ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 3

บทที่ 3 บุตรชายแม่ทัพไม่อาจขัดใจมารดา

เวลานั้นล่วงเข้ายามดึกสงัด แต่เพราะเป็นเมืองหลวง แสงไฟจึงยังสว่างไสวพร่างพราย เสียงดนตรียังคงลอยมาตามลม

กระทั่งในย่านเงียบสงบก็ยังมีความคึกคักให้เห็น แม้จะเป็นเวลานี้ก็ยังมีรถม้าจอแจ โต๊ะยาวถูกตั้งไว้ตรงหน้าประตู ด้านหลังโต๊ะคือนักบัญชีที่คอยลงรายการรับของขวัญจากที่ต่างๆ โดยมีผู้ช่วยคอยรับคอยส่งแขกยืนอยู่ข้างๆ

ที่แห่งนี้ก็คือจวนแม่ทัพจินที่เพิ่งรับมอบป้าย ‘เนื้อคู่กิ่งทองใบหยก’ เมื่อตอนกลางวันนั่นเอง

จินหยวนเป่าขมวดคิ้วมองกลุ่มคนขวักไขว่อย่างไม่พอใจ แล้วสะบัดชายเสื้อคลุมเดินเชิดหน้ายโสเข้าไปในห้องโถง ท่าทางเหมือนไม่เห็นหัวใครทั้งสิ้น

“หยวนเป่า กลับมาเสียที! ฮูหยินนั่งรอเจ้าอยู่ในห้องโถงใหญ่มาตลอด”

เสียงคุ้นหูทำให้จินหยวนเป่าหันไปมองอย่างไม่พอใจ “นี่เจ้าพูดจาสั่งสอนข้าในฐานะพ่อบ้านสกุลจินหรือในฐานะลูกพี่ลูกน้องกันล่ะ”

ผู้มาใหม่คือหลิ่วเหวินเจา พ่อบ้านประจำจวนแม่ทัพ ในมือประคองชุดเจ้าบ่าวที่เพิ่งตัดเสร็จใหม่ๆ มาด้วย เห็นได้ชัดว่าตั้งใจมาหาเขาโดยเฉพาะ

น้ำเสียงขุ่นขึ้งของฝ่ายตรงข้ามทำให้รอยยิ้มที่ฝืดฝืนอยู่แล้วของหลิ่วเหวินเจายิ่งแข็งค้างบนใบหน้า เขาสูดหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ค้อมศีรษะหลุบตาต่ำแล้วตอบกลับไปด้วยอาการนอบน้อม “เหวินเจามิบังอาจ”

จินหยวนเป่ากลอกตาอย่างหงุดหงิดใจกับท่าทางถ่อมตนเช่นนั้น แล้วถามโดยที่ยังไม่ยอมหยุดเดิน “มาหาข้าทำไมไม่ทราบ”

“ชุดที่คุณชายจะสวมเข้าพิธีในวันรุ่งขึ้นมาถึงแล้ว ฮูหยินบอกให้ท่านลองใส่ดู เผื่อมีอะไรต้องแก้ไขตรงไหนจะได้ให้ช่างเสื้อรีบแก้ภายในคืนนี้”

“หึๆ…” คนฟังแค่นหัวเราะ “พอเป็นเรื่องแต่งงาน ดูเหมือนทุกคนจะตื่นเต้นยิ่งกว่าข้าเสียอีกนะ ไหนเอามาดูซิ”

หลิ่วเหวินเจารีบประคองชุดเจ้าบ่าวส่งไปให้ “นี่เป็นผ้าเนื้อดีที่สุด ข้าเสาะหาทั่วทั้งเมืองหลวง แล้วขอให้ช่างหลวงฝีมือดีช่วยตัดเย็บให้…”

จินหยวนเป่าลากปลายนิ้วผ่านคอปก รอยยิ้มบนเรียวปากยิ่งเย็นชาขึ้นกว่าเดิม “แน่ใจหรือว่านี่เป็นผ้าเนื้อดีที่สุดแล้ว”

พ่อบ้านหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ่งค้อมศีรษะต่ำ “ขอรับ! ข้าเทียบสินค้าในร้านผ้าทุกร้านของเมืองหลวงดูจนหมดแล้ว”

“อย่างนั้นหรือ” อีกฝ่ายเลิกคิ้วน้อยๆ “ทำไมถึงไม่ซื้อผ้าอวิ๋นจิ่น (แพรเมฆา)”

“อวิ๋นจิ่น?” หลิ่วเหวินเจามองเขาด้วยความฉงน

“อวิ๋นจิ่นใช้ด้ายทองคำ ด้ายเงิน และด้ายทองแดงทอผสมกับเส้นไหม ขี้ไหม และขนสัตว์นานาชนิด อวิ๋นจิ่นหน้ากว้างไม่ถึงหนึ่งหมี่* จะประกอบด้วยด้ายถึงหนึ่งหมื่นสี่พันเส้น ลวดลายต่างๆ จะปักลงบนด้ายหนึ่งหมื่นสี่พันเส้นนี้ ต้องใช้ฝีมือละเอียดประณีตตั้งแต่ขั้นตอนวางโครงผ้าไปถึงการย้อมข้ามสีในท้ายที่สุด” จินหยวนเป่าบรรยายเนิบๆ ก่อนจะยิ้มมองอีกฝ่ายเป็นเชิงเยาะ “ไม่คิดบ้างหรือว่าอวิ๋นจิ่นเหมาะจะเป็นชุดเจ้าบ่าวของข้ามากกว่าผ้าที่เจ้าซื้อมา”

คู่สนทนาผงะไปเล็กน้อย เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมขึ้นมาบนหน้าผาก “เอ่อ…เนื่องจากค่อนข้างฉุกละหุก จึงไม่ทันได้สั่งทอจริงๆ ขอรับ”

* หมี่ คือเมตร