ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 4

“พอที” เจียงเสี่ยวเซวียนเบือนหน้าไปอีกทาง “ใจข้ามีเจ้าของแล้ว ต่อให้ยังไม่มี ข้าก็ไม่อยากถูกจับคู่กับใครต่อใครง่ายๆ เหมือนย้ายแผ่นอิฐแผ่นกระเบื้อง ถ้าเลือกทางเดินของตัวเองไม่ได้ มีชีวิตอยู่บนโลกนี้ยังจะมีความหมายอะไรเล่า”

“คุณหนูอย่าทำให้บ่าวกลัวสิเจ้าคะ!” สี่เอ๋อร์สะดุ้งเฮือก “หากท่านไม่ยอมแต่งงานก็เท่ากับผิดต่อบ่าว…เอ๊ย ไม่ใช่ ผิดต่อท่านราชเลขาและฮูหยิน แล้วสกุลเจียงของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

เจียงเสี่ยวเซวียนค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมามองคนที่ปรนนิบัติรับใช้ตนเองมานาน ความรู้สึกผิดแผ่ลามเข้ามาเกาะกุมหัวใจช้าๆ นางถอนหายใจเฮือก “ข้าแค่กระวนกระวายใจเท่านั้น” ว่าพลางจับมือสี่เอ๋อร์เอาไว้ เอ่ยเอื้อนวาจาจากใจจริง “สี่เอ๋อร์ ขอบใจนะที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลข้ามาหลายปี ก่อนหน้านี้ข้าอยู่ในสกุลเจียงอย่างลูกชัง พลอยทำให้เจ้าต้องลำบากไปด้วยไม่น้อย”

สี่เอ๋อร์นึกประหลาดใจขึ้นมาครามครัน ถูกล่ะว่าปกติคุณหนูดีกับนางมาก แต่ก็ไม่เคยพูดจาเช่นนี้มาก่อน แต่จะประหลาดใจอย่างไร หัวใจก็ยังอุ่นซ่านเมื่อได้ยินอย่างนั้น นางคลี่ยิ้มตอบกลับไปซื่อๆ “คุณหนู อย่าพูดเช่นนี้สิเจ้าคะ คุณหนูดีกับบ่าวเหมือนน้องสาวแท้ๆ บ่าวจะลำบากได้อย่างไร อีกอย่างเดี๋ยวท่านก็จะได้แต่งงานเข้าสกุลจิน กลายเป็นฮูหยินน้อยเพียงหนึ่งเดียวของจวนแม่ทัพ มีฐานะสูงส่ง ต่อไปไม่มีใครหน้าไหนกล้ารังแกบ่าวแล้วล่ะเจ้าค่ะ”

“ใดๆ ในโลกล้วนอนิจจัง…” ผู้เป็นนายพูดเป็นนัย “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต เจ้าก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี หาไม่ข้าคงอยู่ไม่เป็นสุขไปชั่วชีวิต”

ได้ยินอย่างนี้สี่เอ๋อร์ชักใจคอไม่ดี จึงรีบซักไซ้ “คุณหนู เหตุใดอยู่ๆ พูดเช่นนี้เล่าเจ้าคะ อย่าบอกนะว่าท่านคิดจะ…”

“เปล่านะ!” เจียงเสี่ยวเซวียนปฏิเสธทันที “ความจริง…ข้าก็แค่พูดไปตามที่คิด ใครจะรู้ว่าเข้าไปอยู่ในสกุลจินแล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

อย่างนี้นี่เอง… สี่เอ๋อร์ถอนหายใจโล่งอก ดูท่าคุณหนูคงเป็นกังวลเรื่องชีวิตคู่ในภายภาคหน้ากระมัง นางยิ้มปลอบอีกฝ่าย “คุณหนู วางใจเถิดเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรท่านก็เป็นธิดาสกุลเจียง แถมนี่ยังเป็นสมรสพระราชทานจากไทเฮา ขอเพียงแต่งเข้าสกุลจิน ทุกอย่างจะต้องราบรื่นแน่”

เจียงเสี่ยวเซวียนคลี่ยิ้มน้อยๆ เพื่อบดบังความหม่นหมองเมื่อครู่ “เอาล่ะ ทำพูดฉอดๆ ราวกับเป็นแม่บ้านก็ไม่ปาน เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะหาคนให้เจ้าแต่งงานด้วยแล้วกัน”

“คุณหนู นี่บ่าวปลอบท่านนะเจ้าคะ กลับมาล้อบ่าวเสียได้” สาวใช้หน้าแดงไปถึงใบหู

“เอาล่ะๆ นี่ก็ค่ำแล้ว ไปเตรียมน้ำอาบให้ข้าเถิดไป ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร วันนี้ต้องนอนหลับให้สนิทไว้ก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากันอีกที”

“เจ้าค่ะ!” สี่เอ๋อร์ลุกขึ้นยืนอย่างเริงร่า “บ่าวจะไปสั่งโรงครัวให้ต้มน้ำเดี๋ยวนี้!”

เจียงเสี่ยวเซวียนใช้สายตาลึกล้ำมองตามแผ่นหลังคนสนิทที่กระโดดโลดเต้นจากไป จวบจนอีกฝ่ายลับตัวไปตรงเฉลียงทางเดินถึงค่อยปาดน้ำตาเงียบๆ ปิดประตูห้อง เดินกลับมาที่เตียง

นางหยิบกล่องเครื่องประดับมาเปิดออก เลือกเครื่องประดับศีรษะราคาแพงสามสี่ชิ้นใส่เอาไว้ในกล่องเย็บปักที่สี่เอ๋อร์ใช้ประจำอย่างเบามือพลางพึมพำ “สี่เอ๋อร์ ของพวกนี้ข้าให้เจ้า อภัยให้กับความเห็นแก่ตัวของข้าด้วย แต่หากยังมีทางเลือกอื่น ข้าก็จะไม่ทำเช่นนี้หรอก”

ราตรีดึกสงัดขึ้นทีละน้อย พร้อมกับที่ลมทวีกำลังแรงขึ้นเป็นลำดับ คล้ายฝนห่าใหญ่จะตกลงมาจริงๆ