ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

“ข้าควรช่วยแบ่งเบาภาระให้ท่านอาอยู่แล้ว อีกอย่างข้าก็เป็นพ่อบ้านประจำคฤหาสน์สกุลจินไม่ใช่หรือ ปล่อยเป็นหน้าที่ข้าก็สมควรแล้วล่ะขอรับ ท่านอาโปรดวางใจ ข้าจะจัดการไม่ให้ขาดตกบกพร่องแน่” ชายหนุ่มถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

“ดี เจ้าเป็นคนจัดการ ข้าวางใจได้อยู่แล้ว” จินฮูหยินตบบ่าหลานชาย “รีบไปรีบกลับนะ”

“ขอรับ” หลิ่วเหวินเจารับคำสั่ง เขาถอยหลังไปอีกหลายก้าวถึงค่อยหมุนตัวเดินออกไป

ฝีเท้าของเขาชะลอลงทันทีที่ก้าวพ้นจวนแม่ทัพ ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาจากฝั่งตรงข้ามในอาภรณ์รัดกุมสีน้ำเงินเข้ม ดูคล่องแคล่วปราดเปรียว ท่อนแขนยังมีผ้าพันไว้ แค่มองก็รู้ว่าจะต้องเป็นวรยุทธ์ เจ้าตัวมีคิ้วดกดำรูปดาบ นัยน์ตาเรียวยาว ใบหน้าคมคายจัดว่าน่ามอง เสียแต่…ดวงตาส่องประกายเหี้ยมเกรียมอย่างปิดไม่มิด

พอเห็นเขา ฝ่ายนั้นก็ตรงดิ่งเข้ามาหาแล้วเดินตามหลังเยื้องไปทางซ้ายมือพลางค้อมศีรษะรายงาน “ขบวนรถม้าของคุณหนูเจียงมาถึงนอกเมืองหลวงแล้วโดยสวัสดิภาพ พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้ น่าจะทันเวลาพอดี”

หลิ่วเหวินเจาพยักหน้ารับรู้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เข้าใจแล้ว ไปจัดการไป”

“ขอรับ” ฝ่ายนั้นส่งเสียงรับคำแล้วเดินออกไปทันที

“อากุ้ย!” หลิ่วเหวินเจานึกอะไรขึ้นมาได้จึงร้องเรียกลูกน้องเอาไว้ “ไปตามหมอกู้ฉางเฟิงมาด้วย”

“ขอรับ”

สักครึ่งชั่วยาม* ให้หลัง หลิ่วเหวินเจาก็นำบ่าวไพร่จำนวนหนึ่งไปยืนปักหลักรอตรงริมถนนหลวงที่ทอดสู่ตัวเมือง

ข้างกายเขาคือชายหนุ่มร่างผอม สวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีน้ำเงินสดและหมวกแบบบัณฑิต แม้จะตัวสูงทว่าก็โปร่งบาง แต่งเนื้อแต่งตัวแสนเชย แต่กลับมีใบหน้าอ่อนเยาว์กว่าวัย เวลานี้กำลังมองซ้ายมองขวาด้วยท่าทางเหลอหลา ทันใดนั้นเขาก็หันมาจ้องหน้าหลิ่วเหวินเจาอยู่นาน ก่อนจะอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น “พ่อบ้านหลิ่ว…พ่อบ้านหลิ่ว…”

คนถูกเรียกตีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ได้ยิน

“ช่วงนี้ท่านคงเหนื่อยสินะ หว่างคิ้วถึงได้หมองคล้ำ ดวงตาไม่มีประกาย ลมหายใจแผ่วอ่อน ชีพจรไม่มั่นคง จะให้ข้าปรุงยาบำรุงให้สักขนานหรือไม่” บัณฑิตหนุ่มส่งสายตาคาดหวัง

หลิ่วเหวินเจาหัวตากระตุก นานทีเดียวถึงค่อยส่งเสียงตอบลอดไรฟัน “เอาสิ” แต่สีหน้าดูไม่เต็มใจเลยแม้แต่นิดเดียว

อีกฝ่ายจับชายแขนเสื้อเขาอย่างดีอกดีใจ ตื่นเต้นเสียจนปากคอสั่น “ทะ…ทะ…ทะ…ท่านจะกินยาข้าจริงหรือ”

พ่อบ้านหลิ่วปรายตามองแวบหนึ่งแล้วตอบด้วยเสียงเรียบสนิท “ไว้วันไหนข้าเบื่อโลกขึ้นมา จะต้องขอให้ท่านหมอกู้ผู้เก่งกาจช่วยปรุงยาให้ข้าพ้นทุกข์แน่นอน”

บ่าวไพร่ที่รายล้อมยกมือปิดปากแอบหัวเราะอย่างห้ามไม่อยู่

หากแต่ใบหน้าของกู้ฉางเฟิงยังคงสว่างไสวด้วยรอยยิ้ม ไม่รู้สึกรู้สาเลยสักนิด “จริงหรือ ท่านพูดเองนะ ถ้าต้องใช้ยาเมื่อไรก็มาบอกข้าล่วงหน้าล่ะ!”

“หึๆ” หลิ่วเหวินเจาหัวเราะในคอ จากนั้นนัยน์ตาก็เป็นประกายแวบหนึ่งแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว “มาแล้ว…”

ทุกคนมองไปยังสุดปลายถนนหลวง แลเห็นขบวนรถม้าประดับแพรแดงแล่นเข้ามาช้าๆ ตรงหัวขบวนปักธงสองหน้าที่สะบัดพึ่บพั่บตามแรงลม หน้าหนึ่งปักอักษร ‘เจียง’ ขนาดใหญ่ อีกหน้าปักดิ้นทองเป็นคำว่า ‘สมรสพระราชทาน’

* ชั่วยาม เป็นหน่วยนับเวลาของจีนในสมัยโบราณ เท่ากับ 2 ชั่วโมง