ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 7

หลังจากคุณชายลั่วไปแล้วเสี่ยวหยวนเป่าก็ฝึกอาวุธลับต่อ หลินฟางโจวแทะเมล็ดแตงไปพลางมองเขาฝึกอาวุธลับไปพลาง

หญิงชราเร่ขายน้ำแกงเดินผ่านมา มือหนึ่งถือกากระเบื้องใบใหญ่ใส่น้ำแกงเย็น อีกมือถือตะกร้าสานจากต้นหลิ่ว ในตะกร้าใส่ดอกไม้สดหลากสีเอาไว้

“น้ำแกงเย็น น้ำแกงเย็นรสเปรี้ยวหวานอร่อย สามารถกระตุ้นความอยากอาหารได้ ต้าหลาง เจ้าจะดื่มสักชามหรือไม่”

“เอาสิ” หลินฟางโจวกำลังคอแห้งจากการแทะเมล็ดแตงอยู่พอดี นางจึงเข้าไปในบ้านแล้วหยิบชามกระเบื้องสีดำออกมาหนึ่งใบ

หญิงชราเทน้ำแกงเย็นใส่ลงไปในชามกระเบื้องใบนั้นจนเต็มพลางพูดไปด้วย “ต้าหลาง ชามใบนี้ใหญ่ไปหน่อย ถือว่าข้าเพิ่มให้เจ้าเป็นพิเศษแล้วกัน!”

น้ำแกงเย็นสีขาวเทลงไปในชามกระเบื้องสีดำ สีขาวดำตัดกันเช่นนี้ดูสวยงามมาก

หลินฟางโจวควักเงินไปตาก็มองดอกไม้สดแต่ละชนิดในตะกร้าดอกไม้ไปด้วย นางเอ่ยถาม “ดอกไม้นี่ก็ขายด้วยหรือ”

“ใช่แล้ว เมื่อวานฝนตก วันนี้เพิ่งไปเด็ดมา สดใหม่ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่เลย”

หลินฟางโจวซื้อดอกไม้มาอีกสองดอก ดอกหนึ่งเป็นดอกชาภูเขาสีแดง อีกดอกเป็นดอกอวี้หลัน สีขาว

หญิงชรายื่นน้ำแกงเย็นส่งให้พร้อมกับนำดอกไม้มาวางให้เรียบร้อย จากนั้นจึงพูดกับหลินฟางโจว “สองวันก่อนข้าเจอยายจางที่เป็นแม่สื่อที่อำเภอหลินเซี่ยน นางบอกว่าครอบครัวขุนนางใหญ่สกุลจางในอำเภอหลินเซี่ยนมีบุตรสาวคนเล็กอยู่คนหนึ่ง ปีนี้เพิ่งอายุสิบสี่ กำลังเป็นสาววัยแรกแย้มเชียวล่ะ…ช่างบอบบาง…งานเย็บปักถักร้อยก็ทำได้ดี อีกทั้งยังกตัญญูรู้คุณ”

หลินฟางโจวเอ่ยถาม “คิดจะเป็นแม่สื่อให้ข้าหรือ”

“ฮ่าๆๆ” หญิงชราพลันหัวเราะ

หลินฟางโจวทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

หญิงชราหยุดหัวเราะได้แล้วก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน นางเอามือป้องปากพลางเอ่ย “แม่นางน้อยผู้นั้นเพิ่งจะอายุสิบสี่เองนะ เด็กกว่าเจ้าหลายปีเกินไป เกรงว่านิสัยจะเข้ากับเจ้าไม่ได้ ที่ยายจางคนนั้นให้ข้ามาถามคือน้องชายของเจ้าต่างหาก”

หลินฟางโจวฟังเข้าใจแล้ว นางพูดพร้อมกับพยักหน้า “ได้ ข้าจะลองถามความเห็นเขาดู ข้าไม่ได้โอ้อวดหรอกนะ คนที่มาเป็นแม่สื่อให้น้องชายข้ามีมากจนประตูบ้านข้าแทบจะพังแล้ว เพียงแต่เจ้าเด็กคนนี้ดื้อรั้นมากทีเดียว ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงเรื่องมากนัก คนนี้ก็ไม่ยอม คนนั้นก็ไม่ต้องการ”

หญิงชรายังคงเอ่ยโน้มน้าว “เขาเป็นคนหนุ่มขี้อายคนหนึ่ง เจ้าเป็นพี่ชายเขา พี่ชายประดุจบิดา ควรตัดสินใจให้เขาสิ อย่าให้เขาตัดสินใจด้วยตนเองเลย”

หลินฟางโจวพยักหน้ารับ

หลังจากหญิงชราจากไปแล้วหลินฟางโจวก็ยกชามน้ำแกงเย็นขึ้นดื่ม น้ำแกงเย็นนี้ใช้น้ำข้าวหมัก รสชาติทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน ทำให้นางชุ่มคอเป็นอย่างมาก หลินฟางโจวดื่มอย่างมีความสุข ก่อนจะหยิบดอกชาภูเขาขึ้นมาเสียบบนผม

เสี่ยวหยวนเป่าหันไปมองหลินฟางโจวแวบหนึ่ง เมื่อเห็นนางเสียบดอกไม้สีแดงไว้บนผมพร้อมกับมองเขาด้วยรอยยิ้ม ชั่วขณะนั้นเขาก็มองเห็นเพียงรอยยิ้มของนาง ทั้งรับรู้ได้ถึงจิตใจที่โยกคลอนสั่นไหว อาวุธลับอันหนึ่งที่เขาขว้างออกไปถึงกับเฉออกจากเป้า