ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 4

ลานของโรงเตี๊ยมเต็มไปด้วยขบวนรถม้าที่มาส่งเจ้าสาว ภายในที่พักมีทั้งองครักษ์ของสกุลจินและสกุลเจียง แต่ละคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำ เดินลาดตระเวนตรวจตราบริเวณโดยรอบกันขวักไขว่

อวี้ฉีหลินยกยิ้มบางๆ ตรงมุมปาก นัยน์ตาเป็นประกายวาววับเหมือนจิ้งจอกตัวน้อย “นึกหรือว่าองครักษ์แค่นี้จะทำอะไรอวี้ฉีหลินได้” ว่าแต่คุณหนูเจียง เจ้าอยู่ตรงไหนกันแน่

นางหามาสามเรือนแล้ว สองเรือนก่อนหน้าหากไม่มีแต่ห้องเปล่าๆ ก็ต้องเป็นห้องพักของหญิงสูงวัยที่ติดตามขบวนมาส่งตัวเจ้าสาว หรือไม่ก็ห้องของพวกบ่าวไพร่ ยังไม่ได้เห็นตัวคุณหนูเจียงสักที

“เรือนเยอะแยะมากมายเหลือเกิน โรงเตี๊ยมแห่งเดียวใหญ่กว่าหมู่บ้านในเขาเอ๋อเหมยทั้งหมู่บ้านเสียอีก! จะหาอย่างไรเล่า” อวี้ฉีหลินบ่นงึมงำอยู่ในคอพลางเปิดแผ่นกระเบื้องที่อยู่ใต้ฝ่ามือออกดูโดยไม่ตั้งความหวังมากนัก คิดว่าแค่ดูผ่านๆ แล้วก็จะไปต่อ ปรากฏว่าพอเปิดกระเบื้อง กลิ่นหอมตลบอบอวลก็ลอยขึ้นมาทันที

“หอมจริง” อวี้ฉีหลินคู้ตัวลงไปมองลอดช่องว่าง

หญิงงามปานเทพธิดาคนหนึ่งกำลังนั่งแช่น้ำอยู่ข้างล่าง น้ำในถังกรุ่นจรุงไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ มีควันขาวลอยขึ้นมาจางๆ ขับผิวผู้ที่นั่งแช่ให้ยิ่งผุดผ่องดุจหยกน้ำดี

นี่กระมัง คุณหนูเจียง? อวี้ฉีหลินจุปากชมอยู่ในใจ งามหยาดฟ้ามาดินจริงๆ ด้วย! ภาพตรงหน้าเป็นราวกับภาพเทพธิดาลงสรงก็ไม่ปาน!

จังหวะนั้นเองเสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้น “อ๊าก…”

อวี้ฉีหลินที่กำลังแอบมองหญิงงามอาบน้ำเพลินๆ สะดุ้งเฮือกกับเสียงนั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายเท้าลื่นไถลเหยียบได้แต่อากาศเปล่าๆ ที่เหลือเชื่อยิ่งไปกว่านั้นก็คือโรงเตี๊ยมระดับนี้เหมือนมีเจตนาลดต้นทุนกระเบื้อง พอนางเสียหลัก เท้าข้างหนึ่งก็ทิ่มพรวดลงไปในช่องว่างที่ถูกดึงกระเบื้องออกไปแผ่นหนึ่ง เสียงโครมดังขึ้นเมื่อกระเบื้องหลังคาบางส่วนร่วงตกลงไปในถังอาบน้ำที่อยู่ข้างล่าง

‘บุรุษ’ คนหนึ่งลงมาอยู่ในถังอาบน้ำด้วย เจียงเสี่ยวเซวียนย่อมต้องกรีดร้องสุดเสียงอยู่แล้ว!

อวี้ฉีหลินทะลึ่งตัวขึ้นจากในน้ำอย่างทุลักทุเล ยังไม่ทันได้ตั้งสติก็ได้ยินเสียงหวีดแหลมเสียก่อน นางรีบดึงอีกฝ่ายลงมาในน้ำด้วยกันทันที

เจียงเสี่ยวเซวียนดิ้นสุดกำลัง ทว่าเริ่มแรงตกหลังจากกินน้ำเข้าไปหลายอึก อวี้ฉีหลินเห็นอีกฝ่ายอาการไม่ดีก็รีบปล่อยมือด้วยความตกใจ

“แค่กๆๆ…แค่กๆๆ…” เจียงเสี่ยวเซวียนสูดอากาศเฮือกใหญ่ๆ พลางสำลักอย่างเอาเป็นเอาตาย ด้วยเมื่อครู่ดื่มน้ำเข้าไปไม่น้อย

อวี้ฉีหลินรู้สึกผิดยิ่งนักเมื่อได้เห็นท่าทางทรมานของนาง “เจ้าไม่เป็นไรนะ?”

เสียงคนแปลกหน้าทำให้เจียงเสี่ยวเซวียนสะบัดมือออกไปทันที ทั้งที่ยังไม่ได้เงยหน้าด้วยซ้ำ

อวี้ฉีหลินคว้ามืออีกฝ่ายไว้อย่างว่องไว “มาตบกันทำไม!”

คนถูกเอ็ดทั้งโกรธทั้งอาย “โจรบ้าตัณหา!” นางตวาดแล้วตบตีผู้บุกรุกเป็นพัลวันอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

อวี้ฉีหลินหลบการโจมตีพลางคิดหาทางควบคุมความเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย เลยกลายเป็นว่าทั้งคู่ตีกันอุตลุด

สุดท้ายอวี้ฉีหลินที่ทนจนสุดทนก็ใช้วรยุทธ์ดึงหญิงตรงหน้าเข้ามาหาตัว รวบมือที่ยังปัดป่ายไม่หยุดคู่นั้นเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปปิดปากเจ้าตัว

“เงียบเสียที!”