ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 7

หลินฟางโจวรู้สึกงุนงงเล็กน้อย นางเอ่ย “ที่นี่ก็ที่นี่สิ”

หลังจากนั้นนางก็พาเขาไปปล่อยโคมน้ำในแม่น้ำ

โคมน้ำดวงเล็กรูปดอกบัวสองดวงลอยไปตามสายน้ำอย่างไม่เร่งรีบ ยิ่งลอยก็ยิ่งไกลออกไป ก่อนจะปะปนไปกับโคมน้ำมากมายและลอยไปตามสายน้ำ โคมน้ำดวงน้อยซึ่งลอยไปตามพื้นผิวแม่น้ำราวกับไหมทองผืนหนึ่งซึ่งฝังอัญมณีเอาไว้นับไม่ถ้วน

สุดท้ายหลินฟางโจวก็ไม่สามารถแยกออกว่าอัญมณีก้อนไหนเป็นของนางได้อีกแล้ว

นางลุกขึ้นยืน มองไปตามผืนน้ำพลางถามเขา “เสี่ยวหยวนเป่า เจ้าคิดถึงบ้านหรือไม่”

เสี่ยวหยวนเป่าส่ายหน้า “ไม่คิดถึง”

“เหลวไหล เจ้าไม่คิดถึงท่านแม่เจ้าบ้างหรือ”

“เพราะว่าข้าคลอดออกมายาก ท่านแม่จึงได้จากไปตั้งแต่คลอดข้าแล้ว ข้าไม่เคยได้พบหน้านางหรอก”

หลินฟางโจวรู้สึกว่าเสี่ยวหยวนเป่าช่างน่าสงสาร นางลูบศีรษะเขาพลางเอ่ยถาม “แล้วท่านพ่อเจ้าเล่า”

“ท่านพ่อข้าเชื่อคำทำนายของผู้อื่น คิดว่าชะตาข้ากับเขาข่มกัน พ่อลูกไม่ควรพบหน้ากัน ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่ได้เจอเขาบ่อยนัก”

หลินฟางโจวราวกับว่าไม่รู้จะพูดอะไรออกไป นางอยากจะตะโกนด่าออกไปสักรอบหนึ่งมาก แต่คนผู้นั้นก็เป็นถึงบิดาของเสี่ยวหยวนเป่า นางย่อมไม่สะดวกใจที่จะด่า เพียงแค่พูดออกไปว่า “ทำไมท่านพ่อเจ้าถึงทอดทิ้งเจ้าได้ลงนะ”

“ข้าเองก็อยากรู้”

“แล้วที่บ้านเจ้าไม่มีคนที่ควรค่าแก่การคิดถึงบ้างเลยหรือ หากตอนนี้สามารถกลับไปได้อย่างปลอดภัย เจ้าจะกลับไปหรือไม่”

“ข้าหวังว่าจะไม่ต้องกลับไปอีกตลอดกาล”

หลินฟางโจวได้ยินเช่นนี้ก็ปวดใจ นางก้มหน้ามองเขา เห็นใบหน้าเสี่ยวหยวนเป่านิ่งสงบราวกับไร้ซึ่งความเสียใจและความสุข นางจินตนาการไม่ได้เลยว่าเด็กคนหนึ่งจะต้องพบเจอกับอะไรมาบ้างจึงทำให้ใจแข็งประดุจเหล็กเช่นนี้

นางก้มตัวลง หน้าผากแนบไปกับหน้าผากของเสี่ยวหยวนเป่าพลางมองดวงตาเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง “เสี่ยวหยวนเป่า”

“หืม?”

“หลังจากนี้พวกเรามาเป็นครอบครัวเดียวกันเถอะนะ”

“อืม” ใบหน้าเรียบเฉยของเขาพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา นางมองเห็นดวงตาของเขามีประกายหยดน้ำ

“เสี่ยวหยวนเป่า”

“หืม?”

“เมื่อครู่เจ้าได้ขอพรอะไรหรือไม่”

“ขอ”

“เจ้าขอพรว่าอะไร”

“คืนนี้ข้าอยากนอนกับท่าน”

“ไส…”

“ว่าแล้วเชียว แค่พูดออกมาก็ไม่เป็นจริงแล้ว”