ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

“ไม่ได้นะ คนจะไม่กินข้าวได้อย่างไร!” อวี้ฉีหลินยื่นถาดอาหารเข้าไปให้อีกอย่างไม่ยอมแพ้

“บอกว่าไม่อยากกินอย่างไรล่ะ!” จินหยวนเป่าปัดถาดออกไปอย่างหัวเสีย

กลับกลายเป็นว่าอวี้ฉีหลินไม่ทันตั้งตัว ถาดลื่นหลุดมือ อาหารที่อยู่ในนั้นหกกระจัดกระจายเต็มพื้น

“แย่แล้ว ทำอะไรของเจ้าเนี่ย!” อวี้ฉีหลินมองอาหารด้วยความเสียดายพลางบ่นงึมงำ “เสียของแท้ๆ” พูดจบก็ก้มตัวลงนั่งยองๆ เก็บเศษชามกระเบื้อง

เห็นนางอย่างนั้น จินหยวนเป่าก็อดจะใจอ่อนไม่ได้ ทั้งยังรู้สึกว่าตัวเองทำเกินไป เขาดึงนางขึ้นจากพื้นโดยแรงแล้วหันไปสั่งอาฝู “มาจัดการให้เรียบร้อย” จากนั้นก็มองอวี้ฉีหลินอีกครั้ง “ดูเจ้าสิ ทำตัวไม่สมเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่สักนิด ฮูหยินน้อยบ้านไหนทำงานพวกนี้ด้วยตัวเองอย่างเจ้าบ้าง”

อวี้ฉีหลินคร้านจะต่อปากต่อคำด้วย ได้แต่กลอกตาใส่ไปหลายตลบ

อาการใจอ่อนเมื่อครู่หายวับไปทันที จินหยวนเป่าสลัดแขนนางทิ้งแล้วเดินดุ่มๆ ออกไป

อวี้ฉีหลินมองชายหนุ่ม จากนั้นก็มองหวังเฉียงที่เดินตามหลังเขา นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็คิดออกว่าดูเหมือนชายร่างสูงใหญ่คนนี้จะอยู่กับจินหยวนเป่าในวันที่จับขโมย…

หรือว่าจะไปจับขโมยกันอีกแล้ว หญิงสาวตามไปด้วยความตื่นเต้น

ในสวนดอกไม้คฤหาสน์สกุลจินที่งดงามราวกับภาพวาด จินหยวนเป่ากับหวังเฉียงเดินไปพลางปรึกษาอะไรกันเบาๆ หญิงสาวชุดแดงที่ตามหลังมาอย่างลับๆ ล่อๆ ก็คืออวี้ฉีหลินนั่นเอง พอทั้งสองชะลอฝีเท้า นางรักษาระยะห่าง พอทั้งสองเร่งฝีเท้า นางก็ตามไปอย่างรวดเร็ว

เป็นอย่างนี้อยู่สามครั้ง ชายทั้งสองก็สบตากันแล้วเดินเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็กข้างทาง

อวี้ฉีหลินรีบสาวเท้าตามไปบ้าง ปรากฏว่าเพิ่งจะเลี้ยวเข้าไปก็เห็นจินหยวนเป่ายืนอยู่ตรงหัวเลี้ยวคนเดียว มองนางนิ่งๆ อย่างเย็นชา

นางสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ก่อนจะตบอกตัวเองพลางบ่น “ทำอะไรของเจ้า ข้าตกอกตกใจหมด!” พูดจบก็มองซ้ายมองขวาแล้วถาม “เอ๋? คนเมื่อครู่ล่ะ”

“ไปจูงม้า” จินหยวนเป่าตอบตามจริงอย่างไม่ทันคิดอะไรมาก

“จูงม้า? เจ้าจะออกไปข้างนอกหรือ ไปไหน” นางมองเขาอย่างตื่นเต้น

“เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย” เขาโต้กลับไปอย่างหงุดหงิด “ทำไมถึงต้องคอยตามข้า”

“เอ่อ…” อวี้ฉีหลินคิดหาข้ออ้างไม่ได้ เลยยืดอกพูดเต็มเสียง “เจ้าเป็นสามีข้า ข้าไม่ตามเจ้าแล้วจะตามใคร!”

จินหยวนเป่าไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดีเมื่อได้ยินดังนั้น “ข้าจะไปทำงานที่กองปราบ”

“อ้อ” นางพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะมองเขาด้วยสีหน้าใสซื่อ “ข้าไม่ทำตัวเกะกะหรอก เจ้าไปไหน ข้าไปด้วย”

ชายหนุ่มหรี่ตาพูดด้วยเสียงข่มขู่ “ไม่ได้!”

“ข้าอยากไปนี่นา…” อวี้ฉีหลินกะพริบตาปริบๆ มองเขาอย่างชื่นชม “ข้าอยากไปเห็นความองอาจสง่างามของสามีตัวเองตอนทำคดี…”

น้ำเสียงแผ่วเบาของนางฟังดูน่าสงสารอยู่แล้ว ตอนนี้นางตั้งใจออดอ้อน ยิ่งชวนให้อ่อนระทวยเข้าไปใหญ่

จินหยวนเป่ากระแอมแล้วขึงตาใส่ทีหนึ่ง “ตามติดเป็นวิญญาณไปได้! ใครจะไปรู้ว่าเจ้าคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก” พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป

“ไม่มีลูกไม้อะไรหรอกน่า…” อวี้ฉีหลินละล่ำละลักบอกพร้อมเดินตามก้นเขาต้อยๆ

ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเพื่อสลัดนางให้หลุด