ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

หากเป็นเวลาปกติ อวี้ฉีหลินตามเขาทันแน่นอนอยู่แล้ว ทว่าตอนนี้นางสวมกระโปรงยาวลากพื้นที่ไม่สบายเอาเสียเลย ต่อให้รั้งชายกระโปรงก็ยังวิ่งได้ไม่เร็ว เพียงครู่เดียวก็ถูกอีกฝ่ายทิ้งห่างไกลลิบ

ตอนที่จินหยวนเป่าเดินพรวดๆ ออกมานอกคฤหาสน์ หวังเฉียงจูงม้ารออยู่ตรงหน้าประตูแล้ว

เขาก้าวดุ่มๆ เข้าไปดึงบังเหียนแล้วกระโดดขึ้นมา “ไป! ไปหกประตูเลย!”

“หัวหน้า ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนี้ก็ได้กระมัง!” หวังเฉียงตะลีตะลานขึ้นม้าตาม “เสือดาวเวหาไม่หนีไปไหนหรอก”

ทั้งสองเพิ่งจะควบม้าจากไป อวี้ฉีหลินก็วิ่งตามมาถึงหน้าประตูแล้วมองตามแผ่นหลังของจินหยวนเป่าที่ทิ้งห่างไปไกลอย่างรวดเร็ว นางยกมือฟาดกระโปรงอย่างหงุดหงิด เพราะกระโปรงบ้าตัวนี้แท้ๆ

“คอยดูเถอะ สักวันข้าจะจับเจ้าให้ได้!” นางถลกกระโปรงเดินเข้าไปข้างในอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง

หกประตูตั้งอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์สกุลจิน วันนี้จินหยวนเป่าควบม้าเร็วเป็นพิเศษ เพียงครู่เดียวก็มาถึง

หกประตูเป็นหน่วยงานของราชสำนักที่รวบรวมจอมยุทธ์ยอดฝีมือ นักสืบ และมือปราบเข้าไว้ด้วยกัน เนื่องจากตึกใหญ่หันหน้าออกสู่ทิศใต้ เปิดประตูทางทิศใต้ ตะวันออก ตะวันตกหมดทั้งสามด้าน ด้านละสองบานรวมเป็นหกบาน ดังนั้นจึงเรียกว่า ‘หกประตู’

หน่วยย่อยของ ‘หกประตู’ แบ่งงานกันเป็นสัดส่วน หากไม่ถึงคราวจำเป็นก็แทบไม่มารวมตัวกันเลย แต่ละหน่วยมีตึกเป็นของตัวเอง ภายในตึกมีทั้งห้องทำงาน ห้องนอน ห้องลงทัณฑ์ และห้องขัง

จินหยวนเป่าลงจากหลังม้า โยนบังเหียนให้หวังเฉียงแล้วเดินเข้าตึกที่ทำงานของตนเองตามลำพัง…ตึกเหนือของหกประตู

ตอนที่เดินเข้าไป มือปราบสี่ห้าคนกำลังเดินออกมาพอดี พอเห็นเขาก็รีบประสานมืออวยพร “ยินดีด้วยขอรับหัวหน้า…”

“อย่าพูดเรื่องไร้สาระเลย!” จินหยวนเป่าโบกมือตัดบท “สอบปากคำเสือดาวเวหาเดี๋ยวนี้!”

ทุกคนหันไปมองหน้ากันแล้วรีบแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่กล้าถามอะไรมาก

เมื่อลูกน้องจัดเตรียมการพร้อมแล้ว หวังเฉียงก็เข้ามารายงาน จินหยวนเป่าเอามือไพล่หลังเดินตามอีกฝ่ายไปที่ห้องลงทัณฑ์

เสือดาวเวหาถูกมัดแขนทั้งสองข้างติดกับกางเขน บนตัวเต็มไปด้วยรอยแผล เห็นชัดว่าถูกทรมานมาไม่น้อยแล้ว

จินหยวนเป่าเดินยิ้มเข้าไปใกล้ “ว่าอย่างไร ยังไม่คิดจะสารภาพอีกหรือ”

เสือดาวเวหามองเขาอย่างอ่อนแรงแล้วถอนหายใจ “คุณชาย ข้าเสือดาวเวหาฉายเดี่ยวเสมอ ลองไปสืบดูในยุทธภพเอาก็ได้ วันนั้นที่ขโมยกระเป๋าเงินแม่นางคนนั้นเกิดจากความคิดชั่ววูบจริงๆ”

“หืม?” มือปราบหนุ่มยังคงยิ้มละไม “ขโมยกระเป๋าเงินเป็นความคิดชั่ววูบ ใช้กระสอบจับตัวคนก็เป็นความคิดชั่วแล่นด้วยหรือไม่”

เสือดาวเวหาใจเต้นแรง แต่ยังย้อนถามโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “จับตัวคน? ใครจะไปกล้า จับเอาไปขายใครกัน”

“ยังจะปากแข็ง!” จินหยวนเป่าหน้าบึ้ง ตบบันทึกคดีดังป้าบ

“วันที่สิบเดือนสาม คุณหนูสกุลซุนหายตัวไป จนบัดนี้ก็ยังไม่กลับมา วันที่สิบเอ็ดเดือนสี่ ลูกสาวสกุลเฉินถูกคนหลอกลักพาตัวไปจากหน้าประตูบ้าน วันที่ยี่สิบเดือนสี่ สะใภ้ที่เพิ่งแต่งเข้าสกุลฉินถูกฉุดไปกลางทาง…เจ้ากล้าพูดหรือไม่ว่าไม่รู้เรื่องพวกนี้แม้แต่นิดเดียว”

เสือดาวเวหาส่ายหน้า “ข้ามันแค่โจรกระจอก จะไปรู้เรื่องการค้าขนาดใหญ่เช่นนั้นได้อย่างไร”