ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 7

พานเหรินเฟิ่งรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย ในใจจึงไม่ค่อยสบอารมณ์อยู่บ้าง

เขาคิดไปไกลถึงวันหน้า หากหลินฟางซือตั้งใจเรียน บางทีในวันข้างหน้าเขากับหลินฟางซืออาจได้พบเจอกันในแวดวงขุนนางก็เป็นได้ เช่นนั้นมิสู้สร้างกรรมดีเสียแต่ตอนนี้เลย ด้วยเหตุนี้พานเหรินเฟิ่งจึงปฏิบัติต่อน้องชายสกุลหลินด้วยการดูแลเป็นพิเศษ วันปีใหม่และเทศกาลอื่นๆ ล้วนแต่มอบของให้ บางครั้งตอนที่พบเจอหลินฟางโจวหาเรื่องมาพูดคุยด้วย แม้ในใจจะยังนึกดูถูกหลินฟางโจวอยู่ แต่สุดท้ายเขาก็มีท่าทีที่อ่อนโยนขึ้นมาบ้าง…

วันนี้เป็นวันเทศกาลจงชิว* ผู้เรียนไม่ต้องไปเรียน ที่ว่าการก็ไม่ต้องไปทำงาน เสี่ยวหยวนเป่าตื่นเช้าจนชินเสียแล้ว เมื่อไม่มีอะไรให้ทำเขาจึงไปยกน้ำมาทีละครึ่งถังจนกระทั่งน้ำในโอ่งใบใหญ่เต็มปริ่ม จิ่ววั่นยืนอยู่บนต้นไม้พลางมองเขายกน้ำไปมา บางครั้งก็ส่งเสียงร้องออกมาครั้งหนึ่ง ตอนที่เห็นว่าดวงอาทิตย์ใกล้โผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมามันก็หลบไปนอนเสียแล้ว

ในที่สุดหลินฟางโจวก็ลุกขึ้นมาจากที่นอน นางพาเสี่ยวหยวนเป่าไปกินอาหารเช้า ก่อนจะเจอกับหวังต้าเตาที่แผงลอย

หวังต้าเตาพูดว่า “ต้าหลาง เสี่ยวหยวนเป่าสิบขวบแล้วจริงหรือ เขาดูตัวเล็กมากจริงๆ”

“จริงสิ ตอนที่เขาขอทานจะไปกินอิ่มได้อย่างไรเล่า เป็นธรรมดาที่เขาจะไม่สูงเช่นนี้”

หวังต้าเตารู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่มากจึงพยักหน้าแล้วพูดขึ้นมาอีก “เป็นเช่นนี้ไม่ดีหรอก เขาตัวเล็กเช่นนี้ หากถูกคนที่สำนักศึกษารังแกขึ้นมาจะทำเช่นไร”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ที่ด้านข้างพลันมีคนผู้หนึ่งหัวเราะออกมา หวังต้าเตาปรายตามองเขาแวบหนึ่ง คนผู้นั้นรีบหยุดหัวเราะพลางก้มหน้าดื่มน้ำเต้าหู้อย่างเอาเป็นเอาตาย ขณะที่ในใจอยากจะพูดออกมาว่า เขามันราชาปีศาจน้อยลงมาจากสวรรค์โดยแท้ มีแต่เขาที่ไปรังแกผู้อื่น ทั้งสำนักศึกษาตั้งแต่เด็กไปจนถึงผู้ใหญ่ มีใครกล้ารังแกเขากันเล่า

หวังต้าเตาพูดกับหลินฟางโจวต่อไป “ข้าว่านะ ให้เขามาฝึกการต่อสู้กับข้าเถอะ นอกจากจะสร้างความแข็งแกร่งและความแข็งแรงให้กับร่างกายแล้ว ยังได้เรียนรู้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดด้วย เมื่อมีกลยุทธ์หลากหลายก็ช่วยทุ่นแรงด้วย”

หลินฟางโจวลังเลอยู่บ้าง “ก็ไม่เลวนะ แต่เขายังต้องเรียนหนังสืออยู่เลย จะเอาเวลาไหนไปฝึกการต่อสู้เล่า”

“ให้เขาตื่นเร็วขึ้นสักครึ่งชั่วยาม หลังจากเลิกเรียนก็ให้รีบกลับมาหน่อย ย่อมหาเวลามาได้อยู่แล้ว” หวังต้าเตาพูดไปก็นึกขึ้นมาได้อีกอย่างหนึ่ง “ตอนที่ไปเรียนกับเลิกเรียนหากไม่นั่งรถม้าก็ให้วิ่งไปกลับเลย นับว่าประหยัดเวลาไปไม่น้อย”