ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

จินหยวนเป่าเขวี้ยงห่ออะไรบางอย่างใส่ตัวอีกฝ่าย ของในห่อกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง “รู้หรือไม่ว่านี่อะไร เครื่องประดับจำนวนมากที่ค้นมาได้จากในบ้านเจ้า อย่าบอกนะว่าเจ้าซื้อมาใช้เอง!?”

ฝ่ายตรงข้ามอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

“อีกอย่าง…” จินหยวนเป่าขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย บรรยากาศอันน่าพรั่นพรึงทำให้เสือดาวเวหาสะท้านนิดๆ อย่างห้ามไม่อยู่ “หอเชียนเจียวไม่ใช่ที่ที่โจรกระจอกอย่างเจ้าจะเข้าไปเที่ยวได้ หากเจ้ายอมสารภาพแต่โดยดี ก็หมายความว่าเจ้าจะไม่เป็นไรมาก แต่เจ้าปากแข็งขนาดนี้ ย่อมบอกได้เพียงอย่างเดียวว่าเจ้ารู้ว่าหากสารภาพแล้ว ตัวเองจะตายเร็วขึ้นกว่าเดิม”

เสือดาวเวหามองเขาพร้อมขมวดคิ้วมุ่น แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ยอมคายอะไรออกมา

“บอกอะไรให้นะ ถึงตอนนี้เจ้าไม่สารภาพก็ยังจะได้ตายเร็วอยู่ดี ระยะนี้มีคดีมากมาย คนในกองปราบอยากปิดคดีโดยเร็วทั้งนั้น หลายเดือนที่ผ่านมามีคดีลักตัวหญิงสาวไปขายกว่าร้อยคดี ข้าจะโยนให้เป็นความผิดเจ้าทั้งหมด เมื่อถึงเวลานั้นเรื่องไม่จบง่ายๆ แค่ถูกตัดหัวหรอกนะ…” มือปราบหนุ่มกระซิบตรงริมหูอีกฝ่ายเบาๆ “ใช้ดาบฟันให้ตายช้าๆ เจ้าคิดว่ารสชาติของมันจะเป็นอย่างไรล่ะ จุ๊ๆๆ แค่คิดก็แทบทนมองไม่ได้แล้ว”

เสือดาวเวหาขยับตัวหนีด้วยความพรั่นพรึง โซ่ที่ล่ามอยู่บนตัวกระทบกันดังแกร๊งๆ แต่ก็เปลืองแรงเปล่า “เจ้า…เจ้ามันต่ำช้า!”

“ต่ำช้า?” จินหยวนเป่าแค่นยิ้ม “ต่ำช้ากว่าพวกค้าสตรีอย่างเจ้าหรือ อีกอย่างนะ…ข้าว่าเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังพวกเจ้าก็คงอยากให้มีคนมารับผิดแทนใจจะขาดกระมัง”

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไป โดยไม่ปรายตามองนักโทษอีกเลย

ไอหนาวยะเยือกแผ่ขึ้นมาจากกลางฝ่าเท้าจนเสือดาวเวหาสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่

หวังเฉียงเห็นผู้บังคับบัญชาเดินออกมาก็รีบเข้าไปถาม “หัวหน้า มันสารภาพหรือไม่ขอรับ”

จินหยวนเป่าส่ายหน้า “ไม่”

“ถ้าเช่นนั้นจะทำอย่างไรดี”

จินหยวนเป่ายิ้มอย่างมั่นใจ “วางใจเถิด อีกเดี๋ยวมันต้องยอมพูดแน่”

อวี้ฉีหลินเดินลากเท้ากลับเข้าไปในคฤหาสน์อย่างหงอยๆ หลังจากตามจินหยวนเป่าไม่ทัน

เพิ่งจะเดินเข้าประตูหอซงจู๋ก็เห็นบัณฑิตท่าทางซื่อบื้อคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลางลาน

“เจ้าคือ…” นางไม่เคยเห็นกู้ฉางเฟิงมาก่อน แต่ดูจากท่าทางไม่น่าจะเป็นคนเลว คนเลวที่ไหนดูซื่อบื้ออย่างนี้บ้างเล่า

“ผู้น้อยกู้ฉางเฟิง เป็นหมอประจำคฤหาสน์แห่งนี้!” กู้ฉางเฟิงรีบค้อมตัวคำนับ “คารวะฮูหยินน้อย”

“อ้อ…” อวี้ฉีหลินพยักหน้า ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองถ้วยกระเบื้องที่เขาถืออยู่ ข้างในคือของเหลวสีดำปี๋ดูข้นคลั่ก นางเงยหน้าขึ้นถามด้วยความฉงน “นี่อะไรน่ะ”

ฉางเฟิงตอบอย่างยินดีปรีดา “ยาที่ฮูหยินสั่งให้ข้าปรุงขึ้นมาให้ฮูหยินน้อยกินบำรุงเลือดลม”

“หา? ให้ข้ากิน?” นางถอยหนีไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว ดวงตาจ้องมองชามใบนั้นพลางกลืนน้ำลายลงคอหวาดๆ “นี่เป็น…ยาหรือ”

“อื้ม!” ชายหนุ่มพยักหน้าแรงๆ “อันที่จริงต้องบอกว่าเป็นน้ำแกงบำรุงร่างกายที่เข้าตัวยาสิบขนาน มีโสมตังเซียมสองตำลึง โกศเขมาสองตำลึง โป่งรากสนสองตำลึง โสมตังกุยสองตำลึง อบเชยจีนสองตำลึง ชะเอมเทศสองตำลึง…”