ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

บทที่ 2 แขกกระเป๋าหนักของหอเชียนเจียว

จวนแม่ทัพฮู่กั๋ว (พิทักษ์แผ่นดิน) ตั้งอยู่ในตรอกชุนซู่ข้างเขตเติงซื่อโข่วนอกเขตพระราชฐาน ติดกับพระราชวังต้องห้ามเช่นเดียวกับจวนหรูหราของขุนนางสำคัญคนอื่น ท่ามกลางหมู่กำแพงแดงหลังคาเขียว กำแพงเทาหลังคาดำของจวนแม่ทัพฮู่กั๋วดูสุขุมถ่อมตน ทว่าสิงโตหินที่ตั้งไว้หน้าประตูใหญ่ข้างละตัวกลับทรงอำนาจขึงขัง บ่งบอกศักดาของจวนแม่ทัพที่ไม่อาจล่วงละเมิดได้โดยง่าย

วันนี้พิเศษไปกว่าทุกวัน ตรอกชุนซู่อันเป็นที่ตั้งจวนแม่ทัพคึกคักแต่เช้าตรู่ เวลานี้ลานเทียบเกี้ยวหน้าประตูใหญ่มีคนยืนอยู่สิบกว่าคน ต่างชะเง้อคอมองไปทางปากตรอก ผู้ที่ยืนอยู่หน้าสุดคือสตรีวัยกลางคนคนหนึ่ง

สตรีผู้นั้นสวมชุดกระโปรงสีน้ำตาลอมส้มปักลายบุปผชาติกับฝูงผีเสื้อ คลุมทับด้วยเสื้อสีเหลืองหม่นปักลายดอกไม้กับริ้วเมฆ เรือนผมสีดำขมวดเยื้องมาด้านข้างเป็นมวยโหนอาชา* ที่กำลังนิยมกันในยุคนั้น ประดับด้วยดอกโบตั๋นสีแดงเข้ม ดวงหน้าแช่มช้อยดุจบุปผา คิ้วโก่งสวย นับเป็นหญิงงามคนหนึ่ง ริ้วบางตรงหางตาและร่องรอยแห่งกาลเวลาที่อยู่บนใบหน้าบ่งบอกว่านางน่าจะอยู่ในวัยร่วมสี่สิบ หญิงผู้นี้จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากผู้นำจวนแม่ทัพในปัจจุบันและมารดาของจินหยวนเป่า…จินฮูหยิน

เสียงมโหรีรื่นหูดังแว่วมาจากปากตรอก จากนั้นบ่าวคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาพลางส่งเสียงบอก “มาแล้วๆ!” ด้านหลังของเขาคือริ้วขบวนอันยิ่งใหญ่

หญิงงามผู้นั้นรีบนำบริวารในบ้านคุกเข่าหันหน้าไปทางริ้วขบวนแล้วหมอบกรานอย่างนอบน้อม

ริ้วขบวนเคลื่อนตัวช้าๆ มาหยุดลงตรงแท่นหินสำหรับขึ้นม้าตรงหน้าจวนแม่ทัพ

ใครคนหนึ่งก้าวออกจากขบวน คนผู้นั้นสวมเสื้อคลุมยาวสีแดงชาดอันสงวนไว้สำหรับขุนนางขั้นสี่ขึ้นไปโดยเฉพาะ ใบหน้าขาวผ่องเนียนเกลี้ยงไร้หนวดเครา อายุราวห้าสิบกว่า เมื่อเดินเข้ามาตรงหน้าจินฮูหยินก็คลี่พระราชเสาวนีย์ในมือออกอ่านด้วยเสียงหนักแน่นมั่นคง “พระราชเสาวนีย์ในองค์ไทเฮา เจียงเสี่ยวเซวียน ธิดาของอดีตเสนาบดีเจียงซิวเซิน เป็นกุลสตรีผู้อ่อนหวานงดงาม กิริยานุ่มนวลแช่มช้อย จิตใจเอื้ออารีมีคุณธรรม ขอมอบหญิงผู้นี้เป็นคู่วิวาห์แก่จินหยวนเป่า บุตรชายคนโตของแม่ทัพจินผู้รับใช้ฮ่องเต้รัชกาลก่อนด้วยความจงรักภักดี…”

พระราชเสาวนีย์ยาวเหยียดจนกลุ่มคนที่หมอบกรานอยู่กับพื้นชักเริ่มเมื่อย หญิงสาวหน้าตาสะสวย แต่งกายงดงามคนหนึ่งตรงแถวหลังแสดงความไม่พอใจออกมาทางสีหน้า ผิดกับอาการปลาบปลื้มยินดีของคนรอบตัวอย่างชัดเจน นางคงคุกเข่าหมอบคู้จนเมื่อยจึงทำท่าจะลุกขึ้นเดินไปที่อื่น ทว่ากลับถูกมือบุรุษที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนยึดชายเสื้อเอาไว้เสียก่อน

มือใหญ่ดึงเสื้อนางโดยแรง หญิงสาวจึงจำใจต้องคุกเข่าเหมือนเดิมอีกครั้งแล้วตวาดเบาๆ ด้วยสีหน้าขัดอกขัดใจ “พี่ใหญ่! ทำอะไรของท่าน”

ชายหนุ่มเตือนสติเบาๆ “เชี่ยนเชี่ยน พระราชเสาวนีย์ยังไม่จบนะ”

หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าเชี่ยนเชี่ยนสะบัดหน้าพรืด “ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเสียหน่อยนี่! จะให้ข้าคอยดูพี่หยวนเป่าแต่งงานอยู่ตรงนี้ ข้าทนไม่ได้หรอก!”

ท่าทางเอาแต่ใจอย่างไร้เหตุผลของน้องสาวยังความหงุดหงิดใจมาให้ หลิ่วเหวินเจาถลึงตามองนางพลางเอ็ดเสียงเข้ม “เชี่ยนเชี่ยน! นี่คือสมรสพระราชทานจากไทเฮา หากเจ้าลุกออกไปตอนนี้ ท่านอาจะต้องโกรธมากแน่ ผลจะเป็นอย่างไร…คิดเอาเองแล้วกัน!”

* มวยโหนอาชา เป็นทรงผมสำหรับผู้หญิงชาวฮั่นที่แต่งงานแล้ว เนื่องจากเป็นการเกล้ามวยเฉียงแบบหลวมๆ ไว้ด้านข้างศีรษะ คล้ายจะร่วงหลุดแต่ไม่หลุด จึงได้ชื่อดังกล่าว