข้างแย่ เขายกมือโบกเบาๆ “เชิญพวกเจ้ากลับไปเถอะ ของก็นำกลับไปด้วย”

หลินฟางโจวประหลาดใจเล็กน้อย “อาจารย์ ท่านไม่รับเขาหรือ”

“น้องชายของเจ้าคนนี้ข้ารับไว้ไม่ได้”

“ทะ…ทำไมกัน”

อาจารย์ผู้เฒ่ามีสีหน้าอับอายอยู่บ้าง เขาตะคอกออกไปเสียงดัง “อารามเล็กๆ ของข้ารับพระโพธิสัตว์ผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ไว้ไม่ได้หรอก รีบไปเสียเถอะ!”

หลังจากนั้นหลินฟางโจวกับเสี่ยวหยวนเป่าก็ถูกไล่ออกมา