ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 4

บ่าวคนสนิทแข้งขาสั่นด้วยความกลัวจนแทบล้มลงไปกับพื้นอีกครั้ง แล้วทำหน้าม่อยบ่นงึมงำ “คุณชายกินมากไปน่ะสิ”

“ว่าอย่างไรนะ” จินหยวนเป่าหันขวับมามองอย่างเอาเรื่อง “อยากตายนักใช่หรือไม่ ชายที่รูปร่างได้มาตรฐานอย่างข้า ต่อให้เจ้าหาทั่วทั้งเมืองหลวงก็ไม่มีวันเจอ! นั่งลงไปเดี๋ยวนี้!”

“ฮือ…ขี้ข้ามันไม่ใช่คนจริงๆ…”

“พูดพล่ามอะไรอีก”

“ปะ…เปล่าขอรับ”

อาฝูย่อตัวลงอีกครั้งแต่โดยดี สองนายบ่าวพยายามแล้วพยายามเล่าอยู่หลายรอบจนเหนื่อยปางตาย อาฝูถึงกับนอนแผ่ซบไปกับพื้นไม่กระดิกกระเดี้ย ถึงอย่างนั้นจินหยวนเป่าก็ยังปีนกำแพงไม่สำเร็จอยู่นั่นเอง

ผู้เป็นบ่าวโอดครวญน้ำตานองหน้า “คุณชาย ไม่ว่าอย่างไรท่านก็เป็นถึงลูกชายแม่ทัพ ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้คิดจะปีนกำแพงเข้าไปหาว่าที่ภรรยาที่ยังไม่ได้ตบแต่งกันมันไม่งามนะขอรับ! ในเวลานี้ของวันพรุ่ง คุณหนูเจียงก็จะเป็นของท่านแล้ว จะมาใจร้อนอะไรเอาตอนนี้เล่าขอรับ”

จินหยวนเป่ามองคนพูดแล้วหันไปมองโรงเตี๊ยมสูงสง่าด้านหลังกำแพงอย่างเหยียดหยามก่อนจะเอ่ยประชด “เห็นใครต่อใครพูดกันว่าเจียงเสี่ยวเซวียนดีงามเพียบพร้อมนักหนา ข้าอยากเห็นนักว่าโลกเราจะมีคนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติได้อย่างไร!?”

“ได้สิขอรับ!” อาฝูตอบแบบไม่ทันคิด

“อะไรนะ!?” เจ้านายหนุ่มตบหัวบ่าวดังป้าบ “เจ้านี่มันชักเหิมเกริมขึ้นทุกวันแล้วนะ!”

“ไม่ใช่ขอรับ ไม่ใช่!” อาฝูลูบหน้าผากที่เจ็บระบมป้อยๆ แล้วคลี่ยิ้มประจบประแจง “คุณชายนี่แหละที่หล่อเหลาสง่างาม เก่งกล้าสามารถ ฉลาดเฉลียว สติปัญญาเฉียบแหลมไร้ที่เปรียบ…เป็นคนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!”

ถ้อยคำสรรเสริญเยินยอสร้างความรื่นรมย์ใจให้จินหยวนเป่าอย่างมาก หัวคิ้วขมวดมุ่นคลายออก ขณะพูดยิ้มๆ อย่างอารมณ์ดี “เจ้านี่มันช่างประจบนักนะ…เอาล่ะ รีบคิดหาวิธีอื่นซิ!”

เอาอีกแล้ว…

อาฝูพูดไม่ออก ได้แต่ยันตัวขึ้นจากพื้นพลางงึมงำในคอ “ไม่เห็นต้องใจร้อนแบบนี้เลยนี่นา”

“หืม?” จินหยวนเป่าคลี่ยิ้มอบอุ่นดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ “ถ้ายังบ่นไม่เลิก พรุ่งนี้ข้าจะให้เจ้าล้างเวจทั้งคฤหาสน์สกุลจิน”

คนถูกขู่ขนลุกเกรียวขึ้นมาทันทีแล้วพยักหน้า ยอมสงบปากสงบคำแต่โดยดี

มือปราบหนุ่มเลิกคิ้วมองห้องที่ยังมีไฟสว่างบนยอดสูงสุดของโรงเตี๊ยมตรงหน้า “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะเข้าไปไม่ได้”

“คุณชายขอรับ คุณชาย!” เสียงอาฝูดังมาให้ได้ยิน ฟังดูตื่นเต้นยินดีราวกับค้นพบแผ่นดินใหม่ก็ไม่ปาน

จินหยวนเป่าหันไปตามเสียง แล้วเขม้นตามองรูสกปรกสีดำรูปครึ่งวงกลมตรงเชิงกำแพงสีขาวสะอาด รูเช่นนี้ถูกเรียกว่าสุภาพบุรุษคุกเข่า หรืออีกชื่อหนึ่งคือสามัญชนไม่สู้ แท้ที่จริงแล้ว…ก็คือรูสุนัขลอดดีๆ นี่เอง

ดวงตาคมกระตุกริกๆ ก่อนจะหันไปมองบ่าวคนสนิท “มีปัญญาแค่นี้น่ะหรือ”

“บ่าวหาอยู่ตั้งนาน…” อาฝูทำหน้านิ่ว “แต่หาทางเข้าอื่นไม่เจอจริงๆ ขอรับ

แม้เสี่ยงจะถูกพวกองครักษ์จับได้ จินหยวนเป่าก็ยังไม่ยอมตัดใจ อุตส่าห์เดินวนกำแพงจนครบรอบ เมื่อกลับมาอีกครั้งก็ทำได้แค่มองรูสุนัขลอดอย่างอับจนหนทาง