ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 4

“พูดบ้าๆ อะไรของเจ้า” เจียงเสี่ยวเซวียนถามอย่างร้อนรนแกมหงุดหงิด

“บ่าวไม่ได้พูดบ้าๆ!” สี่เอ๋อร์ทำปากอูดอย่างขัดใจ “ก็ดูเอาเถิด…ชายแซ่หลี่คนนั้นอยู่ในเมืองหลวงนะเจ้าคะ จะไม่รู้ข่าวเลยหรือว่าพวกเรามา”

คำถามนั้นทำให้ผู้ฟังนิ่งอึ้งไปนาน ก่อนจะกัดริมฝีปากโต้ไปว่า “เขาเป็นบัณฑิต วันๆ หมกมุ่นอยู่แต่กับศิลปวิทยา จะเอาเวลาที่ไหนมาคอยติดตามข่าวพวกนี้”

“ไม่จริงเสียหน่อย…” สี่เอ๋อร์งึมงำ “บ่าวได้ยินพวกท่านป้าในโรงเตี๊ยมคุยกันว่าทั้งเมืองหลวงเล่าลือเรื่องสมรสพระราชทานจากไทเฮามาร่วมเดือนแล้ว เมื่อสิบวันก่อนสกุลจินสั่งให้คนทำความสะอาดถนนที่ขบวนของเราจะผ่าน แล้วประดับประดาด้วยต้นไม้ดอกไม้กับริ้วสี จัดงานกันใหญ่โตถึงเพียงนี้ ถ้าเขาไม่รู้ข่าวจริงก็แสดงว่าถูกใครใช้แป้งอุดหูเอาไว้แล้วล่ะเจ้าค่ะ”

เจียงเสี่ยวเซวียนรู้สึกกระวนกระวายเมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

สาวใช้เห็นเจ้านายเงียบไปก็นึกว่าคำพูดของตัวเองประสบผลแล้ว จึงรีบพูดต่อโดยไม่รอช้า “หลายวันมานี้คุณหนูพยายามหนีไปหาคนแซ่หลี่นั่นหลายครั้ง หากเขารู้ว่าคุณหนูมาเมืองหลวง ก็น่าจะเป็นฝ่ายมาหาท่านก่อนถึงจะถูก”

ฟังมาถึงตรงนี้เจียงเสี่ยวเซวียนกลับหาเหตุผลมาหักล้างคำพูดของนางได้ เจ้าตัวคลี่ยิ้มน้อยๆ “ตลอดทางที่ผ่านมาใช่ว่าเจ้าจะไม่เห็น มีขุนนางรอต้อนรับไม่รู้เท่าไร เข้าเมืองหลวงมาได้ก็เพิ่มองครักษ์คุ้มกันอย่างแน่นหนา เขาจะเอาปัญญาที่ไหนฝ่ากำแพงองครักษ์เข้ามาหาข้า”

“คุณหนูก็เอาแต่พูดเข้าข้างเขาอย่างเดียว!” สี่เอ๋อร์ค้อนวงใหญ่ “ถึงอย่างไรบ่าวก็คิดว่าหากเขามีคุณหนูอยู่ในใจจริง ต่อให้บุกน้ำลุยไฟก็ต้องมาหากันให้ได้ ถึงจะไม่ทรยศต่อความรักลึกซึ้งที่คุณหนูมีให้เขา”

ข้อเท็จจริงที่เจียงเสี่ยวเซวียนไม่อยากยอมรับมากที่สุดถูกคู่สนทนาตีแผ่ออกมาอย่างโจ่งแจ้ง ความรู้สึกนี้ระคนไว้ด้วยความเจ็บปวด ความหมองเศร้า และความกระอักกระอ่วน

“เอาล่ะๆ เจ้าออกไปก่อนเถิด ข้าอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ”

“คุณหนู…”

“พอที!” ผู้เป็นนายแสร้งทำขุ่นขึ้ง “ข้านั่งแช่น้ำอยู่ในนี้ ยังกลัวว่าข้าจะหนีไปได้อีกหรือ ถ้าอย่างไรก็เอาเสื้อผ้าข้าออกไปด้วยดีหรือไม่เล่า”

สี่เอ๋อร์รีบถอยออกไปทันที “มิกล้าเจ้าค่ะ มิกล้า สี่เอ๋อร์จะออกไปเดี๋ยวนี้ คุณหนูเรียกใช้ได้ทุกเวลาเลยนะเจ้าคะ”

หญิงสาวหลับตาพยักหน้า สี่เอ๋อร์มองเจ้านายอยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยยอมเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูตาม

เมื่อสาวใช้ออกไปแล้ว เจียงเสี่ยวเซวียนก็มองออกไปนอกหน้าต่างทันที องครักษ์นายนั้นยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน! นางร้อนใจดังไฟลน แต่ก็ทำได้แค่ฟาดมือลงไปในน้ำด้วยความโมโห หยดน้ำสาดกระจาย กลีบกุหลาบไหวกระเพื่อม

‘แต๊ก…แต๊ก…’

เสียงกระเบื้องลั่นดังขึ้นเหนือศีรษะอีกครั้ง นางหลับตาลงด้วยความหงุดหงิด ไม่คิดจะสนใจ โดยไม่รู้เลยว่าเหนือขึ้นไปบนหลังคา มนุษย์ปีนป่ายคนหนึ่งกำลังตามหาตนเองให้วุ่น

คนคนนั้นยกกระเบื้องออกมาแผ่นหนึ่งพลางขมุบขมิบปากพึมพำ “คุณหนูเจียง อยู่ตรงไหนกันนะ อยู่ตรงไหน”

เจ้าตัวแต่งกายด้วยอาภรณ์กลมกลืนกับความมืด ใช้ผ้าดำคลุมหน้าเอาไว้ จะเป็นใครไม่ได้นอกจากอวี้ฉีหลินที่กระโดดข้ามกำแพงเข้ามาเมื่อครู่ นางแนบตัวไปกับหลังคาเงียบๆ แฝงตัวเป็นหนึ่งเดียวกับรัตติกาลรอบตัว หากไม่เพ่งมองย่อมไม่มีทางเห็น