ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 11

ชายหนุ่มสะท้านเยือกอยู่ในใจ ความรู้สึกต่างๆ สะท้อนออกมาทางสีหน้า สักพักถึงกลั้นใจตอบไปว่า “หยวนเป่าเป็นคนรักอิสระ ให้มาดูแลกิจการของตระกูลกับ…โรงผลิตอาวุธ เกรงว่าจะไม่เหมาะกระมังขอรับ”

“เฮ้อ…” ผู้เป็นอาถอนหายใจเบาๆ “ทำไมข้าจะไม่รู้ ถึงได้เร่งให้เขาแต่งงานอย่างไรเล่า พอมีเมียมาดูแลชีวิตของเขาจะได้เข้ารูปเข้ารอยขึ้น… เอาเป็นว่าไว้ให้หยวนเป่าเข้ามารับหน้าที่นี้เมื่อไร ต้องพึ่งให้เจ้าคอยช่วยเขาดูแลเรื่องต่างๆ ภายในบ้านแล้วนะ”

“แน่นอนขอรับ…” สีหน้าของคนพูดคล้ำเครียดขึ้นทุกที “มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”

หลิ่วเหวินเจาข่มความรู้สึกในใจตอบกลับไปด้วยเสียงราบเรียบโดยที่จินฮูหยินไม่ระแคะระคายแม้แต่น้อย

“ท่านอารู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังขอรับ” เขาถาม

“อืม ดีขึ้นมากแล้ว” จินฮูหยินพยักหน้า “นี่ก็มืดเต็มที เจ้ารีบกลับไปพักผ่อนดีกว่า”

“ขอรับ ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ชายหนุ่มค้อมคำนับเดินออกไป

หลิ่วเหวินเจาเดินหน้าบึ้งมาตลอดทางจนถึงเรือนหลิ่วอิน (ร่มหลิว) ซึ่งเป็นที่อาศัยของพวกเขาสองพี่น้อง

ร่างของใครคนหนึ่งวูบออกมาจากหลังกิ่งหลิวใบหนา เขาขมวดคิ้วเดินไปที่ห้องหนังสือทันที

บานประตูปิดลงดังแอ๊ดพร้อมกับที่อากุ้ยผลุบเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

“เรื่องที่คุณชายกับฮูหยินน้อยจะกลับบ้านฝ่ายหญิงมีการเปลี่ยนแปลงอะไรหรือขอรับ ข้าสั่งการกับเหล่าโม่ไว้แล้ว ตอนนี้พวกนั้นล่วงหน้าไปรออยู่กลางทาง”

ดวงตาของพ่อบ้านหนุ่มหรี่ลง ส่องประกายเย็นเยียบชวนสะท้านใจ “บอกพวกมันให้อดทนรอไปก่อน จะทำอะไรต้องฟังคำสั่งข้า…กำชับเหล่าโม่ให้ควบคุมพวกลูกน้องกเฬวรากของมันให้ดี ไม่ใช่เห็นข้าวของเยอะแยะแล้วจะลืมงานหลักล่ะ! หากทำงานได้ดี ข้าย่อมตกรางวัลให้อย่างงาม!”

“วางใจเถิดขอรับ ข้ากำชับเหล่าโม่ไปอย่างนั้นแล้ว”

“อีกอย่าง…” หลิ่วเหวินเจาลังเลเล็กน้อย “สั่งพวกมันด้วยว่าห้ามทำร้ายฮูหยินน้อย!”

“ทำไมล่ะ” อากุ้ยถามอย่างฉงน “หากฮูหยินน้อยตายไปจะเป็นผลดีต่อท่านอย่างมากนะ”

พ่อบ้านหนุ่มโบกมืออย่างรำคาญใจ “จินหยวนเป่าตายไปต่างหากถึงจะเป็นกุญแจสำคัญ หญิงสาวคนเดียวไม่ส่งผลกระทบอะไรนักหรอก จะก่อบาปฆ่าคนมากมายไปทำไม จัดการตามที่ข้าสั่งก็พอแล้ว!”

แม้จะไม่เข้าใจ อากุ้ยก็ยังรับคำอย่างภักดี “ขอรับ!”

หลิ่วเหวินเจาพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วถาม “ทางกองปราบเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

อากุ้ยขยับเข้ามาอีกก้าวหนึ่งแล้วรายงานเบาๆ “เสือดาวเวหายอมสารภาพแล้ว แต่มันก็ไม่รู้อะไรมาก พูดอยู่นานสองนานก็แค่ซัดทอดไปถึงฉู่ฉู่แค่คนเดียว มันไม่มีทางรู้เรื่องท่านหรอก”

หลิ่วเหวินเจาไตร่ตรองเล็กน้อย “ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ จินหยวนเป่าเป็นคนฉลาด เสือดาวเวหาคนนี้จะประมาทมันไม่ได้…แต่จะให้มันเป็นอะไรไปตอนนี้ไม่ได้เช่นกัน”

“ข้ารู้ว่าควรต้องทำอย่างไร วางใจเถิดขอรับ ข้าจะให้คนคอยจับตามองตลอดเวลา”

พ่อบ้านหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะโบกมืออย่างเหนื่อยล้า

อากุ้ยรีบค้อมศีรษะคำนับแล้วกลับออกไปอย่างเงียบเสียง