ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 3

หญิงสาวหยิบขลุ่ยขึ้นมาเป่าอีกครั้งพลางสาวเท้ายาวๆ เดินไปทางประตูหน้าจวน เสืออ้วนเคาะเกราะ จูงอูฐตามไปข้างหลัง

“นี่ๆๆ พวกเจ้าเป็นใครกัน” องครักษ์ที่เฝ้าหน้าประตูปรี่เข้ามาขวางไว้

“พวกเล่าเพนแขกสามคันฉากแดนทาวันทก มาลวมอวยพรงานวี่วาคุณชายคองพวกเช้า” อวี้ฉีหลินลดขลุ่ยลงแล้วตอบพลางยักย้ายส่ายเอว

“เจ้าพูดอะไรของเจ้า” ทหารยามทำหน้างุนงง

เสืออ้วนรีบเข้าไปช่วยทำหน้าที่ล่าม “นางบอกว่าพวกเราเป็นแขกสำคัญจากแดนตะวันตก มาร่วมอวยพรงานวิวาห์คุณชายของพวกเจ้า”

“หืม?” ทหารยามไร้ทีท่าว่าจะหวั่นไหว กลับมองอวี้ฉีหลินหนึ่งตลบแล้วถามหยั่งเชิง “แดนตะวันตกหรือ”

“อือฮึ” อวี้ฉีหลินส่ายเอวยึกยักพลางชม้อยชม้ายตาให้

“นางรำ?”

“อือฮึ” นางบิดเอวพยักหน้า

“ไม่เคยเห็นนางรำแดนตะวันตกคนไหนแต่งเนื้อแต่งตัวประหลาดเท่านี้มาก่อน…” ทหารยามบ่นงึมงำ

อวี้ฉีหลินรีบอธิบาย “พวกเล่ายูทางทาวันทกของแดนทาวันทกอีกที!”

“พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่อง” ทหารยามประกาศก้อง “ฮูหยินมีคำบัญชาว่าจะต้องรับมอบของขวัญทุกชิ้นแค่หน้าประตูเรือน ของชำร่วยก็ต้องส่งมอบที่นี่เช่นกัน ฮูหยินและคุณชายซาบซึ้งในน้ำใจของพวกท่าน โปรดรับของชำร่วยแล้วกลับไปเถิด”

นางรำปลอมรีบส่งสายตาให้สหายร่างใหญ่อย่างร้อนรนเมื่อได้ยินดังนั้น

เสืออ้วนพูดขึ้น “รีบให้พวกเราเข้าไปแสดงความยินดีกับคุณชายจินเดี๋ยวนี้! พวกเรานำของขวัญล้ำค่าและไมตรีจิตอันลึกซึ้งมาจากเทือกเขาเทียนซาน!”

“ไม่ได้!”

“หากไม่ได้พบคุณชายจิน พวกเราก็ไม่ยอมไป!” อารมณ์ร้อนรนทำให้อวี้ฉีหลินลืมสำเนียงประหลาดของตนเสียสนิทใจ

ทหารยามชะงักไป “พวกเจ้าเป็นใครกันแน่”

หญิงสาวกลอกตาหนึ่งตลบแล้วยิ้มบาง “อันที่จริง…พวกเราเป็น…สหายเก่าแก่ที่คบหากับท่านแม่ทัพจินหลายปีระหว่างที่เขายังมีชีวิตอยู่และปกปักรักษาชายแดนธำรงความผาสุกของปวงประชา หน้าร้อนจับปลาด้วยกัน พอถึงหน้าหนาวชวนกันไปล่าหมี!”

“เจ้าน่ะหรือ” ทหารยามมองหญิงตรงหน้าด้วยท่าทางกังขา “เจ้าเพิ่งอายุเท่าไรกันเชียว จะเป็นสหายกับท่านแม่ทัพของเราได้อย่างไร”

“เอ่อ…ลูกสาวของสหายน่ะ! ก่อนพ่อข้าจะตายจากไป ได้สั่งเสียข้าไว้ว่าหากบุตรชายท่านแม่ทัพจินแต่งงานเมื่อไร ข้าจะต้องนำเสื้อคลุมขนละมั่งอันเป็นของล้ำค่าจากเทือกเขาเทียนซานมาคลุมลงบนร่างคุณชายจินเองกับมือ! หากท่านไม่ช่วยสงเคราะห์ ข้าจะไปบอกท่านพ่อที่ตายจากไปแล้วอย่างไรเล่า” พูดพลางชูเสื้อคลุมขนละมั่งที่ห่อไว้อย่างสวยงามขึ้นสูง

“เอ่อ…” ทหารยามทำท่าลำบากใจ

อวี้ฉีหลินยิ้มแปลกๆ แล้วแกล้งถาม “หากท่านไม่ช่วย…ข้าให้ท่านพ่อเข้าฝันมาช่วยพูดกับท่านดีหรือไม่”