ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 4

มีหรือเจียงเสี่ยวเซวียนจะยอมรับชะตากรรมแต่โดยดี นางอ้าปากกัดมือคนแปลกหน้าเต็มรัก อวี้ฉีหลินชักมือออกด้วยความเจ็บ แล้วถูกต่อยดั้งจมูกเข้าเต็มแรง

เจียงเสี่ยวเซวียนฉวยโอกาสนี้ร้องตะโกน “ใครก็ได้…”

อวี้ฉีหลินตะปบปากฝ่ายตรงข้ามเอาไว้อีกครั้ง มืออีกข้างเปิดสาบเสื้อตัวเองอย่างรีบร้อน เผยให้เห็นเอี๊ยมบังทรงสีแดงสดที่อยู่ข้างใน “จะร้องทำไม ข้าก็เป็นหญิงเหมือนกัน!”

เจียงเสี่ยวเซวียนเงียบเสียงไปทันที

ทั้งสองจ้องตากันอยู่พักใหญ่ แต่แม้ผู้บุกรุกจะเป็นหญิง ความหวาดระแวงของเจียงเสี่ยวเซวียนก็ไม่ได้ลดลงเลยสักนิด

“เจ้าคือคุณหนูเจียงสินะ” อวี้ฉีหลินกระชับสาบเสื้อช้าๆ

เจียงเสี่ยวเซวียนมองคนถาม ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ด้วยยังไม่แจ้งว่าคนคนนี้มาดีหรือมาร้าย

ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นว่าเงาขององครักษ์ที่พาดทับบานหน้าต่างหายไปแล้ว! มิหนำซ้ำเวลานี้ด้านนอกยังมีเสียงวุ่นวาย คล้ายกำลังควานหาตัวใครสักคน

จริงสิ! เมื่อครู่มีเสียงร้องนี่นา! ชะรอยจะมีคนร้ายบุกเข้ามา…จะต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ตอนมาถึงเรือนพัก นางยังเห็นสุนัขสีดำตัวใหญ่อยู่ด้านหลัง คงจะถูกสุนัขกัดเอากระมัง

แสดงว่าตอนนี้พวกองครักษ์ไปหาตัวผู้บุกรุกกันหมด นับเป็นโอกาสดียิ่ง!

ดวงเนตรงามไหวระริก นางลุกพรวดขึ้นมาใช้มือยันไหล่อวี้ฉีหลินตวัดตัวปีนออกจากถังอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ตรงดิ่งเข้าไปหยิบเสื้อผ้าที่เตรียมไว้แล้วมาสวม แต่ก็เผลอปัดเชิงเทียนล้ม

ความมืดเข้าปกคลุมห้องทันที เจียงเสี่ยวเซวียนรีบดึงห่อผ้าออกมาจากใต้เตียงจนมือไม้แทบพันกันแล้วเปิดประตูวิ่งออกไป

อวี้ฉีหลินที่ถูกอีกฝ่ายยันไหล่โดยแรงก็ลื่นพรืด แล้วจมลงไปในน้ำทั้งตัวอีกครั้ง กว่าจะโผล่พ้นน้ำขึ้นมานั่งได้ก็ต้องปวดหัวเมื่อพบว่าทั้งห้องมืดสนิท ไม่มีใครอื่นนอกจากนาง

“คุณหนูเจียง…คุณ…เอ๊ะ ไปไหนเสียแล้วล่ะ” นางส่งเสียงเรียกพลางลนลานลุกขึ้นจากถังน้ำ แล้วขมวดคิ้วมองเสื้อผ้าเปียกชุ่มของตนเอง “แย่ที่สุด!”

โปรดติดตามตอนต่อไป…