ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนเหลือบตาขึ้นมองจินฮูหยินที่หมอบกรานอย่างนอบน้อมตรงหน้าสุด แล้วทำปากอูดด้วยความขัดใจ ยอมคู้ตัวไปกับพื้นอย่างเสียไม่ได้

เห็นน้องสาวยอมให้ความร่วมมือ หลิ่วเหวินเจาก็ค่อยๆ หายโกรธแล้วปลอบนางอย่างอ่อนโยน “ทนหน่อยนะ ไม่นานหรอก”

พระราชเสาวนีย์อันยาวเหยียดมาถึงประโยคสุดท้ายเสียที

“พระเมตตามากล้นไพศาลประทับแน่นอยู่ในใจ จบพระราชเสาวนีย์…”

เสียงแหลมสูงของขันทีชราฟังคล้ายเสียงเป็ดตัวผู้ ยิ่งมาลากยาวในท้ายประโยคก็ยิ่งชวนให้ขบขัน บั่นทอนความสูงส่งศักดิ์สิทธิ์ที่พระราชเสาวนีย์ควรมีลงไม่น้อย

จินฮูหยินมุ่นหัวคิ้ว ชูมือทั้งสองข้างขึ้นรับพระราชเสาวนีย์อย่างนอบน้อมเทิดทูน “ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงเมตตา!”

ขันทีผู้นั้นเดินยิ้มเข้ามาช่วยประคองนางขึ้นจากพื้น “ฮูหยินโปรดรีบลุกขึ้นเถิด”

ฮูหยินอดีตแม่ทัพลุกขึ้นอย่างแช่มช้าโดยมีอีกฝ่ายช่วยพยุงแล้วยิ้มอย่างอารี “ลำบากฉินกงกงแล้ว”

ฉินกงกงรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ “โธ่เอ๊ย ฮูหยินกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านเป็นหลานสาวแท้ๆ ขององค์ไทเฮา ฐานะสูงส่ง กล่าวเช่นนี้ข้ารับไม่ไหวหรอกนะ” พูดจบก็กวาดสายตามองกลุ่มคนที่ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นพลางพึมพำ “เอ่อ…ข้าตาฝ้าฟาง คุณชายเล่า รีบเรียกคุณชายหยวนเป่าออกมาขอบพระทัยพระมหากรุณาธิคุณเร็วเข้า”

รอยยิ้มบางบนใบหน้าจินฮูหยินแข็งค้างไปถนัดตา “เอ่อ…ลูกชายข้า…” นางหันกลับไปสอดส่ายสายตามองกลุ่มคนข้างหลังคล้ายกำลังขอความช่วยเหลือ

หลิ่วเหวินเจารีบลุกขึ้นก้าวสวบๆ เข้ามากระซิบตรงข้างหูผู้เป็นอา “ท่านอา หาในจวนจนทั่วแล้ว คุณชายไม่อยู่ขอรับ”

จินฮูหยินพูดอะไรไม่ออก ความผิดหวังสะท้อนออกมาทางสีหน้าอย่างปิดไม่มิด

“ลูกชายข้า…ไม่อยู่…น่าจะ…น่าจะกำลังทำงานติดพัน อืม กำลังทำงานติดพัน” นางมองฉินกงกงอย่างกระอักกระอ่วน เพราะไม่มั่นใจในสิ่งที่ตนพูดเท่าไรนัก

ฉินกงกงผงะอึ้ง ใบหน้าบ่งบอกว่าไม่พอใจ “จินฮูหยิน ไม่ใช่ว่าข้าปากมากหรอกนะ…ท่านออกจะตามใจคุณชายจินเกินไปแล้วหรือไม่! ทำงานติดพันอะไรกันเล่า ก็แค่มือปราบเล็กๆ เท่านั้น เทียบกับฐานะทายาทแม่ทัพของเขาไม่ติดเลยสักนิด เขายังต้องสืบทอดตระกูลต่อจากแม่ทัพจิน ท่านตามใจเขาเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!”

พูดออกไปเช่นนั้นแล้วเห็นว่าจินฮูหยินเริ่มหน้าตึง ฉินกงกงก็รีบเปลี่ยนเรื่อง “แน่นอนว่าต่อให้คุณชายจะงานยุ่งอย่างไร วันนี้เป็นวันพิเศษ แถมผู้ได้รับพระราชทานสมรสยังเป็นตัวเขาเอง เหตุใดถึงไม่อยู่รอที่จวนได้นะ…เฮ้อ หากไทเฮาทรงทราบเข้า น่ากลัวว่าจะไม่ทรงพอพระทัยนัก”

ประโยคสุดท้ายทำให้จินฮูหยินดึงแขนเสื้ออีกฝ่ายโดยไม่สนใจมารยาทอันควร “ตายจริง ฉินกงกงอุตส่าห์ลำบากมาถึงนี่ ข้ากลับปล่อยให้ท่านยืนคุยกันเสียได้ ช่างเสียมารยาทโดยแท้! ไปเถิดเจ้าค่ะ เชิญเข้าไปนั่งข้างในก่อนดีกว่า”

มีหรือฉินกงกงจะไม่เข้าใจเจตนาของสตรีตรงหน้า ได้ยินดังนั้นจึงยิ้มตาเป็นประกายพร้อมเดินตามเข้าไปในจวน

หลิ่วเหวินเจารีบตามเข้าไปด้วย เขาสั่งให้บ่าวไพร่ไปจัดเตรียมอาหารสุราให้พร้อม จากนั้นก็เดินเข้าไปรายงานจินฮูหยิน “ท่านอา ขบวนรถม้าของคุณหนูเจียงน่าจะใกล้มาถึงแล้ว ข้าจะออกไปจัดการก่อน”

ผู้เป็นอาทอดถอนใจ “เรื่องนี้ควรเป็นหน้าที่ของหยวนเป่า…แต่ลูกคนนี้มันไม่ได้ความ เฮ้อ…ต้องลำบากเจ้าอีกแล้วนะ”