ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 11

“…นอกจากนั้นยังมีปะการังแดงสองกิ่ง รวมราคาทั้งหมดหกพันหกร้อยหกสิบตำลึง” หลิ่วเหวินเจาปิดสมุดรายการของขวัญยิ้มๆ “ท่านอา แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วกระมังขอรับ ไม่ต้องจัดหาเครื่องกระเบื้องเพิ่มหรอก คุณชายกับฮูหยินน้อยกลับบ้านฝ่ายหญิงต้องเดินทางไกล ระหว่างทางอาจเจอถนนขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อบ้าง หากกระทบกันแตกจะแย่เอานะขอรับ…”

จินฮูหยินนวดขมับ กว่าจะไล่เรียงรายการของขวัญหมดก็ใช้เวลาถึงหนึ่งก้านธูปเต็มๆ นางฟังเสียจนปวดหัว

“ท่านอาไม่สบายหรือขอรับ” หลิ่วเหวินเจาสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของนางตามประสาคนละเอียดแล้วรีบถามอย่างนอบน้อม

“เฮ้อ พออายุมากเข้าร่างกายก็เริ่มถดถอย ไม่เหมือนคนหนุ่มสาวอย่างพวกเจ้าหรอก”

หลิ่วเหวินเจาวางสมุดรายการของขวัญ เดินเข้าไปยังตั่งนุ่มที่นางนั่งแล้วช่วยนวดขมับให้เบาๆ ท่าทางเหมือนลูกกตัญญูไม่ผิดเพี้ยน “ท่านอาคิดมากไปแล้ว ท่านยังแข็งแรงดีอยู่ แก่ตรงไหนกัน”

จินฮูหยินส่ายหน้ายิ้มๆ “เหวินเจานี่ปากหวานจริง ตรวจสอบรายการของขวัญให้ละเอียดล่ะ อย่าให้ขายหน้าสกุลจินเรา”

“ข้าทราบแล้ว ท่านอาวางใจเถอะขอรับ” ชายหนุ่มเว้นช่วงไปครู่หนึ่งก็พูดขึ้นว่า “ข้าตัดสินใจเอาผ้าปักออกไปสองหีบ เปลี่ยนเป็นผ้าซงเจียงเนื้อดียี่สิบพับแทน หากท่านอาเห็นว่าไม่เหมาะ ข้าจะเปลี่ยนกลับมา”

จินฮูหยินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “หือ? อย่างนั้นหรือ ข้าว่าเหมาะมากเลยทีเดียว! ข้าเสียอีกที่ไม่ทันคิด คฤหาสน์สกุลเจียงตั้งอยู่ในที่ที่ผลิตงานปัก เห็นของชั้นดีมาไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร พวกเราดันไม่เจียมตัวเอาผ้าปักไปกำนัล เขามีแต่จะหัวร่อเอาเท่านั้น ต้องผ้าซงเจียงเนื้อดีนี่สิถึงจะเหมาะ ผ้าชนิดนี้เป็นที่โปรดปราดของไทเฮาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทั้งแผ่นดินผลิตได้เท่าไรก็ต้องส่งเข้าวังหลวงเพียงอย่างเดียว พวกเขาเป็นคนนอก ต่อให้มีก็มีไม่กี่ผืน เจ้าจัดการได้ดีมาก”

หลิ่วเหวินเจาอดไม่ได้ที่จะปรีดากับตัวเองอยู่ในใจที่ได้รับคำชมเชยจากจินฮูหยิน แต่แสร้งออกตัว “เป็นเพราะข้าติดตามรับใช้ท่านอา เลยพลอยได้เรียนรู้มาบ้างเล็กๆ น้อยๆ ไม่ถึงขนาดที่ท่านอาชมหรอกขอรับ”

หญิงสูงวัยกล่าวยิ้มๆ “ไม่ต้องถ่อมตัวหรอก เจ้าทำงานเก่งเพียงไร ข้าเห็นอยู่กับตา บอกว่าได้เรียนรู้จากข้า หยวนเป่าเองก็เจอข้าทุกวัน ทำไมไม่เห็นว่าเขาจะเก่งเรื่องพวกนี้ขึ้นเลย”

ยิ่งนางเอาลูกชายมาเทียบกับเขา หลิ่วเหวินเจาก็ปิดความลำพองใจในสีหน้าไม่มิด “หยวนเป่าฉลาดเฉลียวกว่าข้า ก็เลยไม่มีความอดทนกับเรื่องหยุมหยิมพวกนี้น่ะขอรับ ข้าที่เป็นญาติผู้พี่ย่อมต้องช่วยแบ่งเบาภาระเขาอยู่แล้ว”

จินฮูหยินตบหลังมือหลานชายเบาๆ อย่างพึงพอใจ สีหน้าอิ่มเอิบด้วยความชื่นชม “หยวนเป่ามีบุญจริงๆ ที่ได้ญาติผู้พี่อย่างเจ้า ตอนนี้เขาเป็นคนมีครอบครัวแล้ว รออีกสักระยะให้ใจเขานิ่งกว่านี้ ข้าจะให้เขาเข้ามารับช่วงกิจการข้างนอกของพวกเรากับกิจการผลิตอาวุธ เจ้าจะได้เบาแรงลงบ้าง”

เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัวใจหลิ่วเหวินเจาดังเปรี้ยง สุดท้าย…สุดท้ายนางก็ยังจะให้ลูกชายเข้ามารับช่วงกิจการอยู่ดี…