ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 11

“อ้อ” อวี้ฉีหลินส่งเสียงรับรู้อย่างไม่ใส่ใจนัก แต่พอเห็นสาวใช้ยกกาสุราเข้ามา ดวงตากลมโตก็กลอกกลิ้ง ได้การล่ะ! มอมเหล้าให้เมาก็ได้เห็นรอยปานแล้วไม่ใช่หรือ

จินหยวนเป่าผลักประตูเดินเข้ามาในห้องพอดี นางรีบบิดเอวกระแซะเข้าไปถามเสียงอ่อนเสียงหวาน “จะดื่มเหล้าหรือ ข้าดื่มเป็นเพื่อนได้นะ!”

ชายหนุ่มทำอะไรคนเดียวจนเป็นนิสัย เขาคร้านจะสนใจนาง จึงได้แต่หาเรื่องมาไล่นางออกไป “ก็ได้! แต่อยากดื่มเหล้ากับข้าต้องเล่นเป่ายิงฉุบด้วยกันนะ!”

เป่ายิงฉุบ? อวี้ฉีหลินตาเป็นประกาย รีบถลกแขนเสื้อแทบไม่ทันแล้วบอกเสียงใส “ไม่มีปัญหา ข้าเล่นเป็น!”

เห็นท่าทางแบบนั้นจินหยวนเป่าก็รู้แล้วว่านางคงมีความคิดพิเรนทร์ๆ อะไรอีกแน่ แม้ไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไร แต่หลายวันที่ผ่านมาเขาสัมผัสได้รางๆ ว่าอวี้ฉีหลินมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างมาตั้งแต่ต้น

คิดถึงพฤติกรรมโผงผางในคืนแต่งงาน เขาก็อดจะอยากแกล้งนางขึ้นมาไม่ได้ ดวงตาคมหรี่ลงมองอีกฝ่ายยิ้มๆ ขณะพูดเนิบนาบ “ใครแพ้ต้องถอดเสื้อผ้า หนึ่งตาต่อหนึ่งชิ้น!”

คนฟังชะงักกึก แทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความลิงโลด เรื่องดีๆ มาประเคนอยู่ตรงหน้า เข้าทางนางพอดีเลยจริงเชียว! ไม่ต้องลังเลอะไรอีกแล้ว อวี้ฉีหลินตบโต๊ะดังป้าบ รับคำด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ได้เลย!”

ผิดคาดที่เงื่อนไขนี้ไม่ทำให้นางขยาดหนี จินหยวนเป่าตาค้างด้วยความอึ้ง สักครู่ใหญ่ถึงค่อยบอกอย่างหงุดหงิด “เริ่มเลยแล้วกัน!”

“มาเลยๆ!” อวี้ฉีหลินทำหน้าเริงร่า “ไพ่นกกระจอกหรือทายเลขดี เป่ายิงฉุบข้าก็เล่นเป็น!”

เส้นเลือดตรงขมับจินหยวนเป่าปูดโปน ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณหนูตระกูลใหญ่อย่างเจียงเสี่ยวเซวียนจะเล่นอะไรแบบนี้เป็นด้วย เขานึกแปลกใจกับตัวเอง แล้วบอกยิ้มๆ เมื่อเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของนาง “อย่าเลย พวกนั้นข้าไม่ถนัด พวกเรา…มาทอยลูกเต๋ากันดีกว่า”

“หา?” อวี้ฉีหลินมองคนพูดงงๆ “เจ้าพูดเองนี่ว่าจะเล่นเป่ายิงฉุบ”

“ไม่ได้หรืออย่างไร” เขาเลิกคิ้ว

“เอ่อ…” นางก้มหน้าครุ่นคิด อืม โอกาสทองเช่นนี้ร้อยปีครั้งยังหาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ! จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองฝ่ายตรงข้าม “ได้! ทำไมจะไม่ได้ล่ะ! มาเลย!”

“ดี” จินหยวนเป่ายิ้ม แล้วสั่งให้สาวใช้ไปเตรียมลูกเต๋ากับกลักทอยมาให้

“เล่นอย่างไร” อวี้ฉีหลินถาม

“อืม…แทงสูงต่ำก็แล้วกัน ใช้ลูกเต๋าคนละสามลูก ดูว่าใครทอยได้แต้มสูงกว่ากันคนนั้นชนะ! คนชนะดื่มเหล้า คนแพ้ถอดเสื้อผ้า!”

“ได้เลย!” อวี้ฉีหลินตื่นเต้นเสียจนหน้าแดงเรื่อ นัยน์ตาเป็นประกายพราวระยับดุจดวงดาว

ภาพนั้นทำให้จินหยวนเป่าอารมณ์ดีขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ เขาหยิบกลักลูกเต๋าไปเขย่า วางกลักลงบนโต๊ะ เปิดฝาออก แล้วบอกอย่างภาคภูมิ “ยอมแพ้เสียเถอะ สิบหกแต้ม!”

“หึ ก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ!” อวี้ฉีหลินหยิบกลักอีกใบมาเขย่าอย่างไม่ยอมแพ้ แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างไม่มั่นใจเลยแม้แต่นิดเดียว แต่พอเปิดฝากลักเท่านั้นก็หัวเราะร่า “ฮ่าๆๆๆๆ! ของข้าสิบเจ็ดแต้ม สูงกว่าเจ้าหนึ่งแต้ม!”